Closure

De Engelsen hebben prachtige woorden voor processen die in het Nederlands dan toch minder goed klinken. Afsluiting zou een vertaling kunnen zijn van closure, maar dat klinkt alsof er verkeersinformatie wordt gegeven. Closure is het proces van het afronden van iets, een proces of een situatie, uit het verleden op zo’n manier dat het vrede kent.

Afgelopen zaterdag hoorde ik twee dames praten over iets uit het verleden. Een van de twee wilde graag doorpraten over wat er was gebeurd en de ander zei tamelijk resoluut “we kunnen er toch niets meer aan doen, dus kunnen we het niet laten rusten? Zand erover, we moeten ons op de toekomst richten”.

Ze hebben allebei gelijk en ongelijk. Het steeds weer oprakelen van gebeurtenissen uit het verleden geeft geen rust. Het haalt een oude wond vaak herhaaldelijk open  zonder dat het heelt. het is als het openkrabben van het korstje, als je dat steeds er doet dan gaat het ook steeds weer bloeden en het effect is vaak dat er een litteken blijft.

kistHet eenvoudigweg doodzwijgen van iets dat een emotionele impact heeft is vaak ook niet zo effectief. Als dezelfde emotie weer geraakt wordt merk je vaak dat er toch weer vanuit e oude pijn gereageerd wordt. Soms letterlijk door “oude koeien uit de sloot te halen” soms meer figuurlijk, door zee heftig reageren op iets dat op dat moment veel onbetekenender is dat dat het voelt. De oude emoties komen dan naar boven alsof de doos van Pandora is geopend.

Hoe sluit je dan op een goede manier een emotionele situatie af?

In mijn ervaring is het maar zelden dat je dat kan doen in een goed gesprek met degene met wie die emotionele situatie is ontstaan. Woorden zijn vaak onvoldoende toereikend om een wond te helen en in de meeste gevallen zie je verder dat de partijen de standpunten herhalen of nog eens gaan uitleggen waarover het gaat. Het is alsof beide partijen niet willen accepteren dat het is wat het is en proberen al pratend de uitkomst te veranderen, met alle argumenten die jij en de ander  al bedacht had. Het vraagt om een wezenlijk ander gesprek met elkaar en wederzijdse acceptatie van de situatie. Om een gewoon gesprek dat je normaal samen voert een andere uitkomst te laten krijgen moet je ook een ander gesprek voeren. Juist in interpersoonlijke relaties zijn mensen gewend aan een bepaalde manier van doen met elkaar en dat is lastig te doorbreken.

In mijn praktijk merk ik steeds weer dat de helende werking van loslaten gewoon door een mens alleen wordt bereikt. Het allermooiste voorbeeld dat ik ooit zag was in een familieopstelling. In de opstelling stond een gezin waarin de leden nog altijd zeer gebukt gingen onder het verlies van de vader, zelfs al was dat al jaren geleden gebeurd. De begeleider voelde voorzichtig wat er allemaal speelde in het gezin en vroeg uiteindelijk de moeder afscheid te nemen van de overleden vader. De stand ins deden dat en het gezin kwam in een normale ordening te staan. Een van de stand-ins in de rol van een zus begon onbedaarlijk te huilen, maar na die huilbui bleef er vooral een gevoel van rust en acceptatie over in de kring. Er was in d opstelling iets geheeld en de opsteller voelde meer ruimte en er was een last van haar schouders.

Het bijzondere aan dit verhaal is dat de opsteller later vertelde dat ze haar zus had gesproken de volgende dag en dat die had verteld dat ze de dag ervoor ineens een onbedaarlijke huilbui had gehad. Ook de moeder had ineens besloten om het huis te verkopen waarin ze altijd als gezin hadden geleefd. Hoe onverklaarbaar dit ook is, het sterkt mij in de gedachte dat in een situatie waar heling en afsluiting nodig is, een van de partijen een beweging kan maken die gevolgen heeft voor iedereen die in die situatie betrokken is.

In het boek eten, bidden en beminnen van Elizabeth Gilbert zoekt zij naar afsluiting van haar huwelijk. Door de nare scheiding heeft ze geen contact meer met haar partner en toch wil ze graag nog met hem dat afsluitende gesprek hebben. Uiteindelijk krijgt ze hulp en vertel ze over een meditatie op het dak waar ze op indrukwekkende wijze closure krijgt. Hier wordt niet direct duidelijk wat het effect is op de ander, maar het is duidelijk dat ze na deze meditatie in vrede kan loslaten.

In een workshop  leerde ik ooit hoe de banden van een liefdesrelatie los te laten. Zij vertelde dat iedereen waarmee je een liefdesrelatie hebt of heb gehad een soort draadje vanuit zijn of haar zonnevlecht (chakra onder het hart) naar jouw zonnevlecht heeft. Om deze banden met zachtheid weer los te laten, ga je op een rustige plek zitten en neemt de persoon in je gedachten. Dan dank je diegene voor wat hij of zij je heeft gebracht en je maakt het touwtje los. Je kan daarbij letterlijk het gebaar maken of in gedachten. Je dankt en je zegt dat je het nu niet meer nodig hebt. Mijn eigen ervaring is dat je dan echt voelt dat je weer los bent en vrij om nieuwe paden in te slaan.

De kern van al deze rituelen dat je vanuit dankbaarheid loslaat. Die compassie maakt dat het ritueel in welke vorm dan ook helend werkt en bevrijdt voor jezelf. Het is de manier om closure te krijgen. en wat het verder voor een effect heeft bij de anderen? Dat merk je vanzelf, dat is soms onverwacht en wonderbaarlijk en anders dan je had kunnen vermoeden.

Kan je dan nooit in een goed gesprek afsluiting krijgen samen met degene waarmee je wilt afsluiten? Ja dat kan wel, maar dat vraagt van beide kanten dezelfde acceptatie op hetzelfde moment. Toen ik ergens begin twintig na vier jaar afscheid nam van mijn vriendje, bleek hij daar zelf ook eigenlijk aan toe te zijn. We hadden nog die avond een gesprek over hoe fijn het was geweest en we bleven bij elkaar slapen, heel liefdevol, beiden wetend dat het de laatste keer zou zijn.

Dat afscheid staat me bij als het allermooiste afscheid dat ik ooit heb meegemaakt en ik heb altijd vrede en vrijheid gevoeld daarna, geen seconde omgekeken, geen kist waar een slot op moest, geen rituelen nodig. We zijn elkaar inmiddels volledig uit het oog verloren, maar ik weet zeker dat als we elkaar nu zouden ontmoeten we op geen enkele manier vanuit die oude klik zouden bewegen en dat is mooi. Het was klaar en dat blijft zo, real closure.

 

 

Nog geen reacties

Steeds weer naar de Bron

“Hoe komt het toch dat je bent wie je bent met al die obstakels die je hebt moeten overwinnen?” vroeg iemand me. We hadden net een aanvaring gehad met mijn oude systeem en mijn gesprekspartner was er erg van onder de indruk, het was zo anders dan zij zelf had meegemaakt.”Ik zou jouw geheime recept wel willen weten”.

Hoewel mijn ego enigszins gestreeld was, is het een vraag die komt vanuit een plek van tekort, je kijkt als het ware van buiten naar binnen en ziet het tekort. Je hoort of ziet het verhaal van een ander en je maakt er een beeld van en dan plaats je jezelf erin, met alle talenten en blokkades die je zelf onbewust meebrengt en stelt jezelf de vraag of jij dit aan had gekund en wat je dan had moeten missen. Het plaatje dat je zo maakt is incompleet, omdat het uit zijn verband is gerukt. het is een momentopname die tot een verhaal wordt gesmeed zonder de balans die een gemiddeld leven met zich meebrengt.

