Story Telling

Story telling is een krachtige oefening in een training. Het vertellen van je eigen verhaal geeft zoveel meer dan de eenvoudige inhoud.  Het maakt ook contact met je passie endiepere emoties, waar je dankbaar voor bent. Een eerlijk verteld persoonlijk verhaal brengt zelfs heling. Ik hou van persoonlijke verhalen en in mijn leven heb ik er al veel gehoord en ook veel onthouden.

Vandaag zag ik deze post op supersoul sunday: see the important places. Een prachtig verhaal over een vader die bij de geboorte van zijn zoon een gedicht schreef waarin hij vertelde over zijn important places. Dit gedicht was jaren uit het zicht verdwenen, maar juist op het moment dat zijn vader het leven enigszins los begon te laten, kwam de zoon het bij toeval weer tegen en besluit met zijn vader langs The Important Places te gaan, samen, om zo zijn vader beter te leren kennen en meer te snappen van zijn eigen achtergrond.

Ikzelf ben maar een heel bescheiden schrijfster, maar ik snap het gevoel om te willen delen wat  belangrijk is voor mij en misschien ook vooranderen. Schrijven en verhalen vertellen is al zo oud als de wereld. Ik ben daarin ook geïnspireerd door Brene Brown die verteld hoe belangrijk het is om verhalen te vertellen.

owning our story

Dat is een mooie oefening voor vandaag, nadenken over wat voor mij The Important Places (TIP) zijn. Grappig genoeg was ik er al aan begonnen, dus ik zie dit als een aanmoediging om door te gaan en mijn verhaal te schrijven, zelfs als niemand het ooit leest.

We kijken vaak naar op onze geschiedenis terug en inventariseren de nare dingen en de mooie dingen, een opsomming van hoe het was. Vertellen over de important places maakt dat je het plaatje inkleurt met wat voor jou belangrijk is. Je legt uitwat op die plek jou zo geraakt heeft, wat heeft geresoneerd in je ziel. Zo wordt onze geschiedenis niet een opsomming van melancholische heldenverhalen, maar van passie en levendigheid, die wij kunnen nalaten aan onze kinderen.

Wat waren jouw belangrijkste plekken in deze wereld?

Nog geen reacties

I found you..over het nut van lijstjes

Vandaag genoten van deze TED Speech over online dating. Prachtige dame die precies verteld hoe zij voor zichzelf een lijst van 72 kenmerken heeft waarmee ze haar potentiële dates heeft gescand. Zover was ik zelf nog niet gekomen, maar ik heb ongeveer iets vergelijkbaars gedaan in 2008.

Op een bijeenkomst in 2008 mocht je je diepste verlangen uitspreken. Mijn verlangen was om mijn leven met iemand te delen. De juf sprak mij streng toe en zei: “schrijf dan maar eens op waar mister right aan moet voldoen” en zo schreef ik 26 kenmerken op die mij wel relevant leken…en ze zijn nu al vijf jaar ergens in mijn achterhoofd. Ze zijn een beetje uitgebreid omdat ik een aantal zaken tegenkwam waarvan ik later dacht…dat maar niet …of ja dat juist wel. Grappig is wel dat ik sindsdien niemand meer heb gedate onder de 1,85..dat was een van de (iets minder serieuze) criteria.

Dat zo’n lijst ook nog handig is om te maken als je wel in een relatie zit, wil ik graag een kennis van me meegeven. Zij heeft een knipperlicht relatie en ze voelt dat ze twijfelt, maar ze houdt ook vast aan de hoop dat het beter wordt. Haar heb ik ook zo’n lijst aangeraden, gewoon om voor zichzelf na te gaan wat ze belangrijk vindt in een relatie, zodat ze kan toetsen of dit wel klopt.

Ik kan niet garanderen dat het net zo gaat als in het filmpje van de mevrouw, ik kan je wel garanderen dat je een stuk minder gedoe hebt en dat je makkelijker kan vertellen wat jij belangrijk vind in een relatie. Ik raad het al jaren iedereen aan en een aantal van die mensen is inmiddels gelukkig voorzien…

De lijstjes tip is ook handig als je op zoek bent naar een nieuwe baan, een nieuw huis, een nieuwe auto…en ga zomaar door. Een lijstje maken helpt je gewoon eerlijk met jezelf te zijn over jouw verlangens. En het is ook gewoon leuk om te doen, vooral als je niet alles volkomen serieus neemt. Zo wilde ik best een compromis sluiten over die blauwe ogen, maar dat is voorlopig niet aan de orde.

En soms heb je zomaar geluk en wordt je zelf gevonden door iemand die precies past.

 

 

, ,

Nog geen reacties

Nee mag ook

In 2005 deed ik een familie opstelling met als onderzoeksvraag “waarom kan ik zo moeilijk nee zeggen”. Het heeft me heel veel inzicht gegeven over het systeem waar ik vandaan kom en welke overtuigingen ik met me mee heb gedragen. Ik zag waardoor ik zo vaak ja zei, zelfs al ging het ten koste van mezelf. Sindsdien kan ik steeds vaker nee zeggen, maar dat vroeg meer dan begrip. Ik heb echt de discipline moeten ontwikkelen om mezelf steeds af te vragen “wil ik dit wel?”.

Twee dagen geleden las ik dit artikel en ineens vielen alle puzzelstukjes van mijn vraag in een keer op zijn plek. Zo simpel en zo passend. Het artikel deelt de mensheid op in twee types:

  • Askers
  • Guessers

Askers vragen gewoon wat ze willen en kunnen een nee accepteren. Guessers vragen zelden iets, ze stellen alleen vragen waar ze naar alle waarschijnlijkheid ja op zullen horen. De paradox is dat ze vanuit die houding ook de vragen van de askers benaderen en dus ja zeggen, zelfs als dat buikpijn oplevert omdat ze eigenlijk niet weten of ze wel ja wille en kunnen zeggen. Failure is not an option.