Het is een illusie om te denken dat je daar ook maar enige inschatting van kan maken over wat je allemaal aankan. Ik denk dat iedereen wel eens een moment heeft gehad dat er iets gebeurde waar je al zolang bang voor was, zoals bijvoorbeeld het verlies van een baan. Vervolgens blijk je veel meer aan te kunnen dan dat je in je visioen had kunnen bedenken.Dan Gilbert heeft daar onderzoek naar gedaan en bespreekt dat in een mooie TED speech.

De tweede vraag is veel interessanter “wat is het geheime recept?”. Dat recept is helemaal niet zo geheim, er is zelfs al een liedje over gemaakt “when the going gets tough”. Het gaat over het geboorte recht dat wij allemaal hebben, zelfliefde. In het liefde wordt het geprojecteerd op een ander (vinden we vaak veel makkelijker), maar als je de tekst lees als een gesprek tussen ik en zelf, dan is het recept zo klaar als een klontje:

I’m gonna get myself ‘cross the river
That’s the price I’m willing to pay
I’m gonna make you stand and deliver
And give me love in the old-fashion way

Hoe moeilijk de omstandigheden ook zijn, wij zijn allemaal uitgerust met twee aangeboren talenten: overlevingsdrang en zelfwaardering. We proberen er altijd het beste van te maken en we vinden, zonder dat we dat onszelf soms bewust zijn, dat we dat waard zijn. We ontwikkelen allerlei strategieën om te krijgen wat we willen en om te gaan met de zaken die we (nog) niet kunnen beïnvloeden.
Voor mij is dat weer terug naar de bron. Het is een plek die niet direct vraagt om dingen te doen, maar om dingen te laten, om de stille overtuiging dat ik hier ben en mijn leven in ieder geval waarde voor mij heeft en hopelijk ook toegevoegde waarde voor anderen. In die momenten dat ik even helemaal niet zo bezig ben met alles naar mijn hand te zetten (harde wil), ik me even overgeef aan het moment en wakker ben, komt zonder uitzondering dat kleine stemmetje dat zegt dat het goed is zo en dat het komt zoals het komt. Die bron voelt als wuivend riet in een zachte zomerse bries.

Dat stemmetje had ik als kind al. Ik kon toen al kijken naar wat er allemaal gebeurde en filosoferen over het waarom van de dingen. Daar kwam ik meestal natuurlijk niet uit, het was een stroom van gedachten en overwegingen, gevoelens en onzekerheden. Ondanks dat ging ik gewoon naar school en wilde ik graag leren, die natuurlijke drang liet zich niet afleiden door alles wat er om mij heen gebeurde.

Voor mij is terug gaan naar de bron steeds weer het loslaten van alle toestanden die ik creëer, gewoon even te zijn en dan komt de kern vanzelf bovendrijven. En voor je het weet zet je weer de eerste stap op je weg en stap 2 de dag daarna en ben je gewoon weer terug op je eigen pad, vanuit de kern, vanuit liefde.

Schuld, schaamte, verwijten, vergelijken, aanpassen en denken vanuit tekort zijn allemaal geweldige ingrediënten om verdwaald te raken en niet bij de bron te zijn. De manier waarop we dat doen kan oneindig veel vormen aannemen, bewust en onbewust. Het gaat er niet om dat we het voorkomen, het gaat erom dat je ermee stopt als je dit bewust wordt. Het is niet fout, het gebeurt.

Ik leerde ooitje waardevolle zin: Stop – Look – Correct – Take Action. Juist dat laatste is voor mij vaak de rechtstreekse weg naar mijn valkuilen. Ik schiet in de actie met een “grote stappen,IMG_2277 snel thuis”- mentaliteit. Ik heb dus baat bij een kleine aanpassing; mijn zinnetje is

 

Stop – Look – Correct – Take the First Step.

Dat …en de overtuiging koesteren die diep in mij leeft “soms raak ik even verdwaald, maar ik vind altijd de weg van de liefde terug”.

Nog geen reacties

Gewoon de 1e stap

Met bewondering volg ik op afstand een vriend van me die nog steeds dat wat hij zich voorgenomen heeft in een soort rust en acceptatie blijft doen.  Zeker nu we inmiddels ruim na 15 januari zijn.

Uit diverse onderzoeken blijkt dat 60-90% van de mensen dan alweer gestopt is met de goede voornemens en dat terwijl het aanleren van nieuwe gewoontes over het algemeen 21 dagen bewust ermee bezig zijn betekend. Wat maakt toch dat wij zo goed weten wat beter zou zijn voor ons en we ons telkens weer laten verleiden om iets anders te doen?

Het is interessant om eens te kijken naar je energie huishouding als je merkt dat het je niet lukt om dingen voor elkaar te krijgen terwijl je dat wel wilt, het zou kunnen dat je een energie lek hebt. Het is net als met geld, hoeveel je er ook van binnen krijgt, als je meer uitgeeft dan er binnenkomt dan blijf je arm. Of omgekeerd met eten, als je meer energie opneemt dan dat je verbruikt dan ga je oppotten. Die gaten of dat dichtslibben heeft een negatief effect op je eigen energie.

Dan Millman legt in de 12 poorten naar de ziel vrij eenvoudig uit op welke drie vlakken je energielekken kan hebben:

  1. Mentaal; stress, onlustgevoelens, berouw, obsessies
  2. Emotioneel: angst,verdriet en woede
  3. Lichamelijk; ziekte, blessures, slechte houding en overbelaste spijsvertering

Als er in een stromende rivier obstakels liggen, dan gaat het daaromheen sneller stromen, er ontstaat turbulentie en onrust. Energielekken geven dus in je lichaam waarneembare onrust. Er zijn in feite twee manieren om deze onrust te verminderen:

  1. Haal de obstakels weg
  2. Verlaag je energieniveau zodat er minder stroming is

Het wegruimen van obstakels vraagt zelfonderzoek en zorg, de meeste mensen kiezen toch voor het verlagen van de onrust door te ontladen (verminderen energieniveau). Ontladen kan op heel veel manieren, bijvoorbeeld door lichaamsbeweging en creativiteit, maar ook door alcohol, eten, t zoeken van kicks zoals gokken of extreem sporten. Na de ontlading voel je een tijd goed en krijg je meer energie, totdat de obstakels weer opspelen en je weer moet ontladen.

IMG_0092Ik schrijf veel over de wijze waarop je kan omgaan met blokkade of hoe je ze kan opsporen. Voor mij is het schrijven vaak een proces van bewust stilstaan bij wat er bij mij gebeurd in de drie vlakken waarop het kan lekken. En het dan zo te verwoorden dat een ander daar wellicht wat aan heeft.

Ik ga er weer induiken nu ik mijn eigen goede voornemens alweer lijk te hebben losgelaten, ondergesneeuwd door de roep van alledaags werk dat uiteraard nu en met deadlines moet worden opgelost.
Terugkeren naar de goede voornemens die echt goede voornemens zijn vraagt om er regelmatig bij stil te staan en de gedachte te koesteren dat ook een weg van 1000 stappen begint met de eerste stap. En daarna geldt dat een weg met 999 stappen begint met de 1e stap. Zo zet je steeds weer gewoon de eerste stap en kan je alle onrust van de vorige stappen loslaten, zodat je niet na 1000 stappen een hele rugzak vol met onrust en toestanden met je meesleept. Dit is mijn eerste stap in het dichten van mijn energielek.

 

1 reactie

Jaarafsluiting

20 Jaar geleden werkte ik als boekhouder en toen was dit een van de belangrijkste, drukste en meeste hectisch tijden van het jaar, de jaarafsluiting Alles van de administratie moest erin zitten en alles wat je af had, maakte dat je sneller je jaarcijfers zou hebben. Jaarcijfers hebben een deadline.

In die tijd was Kerst dus niet de reflectieve periode die ik nu heb gehad. Destijds had ik naast de hectiek van die baan ook nog twee kerstdagen te verdelen over twee familiediners, een in Noord-Holland en een in Zuid-Limburg.Het voelde soms als het lied Opzij van Herman van Veen.

Dit jaar had ik het rustiger. Ik had de etentjes goed ingepland en toevallig koos iedereen voor de eenvoud, wat heel prettig was. Ik had  tijd over voor reflectie en terugkijken op dit woeste jaar, dit jaar dat alle facetten in mijn leven op zijn grondvesten heeft doen schudden, waarin ik mijn onschuld ben verloren, mijn leeftijd heb gevoeld en waarin ik zo verschrikkelijk veel geleerd heb. Ik neem graag afscheid van dit jaar, maar ik koester de liefde en de vriendschap die ik heb gevonden, soms in het midden van een woeste orkaan.

Dit jaar stond in het teken van de verkenning van grenzen. Ik ben op allerlei manieren  aangelopen tegen gedoe in het grensgebied. Er is met mijn grenzen gesjoemeld en ik heb er zelf mee gesjoemeld. Ik ben over grenzen gegaan die ik niet voor mogelijk had gehouden en ik heb nieuwe grenspaaltjes geslagen op een gezondere manier. Er zijn grenzen aan mij gesteld die ik niet wilde, maar die ik uiteindelijk heb geaccepteerd, net zoals ik zelf heb gewerkt om mijn eigen grenzen te respecteren en helder te communiceren. Zelfs al word ik nog vaak overvallen door het gevoel mee te lopen in de processie van Echternach (drie stappen naar voren, twee achteruit).

Dit jaar heeft me ook heel veel gebracht. ik koester de kracht van mijn kleine familie en het geloof dat mijn gezin altijd weer de verbinding met elkaar zal zoeken, ook nu mijn lieve pubers zelf de regie gaan voeren. Toch voel ik dat we onze basis breder is geworden dit jaar. Ik heb een oude vriend opnieuw leren kennen, ik ben gaan schilderen en ik heb mijn eigen weg daarin gevonden. Ik heb Brene Brown ontdekt en Wayne Dyer, die de stoffelijke wereld dit jaar heeft verlaten. Ik heb geschreven, heel veel geschreven. Niet alles is publiek, maar het feit dat ik vorm heb gegeven aan iets dat al zolang als een stil verlangen in mij leeft maakt me gelukkig.

Voor mijn gevoel heb ik dit jaar meer erkenning en complimenten gehad dan ooit tevoren, maar het kan ook zijn dat ik dit jaar iets geleerd heb waardoor ik makkelijker mooie woorden kan horen. Ik heb dit jaar de hemel gezien en de hel doorstaan. het was een bijzonder jaar. Een jaar waarover ik in alle eerlijkheid tegen mijn kinderen zei “deze wil ik nooit meer over doen”. Zo hoort het ook. Afsluiten in dankbaarheid, zodat je kan koestern wat dierbaar is en de rest loslaten. het is voorbij gevlogen en uitermate traag geweest. Dank je wel 2015.

Over drie dagen begint er een nieuw jaar. Een jaar waarvoor we vuurwerk-vrije zones inbouwen. Opgeteld is het een 9 jaar. Een 9 staat in numerologie voor wijsheid, voor menselijk begrip en volmaaktheid. Op een van de numerologie pagina’s lees ik dat de 9 staat voor vervolmaking, diepgang en leiding geven door jezelf te zijn. Ik lees ook dat 9 soms last heeft van overgevoeligheid en sentiment. Als ik zie hoe ik terugkijk op 2015, herken ik wel iets. Voor een 9 is het advies: Houdt alles in het juiste spoor, leer je gevoelens te beheersen en weet waar je mee bezig bent.

Ik wens iedereen een prachtig wijs jaar toe waarin zaken vervolmaakt mogen zijn zonder sentimentele kantjes.

Nog geen reacties

Vrije communicatie

Gisteren botste ik tegen de communicatie van een groot bedrijf aan. Ik wilde wat vragen stellen en de website boodt me vier mogelijkheden: telefoon, twitter, Facebook of mail. Dat laatste leek me de meest rustige variant.  Ik wilde niet bellen, omdat het vaak heel frustrerende telefoontjes zijn als je niet naar de gebaande paden vraagt. Ik krijg dus een online invuloefening voor mijn neus.  Ik moet mijn telefoonnummer invullen..en dat wilde ik dus niet. Het is echter een verplicht veld dus ik kan niet anders dan het invullen om mijn formulier te mogen versturen. Nu ik met moeite mijn verhaal heb ingetypt in zo’n klein veldje, wil ik het ook versturen. Toen ik op verzenden drukte,  kreeg ik een pop up bericht, waarin ik werd bedankt voor mijn mail en mij werd beloofd dat ze binnen 15 werkdagen zullen reageren.

Dan gebeurd het, ik voel mijn frustratie omhoog schieten. Eerst dat telefoonnummer en nu 15 werkdagen!  Mijn oude ervaringen met bedrijven met formulieren en bijbehorende procedures vlammen ook op in mijn achterhoofd en vuren  de frustratie nog aan. Ik ken dit van mezelf, dus ik reageer niet meteen als de verontwaardigde moraalridder, maar ik stuur toch twee relatief beschaafde tweets:

Schermafbeelding 2015-12-10 om 09.06.40

Ik krijg een tweet in drie delen terug waarin mij de procedure wordt uitgelegd. En als ik dan reageer door te vertellen dat ik dat echt geen telefonisch contact wil, krijg ik nog een keer te horen dat het toch echt nodig is. Nu word ik wat kinderachtig en drammerig en ik tweet dat het zeker gaat helpen om het beter te begrijpen als iemand mij 10 x blijft herhalen dat het moet.

Wat maakt dat ik hier zo verschrikkelijk boos om word? Wat maakt dat bedrijven procedures instellen en om gegevens vragen die overbodig zijn? Waarom heb ik die Don Quichot neiging? Ik begrijp best dat het geen enkele zin heeft om te denken dat ik enige invloed op de klantvriendelijkheid van dit bedrijf kan uitoefenen. Veranderingen komen van binnenuit en ik heb niet de middelen om een campagne te starten om ze begrip door de strot te duwen a la Youp bij Vodafone. En toch wil ik nu ineens als een ware David Goliath bestormen, ik voel me aangetast in mijn vrijheid en ik besteed er ook nog tijd en moeite aan die werkelijk volkomen nutteloos is! En het allerergste is dat ik me meteen besef dat ook ik vanuit mijn referentie kader anderen probeer te dwingen naar mijn manier van werken….

Dit is nou een moment om een introspectie in te lassen, bijvoorbeeld aan de hand van het werk van Byron Katie.

Byron start met 6 vragen om eens heerlijk uit je plaat te gaan over dat wat je stom vind, of oneerlijk, of onterecht, of verwerpelijk, of….afijn stom:

  1. In deze situatie, tijd en locatie, wie maakt je boos, verwart je of stelt je teleur en waarom
  2. In deze situatie, hoe wil je dat hij/zij verandert? Wat wil je dat hij/zij doet?
  3. In deze situatie, wat voor advies zou je hem/haar geven?
  4. In deze situatie, wat heb je nodig dat hij/zij denkt, zegt, voelt of doet zodat jij gelukkig bent?
  5. Wat vind je van hem/haar in deze situatie? Maak een lijstje.
  6. Wat is het in of van deze situatie dat je nooit meer wilt ervaren?