Wat het artikel beschrijft is de enorme populariteit van zelfhulpboeken voor guessers, die allemaal neerkomen op hetzelfde: “zeg gewoon nee en hou dan je mond”. En toch lezen guessers dan nog een boek omdat nee zeggen echt heel lastig is (weet ik uit ervaring). Ik heb ook zoveel van die boeken gelezen….

Paul Coelho schreef in de Zahir een stuk over de bank van lening, vergelijkbaar met emotioneel boekhouden. Het gaat ervan uit dat in sociale interactie wederkerigheid een natuurlijk gegeven is. “Ik doe wat voor jou en jij doet wat voor mij”. Heel veel van onze sociale verbintenissen werken op die manier.

Toen ik de Zahir las, begreep ik hoe ik zelf eindeloos mensen “uit de brand” ging helpen in de hoop dat ik zoveel credits zou opbouwen, dat ik ooit ook om een gunst zou kunnen vragen met de garantie op ja. Ik kon mezelf echt een slag in de rondte werken omdat mijn eigen ja zo makkelijk uit mijn mond vliegt. De keerzijde van dit mechanisme is, dat je, tegen de tijd dat je zelf om iets vraagt, zo op ja rekent, dat een nee eigenlijk niet mag (in je eigen beleving). Komt er toch een nee dan kan dit tot grote emotionele (interne) verontwaardiging leidt.

Ik las Ingeborg Bosch – Illusies en toen kreeg dit mechanisme om te investeren in de hoop op een toekomstige beloning een naam: valse hoop. Ik zie dan een meisje voor me dat haar ouders ontbijt op bed gaat brengen in de hoop dat het een fijne vrolijke zondag wordt. Je kan in dezelfde illusie ook direct doorpakken  en elke keer hevig verontwaardigd zijn omdat de ander zo’n ….[vul gerust je eigen negatieve bijwoord in] is dat hij of zij nee durft te zeggen. Dat heet dan valse macht. Valse hoop en valse macht kunnen elkaar keurig gevangen houden in een soort dansje over wie het meest van die emotionele bankrekening op zijn of haar conto mag schrijven.

Boeken geven  inzicht in het waarom van je gedrag, maar ze helpen je niet met het eerlijk zeggen van nee. Ik had me dus voorgenomen na de familie opstelling om vaker nee te zeggen en dat leerde ik van een vriendin. Ik had een hele warme vriendschap en met mijn natuurlijke “ja”-houding was ik vaak voor haar in de weer. Toen ik zelf een paar keer hulp nodig had, zei ze gewoon nee of kon ze niet omdat ze al afspraken had staan. Als ze ja zei, vroeg ze er eigenlijk meteen wat voor terug. Iets wat mij dan hogelijk verbaasde, omdat ik vond dat ik al zoveel gegeven had.

Deze vriendin had mij de allerbeste uitdaging gegeven die ik maar kon krijgen. Ik leerde van haar echt  nee zeggen. Als ik niet kon of echt geen zin had om haar uit de brand te helpen, dan zei ik gewoon nee.  Ik ging zelfs wel eens nee zeggen, als ik technisch gezien haar best had kunnen helpen, gewoon omdat ik er geen zin in had. Zoals in het artikel gezegd wordt, er gebeurde niets! Mijn vriendin had vaak nog veel meer opties om haar probleem op te lossen of ze koos gewoon een andere koers. Ze was niet uit het veld geslagen, ze werd niet boos, er gebeurde niets.

Zij was mijn eerste duidelijke Asker zie ik nu. Toch had ik stiekem bedacht dat zij eigenlijk één van de weinigen was die zoveel vroeg,  omdat de meeste mensen in mijn omgeving toch meer van die uitwisseling waren…dacht ik.

Maar dat is niet helemaal waar,  ik zag mijn zoon ook een hele andere koers varen. Als hij iemand te spelen had, die een stuk speelgoed van hem heel mooi vond en vroeg of hij of zij het mochten hebben, dan zei hij regelmatig gewoon ja. Toen ik hem daarop bevroeg, was het echt omdat de ander het zo mooi had gevonden en hij toch genoeg had. Hij verwachtte er niets voor terug. Ik dacht dat het een persoonlijke karaktertrek was die mij leerde dat je ook echt ja kunt zeggen zonder er iets voor terug te vragen. Die ja is uitermate waardevol!

yesEn nu dit artikel, het valt op zijn plek. Er zijn mensen zoals ik die het antwoord om een vraag helemaal inwikkelen in een sociale context, waardoor nee of ja zeggen steeds in een groter verband wordt geplaatst. Er zijn ook mensen die gewoon vragen en het antwoord accepteren voor wat het is, zonder daar heel veel mee te doen. Het is  eenvoudig, als je het hele spel loslaat.

Ja, ik ben blij dat mijn guess houding mij heeft geleerd om sensitief, invoelend en sociaal te zijn. Tegelijkertijd denk ik dat, als die guess houding wordt ingezet om je zin te krijgen of vanuit de angst om afgewezen te worden, deze zijn doel volkomen voorbij schiet. Dan is er juist veel te leren van hen die gewoon eerlijk vragen en het antwoord accepteren voor wat het is, nu op dit moment, zonder gevolgen. Ik ben die ask-kant aan t ontwikkelen, het voelt eerlijker, transparanter, meer helder en eerlijk gezegd ook veel vrijer.

Ik heb mezelf 10 jaar lang uitgedaagd om mezelf af te vragen of ik dit wel echt wil (need to have), ik ben nu mezelf aan t uitdagen om ook meer lef te tonen en te vragen om de dingen die mij leuk lijken (nice to have). Dan krijg je soms nee…maar ook dan gebeurt er niets…zolang je je verzoek maar eerlijk en onder emotionele druk hebt gedaan. Guessers kunnen nog veel leren van Askers.