Het zijn heerlijke vragen waar ik onder morren of tegenspraak even lekker kan fulmineren wat ik vind dat er hier even moet gebeuren. De dichtgedrukte gedeelten zijn overgenomen uit the Work:

  1. Ik ben [gevoel benoemen] boos op [de ander benoemen] dit bedrijf omdat [de reden benoemen] ze me de keuze geven en dan toch lekker doen waar ze zelf zin in hebben, ik ben boos omdat ze lekker 15 werkdagen de tijd nemen om mij te antwoorden en ik ben boos omdat ze me dwingen om de dingen op hun manier te doen
  2. Ik wil dat [benoemen wat de ander te veranderen heeft] dit bedrijf mij als klant serieus neemt en me geen keuze geeft die ik dan ineens niet heb. en ik wil dat ze binnen een dag beantwoorden, dat is pas klantenservice.
  3. Dit bedrijf zou wel/niet moeten [welk advies geef je] klantenservice wel serieus moeten nemen en dienstbaar moeten zijn aan de klanten, ze zijn ten slotte een dienstverlener
  4. Ik heb nodig dat [benoemen wat de ander met doen om je gelukkig te maken] dit bedrijf naar me luistert en mijn probleem oplost, zodat ik niet meer zelf aan de slag hoef te gaan om het op te lossen. En dan wil ik eigenlijk ook dat ze me gelijk geven en me bedanken dat ik de moeite heb genomen om ze erop te wijzen.
  5. Dit bedrijf is [lijstje met bijvoeglijke naamwoorden die precies weergeven wat je ervan vindt] betuttelend, klantonvriendelijk en inflexibel
  6. Ik wil nooit meer {beschrijf wat je niet meer wilt ervaren] meemaken dat een bedrijf mij de procedures uitlegt die ik allang snap, mij dus als een kind behandeld en niet naar me luistert. Ik wil ook niet dat iemand gewoon lekker zijn eigen ding blijft doen terwijl ik probeer in gesprek te raken en als ik ze aanspreek verschuilt achter de regels zodat ik geen enkel recht lijk te hebben om te willen wat ik wil.

Ik zit al lekker in de oefening. Waar ik begin als gewoon een voorbeeld geven van hoe Byron werkt, ben ik inmiddels echt gepikeerd en vind ik en passant ook nog dat ik verschrikkelijk gelijk heb op sommige punten. Dit deel van de oefening mag je ook je gevoel en onredelijkheid lekker los laten gaan, zodat je kan horen wat er diep onderin verstopt zit aan normen en waarden over de ander. Als je je lekker hebt leeg geschreven, kan je door naar de volgende fase.

Pak één zin uit je stuk en stel jezelf de 4 vragen van The Work en draai dan de situatie om. Dat vraagt om rust en aandacht, even echt luisteren naar wat er leeft. De gedachte is dat je zo al je angsten onder ogen ziet en een steeds vrijer leven kan leiden waarin je voluit en bewust leeft.

Schermafbeelding 2015-12-10 om 09.39.06

Bijvoorbeeld de zin “ze dwingen mij om de dingen op hun manier te doen:

  1. Is het waar? Nee, in feite dwingen ze me niet, ze zeggen hoe zij het willen doen en ik behoud de keuze om te communiceren op hun voorwaarden. Ik hoef zelf hun telefoontje niet aan te nemen, mochten zij toch ineens willen bellen. Ik kan mijn eigen grens gewoon handhaven.
  2. Mag ik overslaan omdat ik de nee al voel
  3. Wat er gebeurt als ik geloof dat ze mij kunnen dwingen? Ik voel me machteloos en belachelijk, ik word daarnaast boos om mezelf omdat ik me hier druk om maak, ik vind mezelf kinderachtig. Ik reageer mijn ongenoegen af op hen. Ik ga zelfs tweeten om ze even een lesje te leren, ik word een betweterig, betuttelend iemand. Ik focus me op het woord MOETEN en ik ga ertegen in het verweer
  4. Zonder de gedachte zou ik gewoon doen wat mij past binnen de mogelijkheden die ze me bieden en me overgeven aan dat wat ik niet kan veranderen. Ik zou gewoon kijken wat ik wil zeggen en mijn energie niet verspillen. Ik zou me vrijer voelen.

Ik voel weer rust en de angel uit mijn boosheid zakt als als ik dit deel van de oefening toelaat. Nu mag ik de gedachte nog omkeren:

a) Ik dwing mijzelf om de dingen op hun manier te doen; Ja, in mijn betutteling ben ik zeer dwingend in de wijze waarop ze dingen moeten doen. Sterker nog, ik wil ook nog wel eens andere mensen uitleggen hoe ze dingen moeten doen, die mij helemaal niet hebben geprobeerd te duwen.

b) ik dwing hen om de dingen op mijn manier te doen; QED zou ik denken, in mijn oordelen en tweets probeer ik (weliswaar met humor maar toch) uit te leggen dat ze zich bijvoorbeeld niet mogen herhalen en niet het woord moeten mogen gebruiken. Ik heb zelf ook een paar procedures en gebruiksaanwijzingen voor mijn buitenwereld, moet ik eerlijk bekennen. Ik zou eigenlijk best vaker mogen vragen aan de ander of en hoe ik iets voor hen kan betekenen.

c) ze dwingen mij niet om de dingen op hun manier te doen. Deze laatste is lastig. Ik ervaar ze zelfs in alle rust helder in de manier waarop ze willen communiceren en een aantal aspecten vind ik nog steeds onprettig. Het geeft me niet wat ik wil, maar ze dwingen me inderdaad niet. Als ik al zou vinden dat ze hun ‘macht’ gebruiken, dan heb ik ze zelf de macht over mij gegeven. En zou ik zelf soms niet eens wat helderder mogen zijn over  mijn grenzen?

Helemaal zint de omkering van het laatste antwoord mij niet. ik besef me wel dat zolang ik daar nog een voorbehoud maak, ik waarschijnlijk ook een volgende keer als iemand of een bedrijf dat ik tegenkom heel helder is over de wijze waarop ze al dan niet ruimte voor me hebben, ik daar last van zal hebben. Een last die ik mijzelf geef. Als ik terug denkt aan mijn blog over http://koningcoacht.nl/2015/soms-ben-ik-even-verdwaald/ dan begrijp ik ook dat als ik zelf niet kies voor mijn koers, verdwalen een onderdeel van mijn leven zal blijven.

Dat is precies wat Byron Katie beoogd. Dat je inziet hoeveel van de toestanden in je leven je zelf creëert omdat je hoopt dat een ander je begrijpt, hoort, erkent of ziet. Dat als ik mezelf toesta om me los te maken, ik vrij kan spelen met wat er zoals om mij heen gebeurd, zonder dat ik eronder lijdt. Zo kan een talent gewoon  zijn en zelfs dienstbaar zijn aan anderen, zonder dat het afhankelijk is van mate waarin anderen het cadeau uitpakken.

quote-spare-yourself-from-seeking-love-approval-or-appreciation-from-anyone-and-watch-what-byron-katie-54-30-70

Nog geen reacties

Leren in een groep

Als trainer volg ik zelf ook jaarlijks diverse trainingen, al was het maar om aan de lijve te ondervindende het ook alweer is om in een groep een training te volgen. Twee weken geleden mocht ik weer met een training meedoen en vandaag realiseerde ik me hoe waardevol het is om in een groep te mogen leren.

Er zijn heel veel manieren om kennis en inzichten te vergaren. In mijn wereld zie ik een trend naar korter, meer to-the-point. Je kan leren in Moocs, webinars, zelfs googelen kan heel leerzaam zijn. Ik raad het mensen ook vaak aan na een gesprek, ik geef ze een artikel, ik raad ze een boek aan.

In de designs van mijn trainingen maak ik vaak gebruik van de ruimte tussen de ontmoetingen om het leren te verdiepen en toch zou ik de offside ontmoetingen niet willen missen. Omdat het de basis is om even echt bij jezelf stil te staan en tot in de puntjes van jezelf te voelen wat er voor jou te leren is.

Met alle meer individuele leervormen is er minder ruimte voor de echte ontmoeting en verdieping in een leergroep. Ik zou graag een lans willen breken om regelmatig jezelf onder te dompelen in een groep die met dezelfde vragen worstelt als jijzelf. Of misschien wel met andere vragen, maar in ieder geval in dezelfde ruimte, volgens hetzelfde proces aandacht geeft aan zijn of haar ontwikkeling.

Het is net als mediteren, ik kan het gewoon doen, ik kan op een kussen gaan zitten in de vereiste houding en mijn gedachten los laten. Ikzelf gebruik dan een begeleidende  app die me op het spoort houdt, want helemaal alleen wil ik nog wel eens een heel klein beetje gaan smokkelen. Ik heb ook regelmatig gemediteerd in een groep en dan is mediteren veel gemakkelijker. Het is alsof er een veld ontstaat waarin we allemaal elkaar steunen de worsteling die het mediteren kan zijn. De spreekwoorden gedeelde smart is halve smart en gedeelde vreugde is dubbele vreugde gaan zelfs in stilte op.

Terug naar die leergroep. Een training waarin 10 tot 15 deelnemers met elkaar een proces doorlopen levert veel meer op dan je alleen voor elkaar zou kunnen krijgen als je alle oefeningen braaf zou doen. Het met elkaar delen, verdiept ook het eigen inzicht. Het is alsof je door je even echt aandacht te geven aan een ander, het ego loslaat en je intuïtie makkelijker zijn stem kan laten horen.

In deze training werden er prachtige introspectie oefeningen gegeven die je eerst zelf kon doen, vervolgens kon delen met een ander vanuit echte aandacht en empathie en tot slot werd er in de groep gedeeld wat een ieder wilde delen. In een zo’n rondje zat ik te luisteren naar een verhaal van een andere deelnemer en ineens hoor eik het in mij roepen “dat is het”. Ik kreeg een prachtig verdiepend inzicht dat ik in mijn eentje nooit had kunnen bereiken en dat ik ook niet had verwacht op dat moment.

Het moet gezegd worden dat de begeleiding van de trainers in deze cursus ondersteunend was. In de plenaire rondjes gaven zij elk verhaal echte aandacht en empathie. Doordat de trainers het goede voorbeeld gaven, was het als cursist niet moeilijk om je over te geven aan de verhalen.

Dat is ook wel eens anders, waar plenaire rondjes tot ongeduld leiden. Zelfs als trainer heb ik daar wel eens last van en dan neem ik ongetwijfeld mijn groep ook mee in dat ongeduld. Sommige plenaire rondjes in trainingen beginnen dan op een vergadering te leiden met als onderwerp wat verder ter tafel komt. Het roept ook die herinnering op en deelnemers beginnen dan te verlangen naar actie.

Voor het echte delen in een leergroep zijn dus een aantal zaken van belang;

  • Luisteren vanuit oprechte interesse
  • Niet verplichten tot delen van wat je hebt gedaan, maar deelnemers vragen wat ze willen delen  wat waarde heeft voor hen en daarmee voor alle luisteraars
  • De context van het delen helder hebben met elkaar

Als er vanuit aandacht wordt gedeeld en je ook zo luistert naar alle verhalen, kom je op een spel van vervreemding en herkenning in jezelf. Vervreemding is het moment waarop iemand iets verteld dat anders is dan wat jij hebt beleefd. Met aandacht wordt dan je nieuwsgierigheid geraakt en kan je nieuwe dingen leren of zien dat het ook anders kan. Dat laatste is een verademing voor controle georiënteerde mensen die hopen dat er mar één weg is naar een doel, het geeft de ruimte om andere perspectieven te zien. zo krijg je meer mogelijkheden om tegen dingen aan te kijken.

Herkenning kan ook tot verdiepende inzichten leiden, mots je niet meteen denk “dat heb ik ook” en het daarbij laat. Blijven luisteren met aandacht helpt om dat wat je herkent in andere woorden te horen. Voor mij betekende het dat ik ineens begreep “dat ik niet een vuilnisman ben”. Dat is een inzicht waar ik nu nog elke dag van geniet en dat voor mij een hele nieuwe wereld aan perspectieven geeft die ik langzaam mag verkennen.

Tot slot is het juist in een groep zo voelbaar dat  je niet alleen bent, dat je verbonden bent en van waarde bent, precies zoals Brene Brown ons meegeeft.

‘Verbondenheid is de reden van ons bestaan. Wij zijn gemaakt voor verbondenheid met anderen. Dat is wat ons leven richting en zin geeft en als het daaraan ontbreekt, lijden wij daaronder.’

Twaalf jaar onderzoek leidde tot het diepe inzicht dat kwetsbaarheid de belangrijkste toegangspoort is tot die verbondenheid.

Nu ik zelf weer op zo’n fijne manier in een training heb gevoeld hoe waardevol het is om in een groep te leren, omdat juist daar kwetsbaarheid leidt tot die grote verbondenheid met wildvreemde mensen. mensen die na een dag delen met elkaar voelen als vrienden, lotgenoten. een groep die je met en zekere weemoed weer verlaat om terug te gaan naar een wereld van meer vluchtige contact, maar met en ervaring die het leren nog lang kan ondersteunen. Ik hoop dat ik nog lang in groepen mag leren.

PS ik volgde de training High Performance Leadership bij de Baak

Nog geen reacties

Soms ben ik even verdwaald

Elk jaar heeft de Baak een adventskalender, ook dit jaar. De advent van vandaag, 5 december,  raakt me. Het laat zien hoe een simpele lach en even zwaaien een groots gebaar kan zijn voor iemand onderweg. Dat brengt me terug naar een prachtig moment dat ik had met mijn zoon, zo’n 10 jaar geleden.

Het was zomer en we waren op bezoek geweest bij mijn ouders. Toen we weg gingen liep mijn zoon met me mee zonder nog om te kijken. Ik wist dat mijn moeder ons stond uit te zwaaien en dus vroeg ik hem om nog even naar oma te zwaaien.  Ik legde hem uit dat zij dat heel fijn vond en dat het belangrijk was om goed afscheid te nemen omdat je nooit weet wanneer je elkaar weer ziet. Mijn zoon draaide zich om, zwaaide naar oma met een lach en liep weer verder met me mee, het pad af op weg naar de auto.

Terwijl we zo in stilte verder liepen zei hij ineens “daar gaat het om he mama, om de weg van de liefde”. Ik keek mijn zoon ietwat verwonderd aan, hoe kwam dit leuke 7-jarige mannetje aan zoveel wijsheid? “Weet je mama, je hoeft je over mij geen zorgen te maken. Ik raak soms wel even verdwaald maar ik vind altijd die weg van de liefde terug hoor”. De tranen stonden in mijn ogen. Ik weet dat mijn zoon niet van drama of overdreven gedoe houd, dus ik hield het bij een simpel “dat is fijn schat”.

Juist vandaag moet ik aan dat voorval denken. Zo heb ik net een periode achter me met veel sombere buien, waarin de weg van de liefde die ik altijd bewandel heel ver weg leek. Ik had de weg in de volle zon gelopen en nu met wat herfstig en stormachtig weer was het pad erg smal en raakte ik, zoals mijn zoon dat zo mooi verwoordde, even verdwaald.

Deze week werd ik aangesproken over dat voor mij ongebruikelijke verdwaald zijn. Een vriendin van mij was opgevallen dat ik wat afwezig was geweest, niet mijzelf, tijdens onze vorige ontmoeting. Ik realiseerde me dat ik inderdaad de vorige twee keren dat we bij elkaar waren in een soort mist verkeerde waarin ik me niet goed voelde en ik in een soort overlevingsstand stond. Ik realiseerde me ook dat ik op dat moment geen goed vriend kan zijn, omdat ik niet wakker en helder ben en weinig oog heb voor de ander. Ik was inderdaad even verdwaald en wist op dat moment niet zeker of ik ooit die weg terug zou vinden.