Ik kan je inmiddels vertellen dat de ja’s die je krijgt als je meer lef toont, echt heerlijke ja’s zijn. Het zijn kleine feestjes, net zoals mijn echte ja een cadeau is (en geen vooruitbetaling). Het is spannender,  zonder vangnet en soms met een vleugje paniek. Tegelijkertijd is het meer wakker en alert, ik word meer zichtbaar en het is helder. Het is een mooie ontwikkeling.

 

1 reactie

Geniet van het uitzicht

Vanochtend vertelt een vriend van mij een mooi verhaal uit zijn leven. Hij was met zijn broers op stap geweest en waar hij altijd de jongste was van de club, hoorde hij er nu ineens gewoon helemaal bij, als volwassen man. Dat was een bevrijding. Na jaren geknokt te hebben om als volwaardig te worden gezien, was het ineens zomaar zo.

Het was natuurlijk niet helemaal zomaar zo. Hij heeft de afgelopen tijd veel geïnvesteerd in zichzelf, in wat hij wil en in stappen zetten om daar te komen. Hij heeft zijn eigen kracht ontdekt en nu ineens was hij op een plek gekomen waar hij aan de lijve kon ervaren dat dat dus resultaat geeft. Ineens was het “volwaardig zijn” geen werk meer maar gewoon zoals het is. Op het moment dat hij zich vandaag besefte hoe bijzonder dat was, golfde er een gevoel van diepe dankbaarheid en (zelf) liefde door hem heen.

IMG_0153Dat soort momenten zijn goud waard. Soms voelt het leven als een grote klim de berg op en als je dan op die weg naar boven even stilstaat kan je voor de volle 100% het uitzicht van dat moment tot je door laat dringen. Dat zijn de momenten dat je even helemaal in het hier en nu bent. Dan zie je de weg onder je liggen, de weg die je hebt afgelegd,  en je beseft dat alles waar je nu staat ook vooral het resultaat is van jouw inspanning.

Ook? Ja ook. Natuurlijk moet je ook een beetje geluk hebben in het leven en de goede mensen tegenkomen. Ik geloof dat je, als je investeert in dat wat voor jou waardevol is, de mensen die in je leven komen en je dat geluk kunnen en willen brengen ook kan herkennen! Toeval bestaat en tegelijkertijd is toeval bestaat niet net zo waar.

Ik zag dit prachtige filmpje van Alan Watts dat precies daarover gaat. Over het niet vergeten om van het moment te genieten, terwijl juist ook ons verlangen ons steeds weer uitdaagt om te groeien. Nieuwsgierig blijven naar wat er om de bocht ligt en tegelijkertijd steeds weer dankbaar voor wat je hebt gehad, wat je hebt bereikt. Je verbazen over de ongelofelijke inzet die je ooit deed en waar je nu de vruchten van plukt.

Dat je de momenten van dankbaarheid steeds afwisselt met de volgende stap zetten wordt nog eens (misschien vrij hard) onderstreept in het volgende interview dat ik vandaag zag van de NewLifeUniversity. Het is een harde les dat nog het wijze advies onderstreept dat ik gisteren hoorde: “Ik besteed elke dag aandacht aan een complexe vraag waar ik op dat moment mee zit. Gewoon terwijl ik in de auto zit of de was aan t ophangen ben”.

Omdat ik zelf op dit moment  enorm aan t genieten ben van het uitzicht, raakt alles dat gaat over inzet, willen en genieten me diep. Inzet gaat nu even moeiteloos. Ik herinner me ook de dagen dat het zwaar was en dat ik ook echt met moeite moest doen om gewoon stug door te gaan op het pad. Er waren dagen dat ik mezelf aanmoedigde, maar dat ik ook best vaak moedeloos stil stond en dacht “dit is het dan blijkbaar”.  De dagen dat ik in de schaduw stilstond en me afvroeg of ik wel de goede dingen deed. De dagen ook dat ik even verdwaald was. Die dagen zullen ook wel weer komen, daar heb ik geen enkele illusie over, maar vandaag voelt het als zonovergoten en ik wil even heel erg genieten, zodat ik weer een voorraadje zon opbouw in mijn botten om door te zetten als t wat rommeliger zal zijn…

T was bovenop de berg dat ik begreep…en besloot om nooit meer te vergeten – Bram Vermeulen

Dat wens ik iedereen toe,  heel veel mooie uitzichten en grote dankbaarheid voor alle inspanning die je hebt geleverd om hier te komen. Wees dankbaar voor de tegenslagen en voor hen die met je meeliepen in je leven, ook als dat niet altijd onverdeeld prettig was De lente is (bijna) begonnen en wie weet wat er allemaal gaat bloeien dit jaar.

 

Nog geen reacties

Wat ons rest

De oude dame keek naar buiten. Ze zag een nieuwe scooter staan, maar er was geen mens op straat. het perk zag er keurig onderhouden uit, een hekje eromheen en de straat was loodrecht. Keurig geharkt en binnen de perken, maar zo levenloos als nu, elke dag weer. Ze had een brief gekregen van de gemeente. Een van haar buren had geklaagd dat de wilde klimroos die ze naast haar voordeur had geplant, weer nodig gesnoeid moest worden.De gemeentelijke verordening werd vermeld en het was duidelijk dat ze overhing. De gang moest vrijgehouden worden. Ze zou haar zoon moeten vragen om langs te komen, om haar te helpen, als hij haar maar niet te lastig vond.