Ik kom zelf ook wel eens iemand tegen die wat minder goed in zijn of haar vel zit. Mijn neiging is dan om te gaan helpen. Helpen kent vele gezichten, ik  probeer bijvoorbeeld de positieve dingen te laten zien, nadat we even hebben gepraat over hetgeen dat pijn doen. Soms begin ik over andere dingen, gewoon om even een ander gesprek te hebben. Soms pak ik een hand.

De eenvoudige aanpak van mijn zoon, die gewoon in stilte verdwaald en vertrouwd op een goede terugkeer, vind ik veel lastiger. Iemand mijn stilte aanbieden en het vermogen om even verdwaald te zijn in gezelschap, dat is waar ik zelf op die lastige momenten naar verlangde. Dat je gewoon kon zitten en vertellen over dat wat zoveel verdriet doet aan iemand die het volste vertrouwen heeft dat jij je weg wel weer terug vindt, ook al is het niet vandaag.

Op de momenten dat ik verdwaald ben, durf ik het vaak niet aan om contact te maken met andere mensen, gewoonweg omdat ik het onprettig vind om iemand met mijn gedoe op te zadelen. Ik scharrel dan liever thuis totdat ik weer de moed vind om naar buiten te kijken. Ik verschuil mij achter mijn rol op mijn werk en ik voer wat robotachtig taken uit , ik kook, doe het huishouden en kijk vier afleveringen van dezelfde serie op Netflix. Ik lach zelfs om grapjes. Ik voeg alleen heel erg weinig toe, gewoon omdat het even tamelijk leeg is binnen en het plezier ver te zoeken.

Ooit tijdens een cursus is me geleerd om iemand op te bellen als ik even wil jammeren over de dingen die niet lekker zijn gelopen in mijn leven. Jammeren is daarmee een soort opruimen van je shit.  Als iemand wil jammeren is het fijn als de ander niet zoveel zegt, niets oplost en gewoon echt luistert naar alles wat er even uitmoet. Daar kan je dus gewoon om vragen. Het is een fantastische manier om jezelf geestelijk gezond te houden. Weten dat dit kan helpt ook om niet direct in het moment te gaan jammeren, maar het uit te stellen naar een moment dat je tijd hebt om je even ongegeneerd aan dat “baal” gevoel over te geven.

Het is gek dat je toch even verdwaald raakt als je eigenlijk precies weet hoe je op koers kan blijven.  Tijdens die cursus vond ik vragen om te mogen jammeren al een lastige en dus krop ik meer op dan mijn emmertje kan hebben. Als de emmer overloopt, ben ik al voorbij dat punt waarop ik nog positief kan vragen om de aandacht waar ik behoefte aan heb.

Eerdere erkennen dat je baalt is een goede remedie tegen verdwalen. Niet doormodderen, maar even stilstaan bij een moeilijk moment. Zoek vrienden op tegen wie je even kan vertellen wat er zwaar is in je leven. Niet om het op te lossen maar om het lucht te geven en dan makkelijker te accepteren dat het soms niet komt zoals je wilt in het leven. Of dat er iets komt waar je helemaal niet op zat te wachten. Zo houdt je jezelf bij de les en ga je met compassie om met je eigen tegenslagen. Compassie is de sleutel tot het verdwalen in het diepe donkere bos.

RoodkapjeMocht je toch verdwaald zijn in dat diepe donkere bos en je komt iemand tegen, vraag dan de weg.  Vertel dan dat je verdwaald bent en dan is het hopen dat je niet de boze wolf  ontmoet terwijl je op weg bent naar het huisje van Oma met je mandje vol lekkers…want dan ben je  in de aap gelogeerd. Vertrouw zoals mijn zoon vertrouwt, dat je de weg altijd weer terugvind. Vertrouw dat er altijd weer iemand is die met een vriendelijke glimlach even naar je zwaait, want soms is dat genoeg om de weg zo weer terug te vinden.

2 reacties

The things we do for love

Gisteren was ik er weer  getuige van, mijn dochter maakt eten klaar voor haar vriendje, want hij heeft zo verschrikkelijke honger. Het vertedert me, maar het baart me ook zorgen. Ik heb het haar al vaak zien doen, er ontstaat een patroon en ergens stoort het mij. Ik realiseer me ook dat het precies is wat ze mij ook ziet doen, ze heeft het levende voorbeeld in huis. Met al mijn moderne vrouw activiteiten, heb ik ook nog steeds dat dienstbare van de klassieke vrouw.  Ik deed  veel om mijn geliefde het naar de zin te maken. Ik doe veel  om het mijn kinderen naar de zin te maken. Zoveel dat zelfs vriendinnen er wat van zeggen.

Het is een raar fenomeen, We doen van alles om het onze geliefden naar de zin te maken en we doen van alles om de liefde waar we naar verlangen te “veroorzaken’. We bedenken dat allemaal zelf en we doen ongevraagd van allerlei dingen voor onze geliefden om de relatie te dienen. Ingeborg Bosch spreekt in haar afweermechanismen over o.a. valse hoop en ik zie het mezelf doen, ik zie het mijn dochter doen. Zelfs toen ze na een operatie met heel veel moeite door het huis liep op krukken maakte ze nog regelmatig  iets te eten voor haar vriendje. Geen ordinaire boterham met kaas, nee een heerlijk broodje met sla tomaat en een gebakken eitje. Het is vertederend en tegelijk het onderzoeken waard.

Het onderzoek is vooral interessant als we niet congruent zijn met onze eigen waarden of als  (onuitgesproken) afspraken ineens lijken te veranderen en we hardnekkig blijven vasthouden aan wat we al deden. Liefde is namelijk ook heel kwetsbaar. Ondanks dat we van iemand houden is er geen enkele garantie dat hij of zij voor altijd bij ons blijft en die diepe realisatie maakt de liefde soms ook angstig. Dan sluiten we compromissen en passen ons aan of we bouwen muurtjes en laten ons gewoon minder raken.  We temperen de intensiteit, we wedden op twee paarden…ik zie de meest uiteenlopende dingen voorbij komen in alle gesprekken met anderen en ook bij mezelf om de liefde vooral controleerbaar te houden.  We hunkeren naar onvoorwaardelijke liefde en we dammen die liefde zelf net zo makkelijk in,

Alle verhalen over liefde zijn interessant. Liz Gilbert beschreef in Eten, Bidden en Beminnen al hoe een vriendin van haar die als psycholoog in een vluchtelingenkamp werkte in Africa, verbaasd was dat de mensen niet alleen met trauma’s bezig waren, maar vooral ook met de liefde, met overspel, met verliefd worden en controle houden in de liefde.

Het prikkelt mij  nieuwsgierigheid, de liefde,  waarom is iets lastig? Zo hoorde ik een geëmancipeerde vriend van me klagen toen zijn vriendin meer uren ging werken. Hij vreesde dat er minder tijd voor hem over zou blijven, zeker toen na een half jaar ook nog een tante van haar met een zware ziekte te kampen kreeg en vaak aandacht nodig had. Zijn vriendin voelde zich tekort schieten en probeerde de pijn te verzachten met leuke cadeautjes. Hij maakte zijn zorg niet bespreekbaar en zij maakte haar ongerustheid niet bespreekbaar.  De onrust duurde, de partners trokken zich steeds meer terug en geen van beiden besprak de vrees die in de liefde was geslopen. De mogelijkheid om elkaar te verliezen hing als een zwaard van Damocles boven de geliefden. Na maanden verbrak hij als eerste de stilte  en vertelde haar dat hij minder tijd voor haar had, zij reageerde  vanuit haar verdriet en angst voor verlies verontwaardigd. De relatie werd verbroken. Waar ze beiden al angst voor hadden was gebeurd, de worst nightmare was een self fullfilling prophecy geworden.

liefde is raadselachtig

Kan je over de schaduw van je eigen angst en voorgeleefde voorbeelden springen? Kan je ook met veranderende omstandigheden een relatie behouden? Kan je de onderliggende waarden van waaruit de liefde is ontstaan met elkaar blijven delen?