Met stramme benen liep ze naar de achterkamer richting de keuken. Ze zette thee in het vertrouwde potje, dat ze zoveel jaren geleden had gekocht bij de Xenos. Toen was de Xenos nog een ontdekkingsreis in ander culturen en het theepotje zag er aandoenlijk chinees uit. Nu was ook daar de cultuur keurig verpakt. Het was meer een soort hippe Blokker met een paar speciale schappen uitheems eten. Chinees was uit, Sushi is in.

Ze keek naar de vogels in haar tuintje. De laatste wildernis in deze keurige woonwijk, niet meer zo keurig onderhouden als vroeger maar een klein paradijsje tussen de keurig betegelde en omheinde tuinen in de nieuwbouwwijk.

Vroeger was ook het perkje een kleine wildernis. Zelfs had ze er gespeeld en jarenlang was het speelterrein van kinderen geweest die opgroeide in de buurt. Ze hadden een bankje voor het huis staan en als de roos gesnoeid moest worden was er altijd een buurman die haar hielp. Dat alles was veranderd toen de wijk werd opgeknapt. De huizen waren oud en tochtig. De hele buurt had de verbouwing aangevochten, maar toen de gemeente aardige alternatieven had geboden, waren ze toch langzaam verdwenen, de huizen werden afgebroken, er kwamen prachtige nieuwe flats, ecologisch verantwoord. Het perk werd opgeknapt en de kinderen verdwenen uit de buurt. Alleen zij mocht blijven wonen. Haar huis was goed genoeg geweest en ze was er tenslotte nog. Het voelde het als een overwinning. Mensen hadden gehuild over het verplichte vertrek, ze hadden de eerste voorstellen van de gemeente woedend afgewezen omdat het niet tegemoet kwam aan hun woonwensen, wonen was meer dan vier muren tenslotte. Maar ze waren gegaan en de aard van het wijkje was veranderd.

Zij had alle veranderingen aangezien en gezien dat het perkje niet langer een leefgemeenschap was maar een keurige verzameling doorstroom-woningen, waar jonge net-werkenden hun eerste echte huis kregen en waar ze na een jaar of wat doorgingen naar een gezinswoning, ergens buiten.

Zij had zich nooit afgevraagd of haar vier muren meer dan een woning waren, ze had de manier waarop ze woonde altijd geïdentificeerd met het huis en nu alle bewoners eromheen waren vertrokken, had ze het akelige gevoel dat ze door te blijven, was meegezogen in het nieuwe tijdsbeeld van de straten waaraan ze woonden. het was een omhulsel, nog gevuld met herinneringen van welleer, maar met een uitzicht dat zo veranderd was, dat het voelde als een lege schaal.

Dat is de vooruitgang, had een oude vriendin van haar gezegd. Blijf niet hangen in wat er niet meer is, maar kijk wat er nu wel kan. Het perk wordt keurig bijgehouden en als je een klacht hebt kan je zo de gemeente bellen, die regelt alles correct en snel. Zij zag de voordelen van de nieuw gebaande paden, maar ze had heimwee naar de oude hazenpaadjes die de kinderen in de struiken hadden gemaakt, op weg naar een stiekem verscholen hut, ze miste het  zigzaggen tussen de soms lukraak neergesmeten fietsen en de vraag om de bal even terug te schoppen. Ze miste de warme chaos, het spontane kopje thee, de behulpzame buurman. Het was keurig, maar de ziel leek weg en alleen nog in haar herinnering te zijn opgeslagen, het geheugen van de vrouw die bleef.

stadsvernieuwingIn een wereld die veranderd en die vraagt om een goede ordening als je woont in een land met zoveel inwoners, gaat er in de regeldrift soms ook iets verloren dat je niet op papier kan uitdrukken. Blijven vasthouden aan dat stuk klinkt dan als obstinaat en weinig avontuurlijk. Je wordt versleten als verandering-avers. Het voelt een beetje als de Nederlandse gemeenschap lang na de emigratie. Ze bestellen nog steeds hagelslag en dropjes uit het verre Nederland maar het is slechts uiterlijke schijn, want verder zijn ze opgenomen in de cultuur van het nieuwe land. De vrouw die mocht blijven wonen had een Pyrrusoverwinning behaald. Zij wilde vasthouden aan het leven in het wijkje, maar als alle andere huizen gewoon vier muren zijn, dan wordt het overgebleven huis ook gewoon een verblijf.

Wikipedia:De Pyrrhus die hier bedoeld wordt, was koning van Epirus (nu een provincie van Griekenland). Hij verloor een groot aantal mannen in een tweetal gewonnen veldslagen tegen de Romeinen. Toen een van zijn generaals hem met zijn overwinning wilde feliciteren zou hij in woede zijn uitgebarsten en opgemerkt hebben “Nog één zo’n overwinning en ik ben verloren.

In mijn vak heb ik vaak over mensen gesproken over het omgaan met verlies en weerstand, ik heb me daarbij altijd gericht op hen die hun plek verloren, maar wat gebeurd er met hen die de plek houden? Wat rest hen na het grote afscheid? Als je geconfronteerd wordt met een verplichte verhuizing of het verlies van een baan, dan verloopt het proces vaak volgens de patronen zoals deze zijn beschreven door Kübler Ros. Na ontkenning en boosheid, kom gesjacher en tenslotte de diepe realisatie dat het echt waar is. En dan gaan mensen er weer het beste van maken. Zij die weggaan moeten wel.

De vrouw die mocht blijven, hoefde nergens iets van te maken, zij stond als een huis. Het verlies was niet een plotselinge confrontatie maar een langzaam besef dat alles om je heen veranderd en dat zelfs als je niet wilt, jouw leven toch ook veranderd, zonder dat je er ook maar een dag over had nagedacht over wat je dan wilde als de verandering er dan toch was.  Want met het feit dat zij de overwinning behaald, voelde ze zich toch verloren.

Het verhaal raakt me. Het haakt aan op een onrustige gevoel dat ik gisteren had na het beluisteren van de TED speech over de Harvard studie over Adult Development. Ze hebben mannen gevolgd van hun tienerjaren tot in hun pensioen 75 jaar lang nu. Waar gaat het dan uiteindelijk om in het leven.

De speech gaat over de vraag wat ons gezond en gelukkig houdt. De kern van het betoog is dat we onze doelen vaak stellen in termen van rijkdom, zichtbaarheid en hard werken, maar dat uit deze studie blijkt dat het belangrijkste voor de gezondheid goede relaties zijn. Goede sociale relaties voorkomen eenzaamheid en eenzaamheid is een heel groot gezondheidsrisico. Eenzame mensen sterven eerder. Het gaat daarbij niet om het aantal relaties dat je onderhoud, maar om de kwaliteit van de relaties in termen van warmte en nabijheid. En tot slot is het gevoel dat je op iemand kan rekenen een veilige basis. De onderzoekers durven te voorspellen dat mensen die op hun vijftigste goede relaties hebben, op hun tachtigste gezonder en gelukkiger in het leven staan, dankzij deze studie.

De verloren vrouw zag  in verbazing de veranderingen en leerde de stilte steeds meer accepteren, als een kikker die langzaam gekookt wordt. Ze had wellicht beter kunnen investeren in een aantal goede relaties. Uitreiken naar de nieuwe bewoners, banden onderhouden met de warme kennissen. Niet zich vastklampen aan de vier muren en het behoud van haar kleine wildernis, maar erop uit gaan en vriendschappen koesteren en warm houden. Ze had haar ziel in haar huis behouden, maar wellicht ten koste van gezondheid en geluk.

Ik eindig met een strofe uit de poezie van © Ramsey Nasr: Wat ons rest

Het is nog niet te laat.
Kijk door het venster van buiten naar binnen. Kijk dan: er staat
wat er staat. En ja, dat is weinig. Maar ook wij zullen rijk zijn.
Wij zullen leren de trotse bezitters van lege schalen te zijn.

Nog geen reacties

Luisteren is leren

Waar je ook bent, gezelschap van anderen is altijd leerzaam. Zelfs als je niet veel toevoegt aan de conversatie kan een gesprek echt volgen en tegelijkertijd luisteren en voelen wat het bij jezelf teweeg brengt inzicht opleveren.

Vandaag luisterde ik met bewondering naar het verhaal van een jongeman.  Hij had in de afgelopen jaren regelmatig verteld over worstelingen maar vandaag was het juist zo bijzonder dat ik zijn kracht zag. Hij had een beslissing genomen waar hij al tijden mee worstelde en nu klopte het hele verhaal. Wat is het toch fijn om te zien dat als het klopt elk woord interessant is. Het verhaal was misschien niet nieuw, maar de overtuiging van zijn verhaal maakte heel veel indruk op me.

Lang geleden leerde ik ooit dat contact met andere mensen altijd herkenning en vervreemding tegelijkertijd oplevert. Er zijn dingen waarin je jezelf herkent en er zijn dingen die anders zijn dan hoe het bij jou is. Beide kunnen raken en zijn daarmee inzichtelijk. Zo wordt de weg naar buiten ook de weg naar binnen.

In dit geval was het verschil tussen hem en mij de mate van overtuiging. Ik voelde bewondering. De emotie bewondering is een fijne emotie, omdat het me zo bewust maakt van mijn eigen verlangen. We bewonderen vaak iemand die gedaan heeft waar we zelf nog voor aarzelen. Door in de nieuwsgierige bewondering te blijven, kan je je heel goed bewust worden van wat je zelf wilt.

Ik had ook afgunst kunnen voelen, omdat hij al wel weet wat hij wil en ik daarin soms nog aarzel. Voor mij is afgunst bijvoorbeeld is een soort bewondering met de angst of de overtuiging dat je dat zelf niet of nooit zult bereiken.  Ook dan wordt je je bewust van je verlangen, maar tegelijkertijd van een soort wanhoop dat je eigenlijk niet weet of dat voor jou ooit haalbaar is.

Herkenning kan hetzelfde effect hebben. In een ander gesprek vertelde iemand dat ze op dit moment op diverse plekken in haar leven de controle heet losgelaten en zich enorm bewust was van het feit dat de mensen zelf hun weg hadden te kiezen en dat ze daar geen invloed op had. Voor mij was alsof er een spiegel werd voorgehouden. Ook daarmee werd ik me bewust van mijn eigen woelige emoties.

Hoe leerzaam de interactie ook is om mijn eigen zieleroerselen te ontmoeten, een echte ontmoeting wordt het zo natuurlijk niet. Op deze manier is de wereld er een vol projectieschermen en spiegels. tegelijkertijd hoor je zo nooit echt het verhaal van de ander, want je blijft sterk verbonden aan je eigen universum.

Echt luisteren vraagt om het loslaten van je eigen belevingswereld en even echt te horen wat de ander te vertellen heeft. Dat vraagt vaak een bewuste keuze omdat het soms echt een opgave is, zo zijn we gewend aan het inkleuren van de plaatjes  met herkenning en vervreemding.

Dat je dat proces ook anders kan aanpakken en echte nieuwsgierigheid kan ontwikkelen als ene kind, leert de methode van Dynamische Oordeelsvorming ons. Zoals Byron Katie zo mooi gebruikt maakt van ons eigen talent om anderen te veroordelen om meer zelfinzicht te krijgen, zo maakt dynamische oordeelsvorming gebruik van onze natuurlijke neiging om te luisteren totdat iets onszelf raakt.