We zijn ons vaak helemaal niet bewust van de wijze waarop we relaties aangaan. Zeker als relaties langer duren, ontstaat er een zekere vanzelfsprekendheid onderling waarbij we aannemen dat we blijkbaar voldoende gemeenschappelijk hebben zonder dat we er veel woorden aan vuil maken. De meeste mensen behandelen liefde als een lot uit de staatsloterij, we worden door de prijs overvallen en we geven net zolang uit tot het op is.

Ik kijk wel eens rond op een datingsite en in de “advertenties” leggen mensen heel vaak uit wat ze belangrijk in een partner en een relatie vinden, wat ze zoeken en waar ze warm voor lopen. Ik heb alles bij elkaar zo’n 6 dates gehad en in geen van die dates was wat er waardevol is in een relatie onderdeel van het gesprek, ook niet als er meer dan een date was. het was meer gericht op de magische klik, dan op de waarde van verbinden.

Juist in die waarden ligt de basis voor een goede verbinding. Het mooiste is als we al in de goede tijden met een zekere regelmaat  praten en afstemmen wat belangrijk voor ons is. In de TED speech Agile Programmering for families geeft Bruce Feller een mooi advies. Stimulatie Progress, keep to the Core. Hij werkt het uit in drie onderdelen:

  1. Hij vertelt hoe hij in zijn gezin wekelijks de week doornemen, evalueren wat er  is gebeurd en vooruitkijken  waar ze zich op richten de komende week. Deze manier van werken geeft zijn gezin de ruimte om zich steeds aan te passen aan ontwikkelingen. Zo creëeren ze flexibiliteit, openheid en ze laten elke week “het beste idee” winnen.
  2. Vervolgens raadt hij ons aan iedereen in het gezin volledig stemrecht te geven en vanuit gelijkwaardigheid het gesprek aan te gaan. Hij geeft eerlijk toe dat controle (vaste regels) makkelijker en sneller zou zijn, maar dat de beslissingen die ze nu nemen duurzamer zijn en zijn kinderen  leren om zelfstandig te zijn en verantwoordelijkheid te nemen.
  3. Tot slot vertelt hij hoe ze hun kern met elkaar vaststellen door een missie statement te maken voor hun familie.

Als ik op deze manier kijk naar relaties tussen man en vrouw spreken mij de twee laatste punten het meest aan. Door met elkaar te bespreken waar we heen gaan maken beide partners duidelijk wat de relatie voor hen betekent en werken ze samen aan de verbinding. Geen van beide controleert de relatie, ze zitten er samen in. Zo hoeven we niet in te dammen en te controleren maar zijn we samen flexibel in de relatie. Het vraagt steeds weer met elkaar af stemmen wat de realiteit vraagt en hoe we er mee om gaan. Zo wint het beste idee.

Ook het vaststellen van de kern in de vorm van een missie voor de familie of de rlatie is een mooie. Het is er een om al  in goede tijden te doen, op een ontspannen en relaxte manier. Samen met een flip zitten en de 10 belangrijkste waarden van de relatie op papier zetten. Feller geeft een fantastisch voorbeeld van hoe de waarden een aanknopingspunt bieden als er een moeilijke situatie ontstaat. Met de missie in beeld bespreken ze de situatie vanuit een waarde en niet vanuit de mening of de angst of welk afweermechanisme dan ook.

Liefde is een werkwoord, is een uitdrukking die ik al  vaak heb gehoord, maar in mijn eigen ervaring en gesprekken van anderen, hoor ik mensen in relaties vaak ook heel hard werken op hun eigen eiland en veel minder met elkaar.

Het liedje van 10CC dat ik gebruik in mijn titel geeft een club:

Like walking in the rain and the snow
When there’s nowhere to go
And you’re feeling like a part of you is dying
And you’re looking for the answer in her eyes
You think you’re gonna break up
Then she says she wants to make up

Dat is wat we allemaal hopen, dat we als we even verdwaald zijn in gedoe en chaos dat onze partner op dat moment even de de relatie kan dragen en het gesprek een positieve wending kan geven. Met een regelmatig gesprek vanuit waarden met elkaar op de makkelijke momenten, vergroot je de kans dat dat ook lukt op de minder makkelijke momenten.

Ik heb op dit moment geen liefdesrelatie, maar met mijn gezin werk ik inmiddels met een planning bord. We bespreken de week, we evalueren de momenten en kijken hoe we het beter kunnen doen. Vanochtend had ik even een kleine aanvaring met mijn dochter en een half uur later komt ze naar me toe om uit te leggen waarom ze had gezegd wat ze had gezegd, zo bespraken we dat moment nog een keer rustig en begrepen we elkaar beter. Dat had ik een half jaar geleden niet durven hopen.

Vanavond stonden we met zijn drieën te dansen en keihard mee te zingen met een liedje van You Tube. Dat is een feest als ik bedenk hoeveel gedoe we hebben gehad in het afgelopen jaar met alle puber dingen. Spontaniteit, samen lachen en ons even helemaal overgeven aan een moment is wat we alledrie heerlijk vinden, net zoals ruimte geven en elkaar aanspreken. Wij mogen  die waarden nog een keer met elkaar op papier gaan zetten en daar heb ik nu eigenlijk al zin in 😉

 

Nog geen reacties

May love concur all

De aanslagen in Parijs liggen nu tee dagen achter ons en morgen is het weer maandag en gaan wij gewoon aan het werk. Ik ben er nog ondersteboven van, maar ik heb ook een hart gevuld met hoop door alle reacties die ik lees van mensen die ik ken en die ik minder ken.

Natuurlijk zijn we boos, boos om dat Parijs, als symbool van de liefde, zo zwaar getroffen is door iets dat zeker zijn oorsprong vindt in onvrede, haat en boosheid. Hoeveel boosheid moet je in je dragen om te geloven dat dit op enigerlei wijze gerechtvaardigd is. Toch lees ik ook over heel veel begrip terug, vooral ook omdat er twee dagen eerder een aanslag was in Beirut, die veel minder aandacht had gekregen en nu door heel veel mensen wordt aangehaald.

Het is alsof steeds meer mensen zien dat dit niet een “groep” is die we als vijand kunnen aanwijzen,  De aanslagen maken  duidelijk dat zij die het geloof van de daders delen, tenminste net zo getroffen worden als wij, waarmee verschillen ineens diffuser zijn en misschien wel veel minder relevant dan ze waren. Het gaat niet meer om wij of zij, het gaat om de wereld als geheel . Er is niet een vijand, er is onrust die zich vertaald in afschuwelijke daden.

Toen 14 jaar geleden in de US vliegtuigen van de radar verdwenen die allemaal potentiële bommen zouden kunnen worden, was de wereld in onrust. We wilden weten wie de vijand was en met dat vijand denken is er heel veel in gang gezet waar we nu achteraf soms onszelf  afvragen of het nou allemaal zo handig was. We hadden een war on terrorism en er was een oog omhoog, tand om tand retoriek. Ik denk dat we ons nu beginnen te realiseren dat het allemaal niet zo eenvoudig is om te weten wie de slechten en wie de goeden zijn. Dat we overal in deze onrustige wereld zelf slechten en goeden bedenken omdat de wereld zoveel overzichtelijker lijkt dan, maar dat het allemaal niet zo simpel is. Nu lees ik in berichten van mensen steeds meer nuance en dat geeft me hoop dat we de goede kant opgaan. Nuance in het enorme verdriet dat je overspoeld als je aan Parijs denkt, posts die ook andere perspectieven  zien, begrip voor de pijn van anderen die net zo lijden onder deze last.