De luistermethode is eenvoudig. als je luistert naar een verhaal en je merkt ineens dat jezelf op de loop gaat, dan is dat bij uitstek het moment om een open vraag te stellen. Het is handig als je in het begin echt meeschrijft terwijl je een verhaal hoort. Links noteer je globaal wat er gezegd wordt, op de rechterzijde van dat blaadje maak je en aantekening als je geraakt wordt. gewoon je primaire reactie opschrijven. In dit voorbeeld bewondering, maar het kan ook afwijzing of ongeloof zijn. Vervolgens kan je gewoon weer verder luisteren en noteren, want je weet dat je kan onthouden dat iets in het verhaal je raakte.

Als er ruimte is om een vraag te stellen, dan is het de kunst om dat wat je raakte (en wat je waarschijnlijk als een oordeel hebt gevoeld), te verwoorden in een open en nieuwsgierige vraag. Vergis je niet, bewondering is net zo goed een oordeel als bijvoorbeeld afkeer .

Zo kon ik vandaag vragen wat maakte dat hij het nu zo helder voor ogen had en heb ik geleerd dat het gaat om een combinatie van een keuze maken en je verantwoordelijkheid voor de gevolgen eerlijk onder ogen te zien. Hij had heel helder beeld van de risico’s en de voordelen van zijn keuze. Die afweging zal voor mij waarschijnlijk anders zijn dan voor hem, maar het proces is vaak voor iedereen hetzelfde.

Dat maakt deze manier van luisteren zo waardevol. Je kiest er steeds voor om je eigen dingetjes even niet te laten doorklinken, je houdt de ruimte leeg om het hele verhaal te horen. En vanuit die leegte waar alles mogelijk is, stel je vragen om steeds meer te horen. Daarmee leer je veel en je geeft iets heel bijzonders, je onverdeelde aandacht. De ruimte om het hele verhaal te vertellen en te verdiepen op de plekken waar het interessant is voor het gehoor.

Een mooie les juist in de week na College Tour met Daan. Ik had het niet gezien maar de verontwaardiging op Twitter en Facebook maakte dat ik ben gaan kijken. Dat heeft bij mij heel veel vragen opgeroepen, waar ik waarschijnlijk nooit het antwoord op zal krijgen. Maar het heeft me ook gesterkt in het verlangen zelf vanuit nieuwsgierigheid en zonder vooringenomenheid te willen blijven luisteren naar andere mensen. kinderlijk nieuwsgierigIk geloof dat kinderlijke nieuwsgierigheid iets is wat ons is aangeboren en ik wens ons toe dat we die nog vaak mogen voelen. Dan is er nog heel veel te leren.

Nog geen reacties

Echt contact

Vandaag had ik twee keer een mooi en intensief gesprek aan de telefoon en hoewel we niet bij elkaar waren, ging het echt ergens over. Mijn lunch was ook al van de oprechte soort. Het zijn momenten waar ik van geniet, want in deze haastige wereld voelt communiceren ook vaak als de botsautootjes. Even aantikken en door.

Het mooie van zo’n gesprek is dat beide partijen er vrolijker vandaan lopen, meer opgeladen zijn. In een goed gesprek is er sprake van echt luisteren, van even zien wat er echt speelt. het verloopt schijnbaar moeiteloos. een moment van onverdeelde aandacht.

Vaak wordt er gesproken over flow. Voor mij is dat woord soms verwarrend omdat het een soort heen- en weer beweging symboliseert voor mij en niet in al mijn gesprekken was er sprake van een keurige balans. Soms ging het meer over mij, soms ging het meer over de ander en alles was goed.

Mijn enige criterium voor echt contact is de nagloed die en gesprek geeft, net zoals echte champagne een tintelend gevoel achterlaat die niet zomaar verdwijnt als de slok voorbij is. Er blijft een zin hangen, een klein waardevol inzicht zonder dat het direct als doel had om inzichtgevend te zijn. Er was spontane wijsheid.
Mijn laatste gesprek vandaag was iemand die heel graag mijn wonderbaarlijk belevenissen in deze dag wilde horen en me belde. Dat was zo’n heerlijk cadeautje. Even 10 minuten onverdeelde aandacht met elkaar delen, het zijn de cadeautjes van een heerlijk zonnige dag.

Verwondering en spontaniteit waren de motor voor alle ontmoetingen vandaag en ik verheug me al om morgen weer die momenten van verwondering in me op te nemen, me te laten raken door de kleine, zaadjes van echt contact met wat dan ook in de wereld.

Marieke Pad“Be content with what you have;

rejoice in the way things are.
When you realize there is nothing lacking,
the whole world belongs to you.”
― Lao Tzu

2 reacties

Angst

Mijn populairste blog tot nu toe was gul, een verhandeling over teveel geven en het belang van grenzen. In dat artikel geef ik meerdere handvatten om vanuit kracht te blijven geven, waaronder Byron Katie, PRI en het angst-onder-ogen-zien dagboek van Danny Mekiç. Ik was vandaag aan t puzzelen over angst, maar ik was er nog niet helemaal uit en toen las ik mijn populairste artikeltje et voilà…over toeval bestaat niet gesproken…..

Angst was vandaag wel een thema. Misschien omdat ik een galajurk online heb besteld en nu mijn nagels heb afgebeten omdat het nog dagen duurt voordat ik weet of hij past en leuk staat 😉

De ander vorm van angst hoorde ik in een verhaal van iemand die in een reorganisatie is beland en niet zeker weet wie van de collega’s over enige tijd nog een baan heeft en wie er gaan afvallen. Ik denk dat iedereen die wel eens in een dergelijke situatie heeft verkeerd, herkent dat dergelijke processen de meest bijzondere effecten hebben op mensen.

In dit geval is het profiel voor de toekomstige functie heel helder gemaakt met een aantal prestatie criteria. Aangezien er zal worden ingekrompen onder de collega’s, is er druk op optimaal te presteren. Wat is echter optimaal? Hier komt de angst to-make-the-grade sterk naar voren. In een neiging om enige controle te krijgen over de situatie kan je dan alle risico’s gaan vermijden om vooral niet onder de score te zakken. En dat geeft aanleiding om allerlei aannames te doen over wat dan precies de score zal beïnvloeden.

Ik herken de situatie en ik voel me gesteund door dat dagboek van Danny. Ook mijn hoofd kan eindeloze scenario’s bedenken die mij een schijnzekerheid geven over wat dan precies gaat zorgen dat ik de prestatielijnen haal. Schijnzekerheid, omdat de realiteit vaak is dat je niet alles zo kan beïnvloeden dat het ook echt gebeurd zoals je wilt. Want het gaat hier natuurlijk niet om de absolute score, maar om de relatieve score. De onderliggende vraag is “scoor ik beter dan mijn collega’s”? Dat zal straks het verschil uit gaan maken tussen een baan of (verplicht) een nieuw avontuur.

Hoe begrijpelijk ook, het is wel handelen uit angst en de vraag die ik in mijn hoofd stel is of in deze angst niet een slechte raadgever is. Angst verkrampt namelijk. Als ik handel vanuit angst dan handel ik op de zeer korte termijn (er is nu stress en die moet ik nu oplossen), daar is mijn  overlevingsmechanisme op ingericht. De vraag of ik geschikt ben voor mijn baan (en de baan voor mij) vraagt voor mij om een langer perspectief. Een sprint kan op instinct, maar een marathon mag echt vanuit ontspanning en het managen van je energie gebeuren, steeds alert zijn op de signalen en bijsturen waar dat nodig is.

Ik kies in deze situatie voor een strategie vanuit kracht en acceptatie. De gestelde criteria zijn criteria die ik zelf ook belangrijk vind, mijn intentie is dus om de criteria te halen. Dan ga ik vervolgens echt aan de slag en blijf ik trouw aan mezelf met als enige criterium dat ik ’s avonds in de spiegel zal kijken en mezelf de vraag ga stellen, heb ik vandaag het beste van mezelf gegeven?

Misschien is het beste van mezelf geven niet genoeg om te mogen blijven en blijkt dat het beste van mijn collega beter dan mijn inzet. Als ik weet dat ik vanuit mijn sterkte heb gehandeld, dan durf ik erop te vertrouwen dat ik het oordeel van de beoordelaar kan accepteren. En het voordeel is dat ik dan veel meer geniet en energie krijg van mijn werk.

Het vraagt dat ik ook accepteer dat er een zekere ordening is in het systeem. De beoordelaar heeft die functie en ik volg vanuit mijn eigen leiderschap. In de huidige maatschappij wordt heel veel als maakbaar gepercipieerd en ik hoor nog altijd de woorden van de kleuterjuf over mijn toen 4 jarige zoon ” hij neemt niet vaak de leiding”. De leiding nemen is een kwaliteit die hogelijk wordt bewonderd. De participatie maatschappij heeft ook sterke ankers in dit leiderschapsdenken, iedereen moet alles zelf kunnen regelen.

Ik denk dat het voor jezelf afbakenen wat je rol en je taak is heel veel ruimte geeft om te excelleren. En soms hoort daar ook bij dat je de leiding van een ander accepteert.  Het is aan de leiding om orde te scheppen en dat naar eer en geweten te doen, ook zij mogen aan het eind van de dag in de spiegel kijken en naar eer en geweten tegen zichzelf zeggen dat zij het best van zichzelf hebben gegeven en er van hebben genoten.

Miranda Boonstra Rotterdam Marathon 2012

Miranda Boonstra Rotterdam Marathon 2012

Op de middelbare school zat ik op dansles en na 20 lessen, dansten we af, zo heette dat. Dat afdansen was een wedstrijd en ik was goed in dansen omdat ik ervan genoot om het goed en mooi te doen en omdat ik een hele fijne partner had om mee te dansen, we waren goed op elkaar afgestemd. Hij werd eerste bij de mannen en ik werd eerste bij de vrouwen. En dan was er nog een absolute eerste prijs en die won ik, ik had net hogere cijfers gekregen dan mijn partner. Jaren lang heb ik met enige trots verteld dat ik die prijs had gewonnen.

Tijdens mijn Psychosynthese opleiding kwam ik erachter dat ik veel had geïnvesteerd in mijn zelfvertrouwen door steeds weer die competitie aan te gaan. Ik had veel gewonnen en ik had veel verloren en ik beoordeelde mijn leven als een winst en verlies rekening. Daar zag ik ineens dat ik weliswaar een danswedstrijd had gewonnen, maar dat ik nagenoeg vergeten was hoeveel plezier ik had gehad in het proces. Ik hou van competitie vooral omdat ik ervan houd om uitgedaagd te zijn om mezelf volop te geven. Niet het resultaat was het belangrijkste maar de dans en het plezier in het leren en doen van die dans telde voor me. Met die blik investeer je in zelfwaardering.

Toen ons dan ook gevraagd werd om een item mee te nemen dat stond voor iets waar we afscheid van willen nemen, nam ik die bewuste beker mee. We moesten ons symbool inpakken als een cadeau en tijdens een (aboriginals) ritueel  in de groep, wisselde het pakketje een aantal keer van eigenaar. Je kon niet beïnvloeden wat je kreeg en je kon niet beïnvloeden wie jouw symbool kreeg. Het ritueel eindigde met het in de groep uitpakken van je cadeau, te horen van wie het was en als ontvanger betekenis aan het cadeau te geven. Daarna kon de loslaten vertellen wat hij of zij had losgelaten.