Wat maakt Parijs zo verschrikkelijk voor me? Is het de schijnbaar willekeurigheid van de aanslagen, dat mensen gewoon onschuldig naar een restaurant gaan of een concert en dat je dan in zo’n ongelofelijke puinhoop terecht komt? Was er niet vorig jaar al ineens in Tunesië een aanslag op een museum, dat helemaal geen bolwerk of symbool was van iets? Voor mij is het dat gevoel dat het allemaal niet meer zo uitmaakt wat je doet, overal kan je dus ineens in de zwarte kant van de wereld terecht komen. 9-11 Was nog gericht op de bolwerken van het kapitalisme en de westerse wereld, Parijs lijkt volkomen willekeurig. Gewoon de westerse wereld in het algemeen.

Voor mij is het voor de aanval op de stad van de liefde en de nabijheid van die stad die het zo schokkend  maakt. Ik wil nog naar Parijs, ik wil nog verliefd hand in hand lopen met iemand in Parijs, ik wil me koesteren in de stad van de liefde die nu zijn onschuld heeft verloren. Voor mij is het een aanval op de liefde.

Liefde is  de enige weg uit dit moeras waar we met z’n allen in zitten, liefde. Ik hoorde van een vriend dat er in Deventer een prachtig concert was om de steun te uiten, ik lees bij zoveel mensen all you need is love. Zoekend naar de juiste woorden kom ik prachtige citaten tegen. Oscar Wilde legt uit dat Jezus ons niet vraagt onze vijanden te vergeven terwille van de vijand, maar omdat liefde schoner is dan haat. Moeder Teresa zegt dat vrede begint met een glimlach en een glimlach is het begin van liefde.

Ik weet niet of ik ooit ga meemaken dat terreurdreigingen niet lager een onderdeel zijn van ons leven, ik weet wel dat verdraagzaamheid de meest gewone manier van liefde is die we ons kunnen toeëigenen en dat dat voor mij de weg is die ik probeer te bewandelen. En de weg van begrip. Want ook ik geloof dat liefde de weg is die ons hieruit moet leiden. Als kind hoorde ik het verhaal van de vluchtende mensen voor wie de zee openging (mozes?) en ik denk dat liefde die kracht heeft. Ik heb er altijd in gelooft en ik geloof er nu nog meer in.

Ik probeer in gesprek te blijven met de wereld om mij heen, te blijven nadenken over wat ons bindt, ook als er veel is dat ons scheidt en ik blijf open en vrij door het leven te gaan, me niet laten leiden door de angst, maar door hoop dat het beter kan worden omdat er zovelen zijn die het beter willen willen doen, met elkaar. We zijn daar niet alleen in, het verbindt ons als geen ander. Ik ben blij met de nuances die ik zie.

Plato is voor mij de meest inspirerende bron als het over liefde gaat en ik eindig dan ook graag met een citaat van hem, weliswaar gericht op twee mensen, maar nog mooier als je het projecteert tussen alle mensen met elkaar:

De liefde herschept het oerbeeld, zij tracht twee wezens te doen samensmelten tot één enkel, zij wil de menselijke natuur genezen…

1 reactie

Het Beoordelingsgesprek

Afgelopen week stond er in het FD een artikel onder de noemer personeelsbeleid. Generatie Y wilde geen eindeuaarsgesprek, ze wilde graag het hele jaar feedback. Sommige bedrijven proberen al iets nieuws: Continue feedback.

Het artikel gaat met name over de wijze waarop je het instrumentarium van functioneringsgesprek en beoordelingsgesprek op een andere manier kan vormgeven en meer het hele jaar bezig kan zijn.  Wat mij daarin verbaasde was dat het zo gekoppeld is aan een generatie. Hoewel ik niet heel trots ben om te behoren tot generatie niks  (en bedankt voor de geweldige benaming), geloof ik dat ik deze generatie helemaal begrijp en ik eigenlijk denk dat het voor alle generaties geldt!

De meeste mensen die ik tegenkom die in een arbeidsrelatie verblijven, horen heel graag wat ze goed en minder goed doen. De meeste mensen zijn bereid om te groeien in hun baan en iedereen heeft graag de voldoening van goed werk.

Jaren geleden werkte ik bij een vakorganisatie en toen al was het functioneringsgesprek en het beoordelingsgesprek regelmatig onderwerp van gesprek. bij een vakorganisatie klopten destijds regelmatig mensen aan vanwege hangend ontslag en “dossiers” waren dan belangrijk. Ik heb managers vooral over functionering- en beoordelingsgesprekken horen praten als ze elkaar aanraadden om een goed dossier op te bouwen.

Als adviseur in leren en ontwikkelen spreek ik managers ook over deze gesprekken en telkens valt mij op dat het vaak heel lastig is om een goed gesprek te hebben over competenties en ontwikkeling. Ik sprak ooit een werkgever die een formulier had voor deze gesprekken met de onderwerpen die besproken moesten worden en onder competentie was het verplicht om tenminste één competentie te noemen die te ontwikkelen was. En dat was dan toch nog een hele opgave….

Ik denk dat het niet zozeer het instrumentarium is dat wel of niet voldoet, al denk ik dat het een goed middel kan zijn. Het gaat erom dat heel veel medewerkers en bazen het lastig vinden om met elkaar over ontwikkeling te praten. Terwijl het enige wat nodig is is oprechte aandacht en te praten vanuit mogelijkheden en zorgzaamheid.

Wat voor mijn gevoel de grootste bottleneck is, is de ongelijkheid die deze gesprekken met zich meebrengen. De manager of leidinggevende is degene die geacht wordt te “weten” hoe de medewerker zich dient te ontwikkelen en die dan vervolgens ook nog kan beoordelen of de ontwikkelen en het geleverde werk voldoende onvoldoende of buitengewoon goed is. Met die gedachte wordt ontwikkeling in een goed/fout kader gezet en wordt er een zekere onveiligheid gecreëerd, ook al omdat het vaak eenrichtingsverkeer is.

Het is volgens mij beter om resultaten en ontwikkeling uit elkaar te trekken. Steeds meer mensen werken met resultaatgerichte afspraken in een jaar en dan kan je ook kijken in hoeverre de afgesproken resultaten behaalt zijn. Zeker als ze smart gemaakt worden, maakt het deze manier van samenwerken vrij overzichtelijk. het is dan een kwestie van afspreken en aanspreken. Ook dan zouden meerdere gesprekken per jaar en aandacht op de progressie veel kunnen opleveren. De eenzijdigheid is in dit geval minder een issue en een logisch gevolg van het verschil in rol binnen een organisatie. Dit kan met een zekere objectiviteit gebeuren.

Leren en ontwikkelen vraagt om een ander soort aandacht en valt meer onder coachen. Daarbij gaat het over met elkaar verkennen waar de talenten liggen en welke ontwikkelingsbehoefte er is. Dat vraagt niet zozeer om harde afspraken, maar meer om afstemmen en matchen. Hier is subjectiviteit een gegeven. Niemand weet precies wat hij of zij gaat ontdekken als hij bewust dingen wil ontwikkelen.  Afstemmingsgesprekken zijn richting gevend, maar niet in steen te beitelen. Het gaat minder over opleveren dan over investering en opbrengst.

Bij het laatste is wederkerigheid veel logischer, elkaars groei zien, als leerling en als coach. Nieuwsgierigheid en waardering zijn belangrijke motoren in deze gesprekken. Aandacht geven en vragen, niet alleen voor de functionaris, maar ook aan de mens in de functie om zo de natuurlijke talenten te benutten.

Als generatie Y mondiger is in het vragen om echte aandacht en er in organisaties wordt nagedacht om dat in andere manieren van waardering te gieten, dan ben ik daar alleen maar blij om. Niet alleen voor deze nog jonge generaties, maar voor alle generaties daarboven.

Nog geen reacties