Ik kreeg een fles parfum van Jaap. Jaap was voor mij het symbool van iemand die zelfs in de meest zware onderwerpen enig licht kon brengen door zijn prachtige liefdevolle humor. Ik koesterde dat flesje als een vleugje Jaap en als ik weer een moeilijk moment had, dan spoot ik het op. Toen het leeg was heb ik zelfs een nieuwe fles gekocht. Het is niet mijn dagelijkse parfum, het is echt voor die speciale momenten. Jaap liet het luchtje los dat zijn ex-vrouw altijd had gedragen en hem juist herinnerde aan moeilijke tijden. Zo had iets pijnlijks een vreugdevolle betekenis gekregen. Dat maakt het ritueel ook zo mooi.

Mijn beker kwam bij een medecursist die begon te stralen en meteen vertelde dat ze nog nooit de eerste prijs had gekregen en dat dit voor haar de reminder was om zichzelf op de eerste plaats te zetten. Zo kreeg mijn score-drang (speedmars?) ineens een mooi plekje op de open haard. Voor mij was het een hele fijne en bevrijdende ervaring.

Jaren later kwam ik weer in een andere training in een proces waar een soort één-op-één battles werden georganiseerd en er 1 strijder over zou blijven. Al bij de uitleg voelde ik dat ik alles in huis had om die laatste man te zijn, als ik met Aikido (de weg van de wezenlijke ontmoeting) het proces in zou gaan. Ik voelde dat ik alles in huis had om te excelleren als ik vanuit rust, kracht en verbinding in het proces zou stappen. Ik werd ook die de laatste man, maar mijn vreugde was vooral dat ik voelde dat ik het kon en dat ik het beste van mezelf had laten zien. Ik had alles gegeven.

Dat is een ervaring die ik graag wil delen. Waar mee ik iedereen wil aanmoedigen om jezelf steeds weer uit te dagen om gewoon het beste van jezelf te laten zien. En juist vandaag met al die verhalen ook weer een goede reminder voor mezelf, als ik het kopje even laat hangen. Als ik weerstand tegenkom of als ik iets niet krijg wat ik wil of juist iets krijg waar ik helemaal niet op zit te wachten. Juist dan is het belangrijk om dit verhaal nog eens door mijn hoofd te laten spelen en me niet af te laten houden van het beste in mezelf. Want dat is altijd mijn eigen keuze.

Weet je, ik denk dat het wel goed komt met die galajurk.

 

Nog geen reacties

Tastbaar

Een van de leukste dingen in mijn vak is bedenken op welke manier je iets kunt leren. In een gesprek is het altijd zoeken naar de manier waarop iemand inzichten kan ontdekken (want ze “weten” het vaak allang zelf), wat nieuwe ruimte geeft en een schat aan nieuwe mogelijkheden.

Tien jaar geleden woonde ik een lezing bij waarin gesproken werd over leren op basis van de archetypen van Jung. Een van de mooie verhalen die werden verteld over leren ging over dyslexie. De inschatting van de lector was dat dyslecten wellicht vooral ervaringsgericht lerend waren. Je kan leren door logica (denken), door voelen (jezelf ermee te verbinden), door intuïtie (begrip) en door ervaring. Dat laatste heb je alle babies zien doen, ze gebruiken zoveel mogelijk zintuigen om te leren wat ze in hun hand hebben. Daarom steken ze heel veel in hun mond.

Als ervaring de beste ingang van leren is, dan is het gebruik van “maar” twee zintuigen vaak niet genoeg (gehoor en zicht). Toch is het zo dat als we leren lezen we aangewezen zijn op voorlezen en herhalen met beeld erbij. Dat gaat dus met de ogen en de oren. Schrijven gaat door oefenen waarbij we vooral zicht en tast gebruiken. Speciaal voor een school in een wijk in London was hij een project gestart voor dyslecten. Ze deden niet alleen mee met de gewone lessen, maar ze kregen ook de mogelijkheid om de letters aan te raken. Als je moeite had met de letter T en D bijvoorbeeld, dan kreeg je ze alletwee als een soort knuffel mee naar huis, je kon ze aanraken, ze hadden een geur en een structuur. Van andere letters maakten ze bijvoorbeeld koekjes zodat je ze kon opeten. De effecten waren zichtbaar goed, deze kinderen ging sneller dan anderen vooruit in het aanleren en correct produceren van geschreven taal.

In een training of coaching kom je tegen dat er iets speelt voor een persoon of een groep. Meestal beperken we ons tot woorden om een blokkade of een probleem te benaderen. Het kan echter heel goed zijn om iets tastbaar te maken. Simpelweg een tekening maken over de blokkade of deze te kleien kan al heel veel helpen. Zonder woorden ben je dan toch bezig er een vorm aan te geven.

beschilderde stenenJe hoeft echter niet zelf een vorm te maken. In een gesprek waarin echt een diep inzicht werd verkregen,
heb ik ooit eens gevraagd om na het gesprek een steen te zoeken  in de tuin speciaal voor dit moment van ontdekking. Zo’n steen kan je in je tas of op een vaste plek leggen, zodat je steeds weer herinnerd wordt aan het inzicht en het zo steeds kan verdiepen.

Vandaag sprak ik een collega die letterlijk taartpunten hadden gemaakt van de onderwerpen die in de groep speelden en die in interviews naar voren waren gekomen. De groep stond in een cirkel en de taartpunten lagen tussen hen in. Zo werd tastbaar wat er allemaal speelden en konden ze met elkaar eindelijk in gesprek over dat  wat er speelde en op welk niveau. Het gaf het hele team de ruimte om te zien wat ieder zelf kon doen, wat er in het team moest gebeuren en wat meer buiten de invloedssfeer lag.

Het brein slaat herinneringen op verbonden aan de tastorganen, dus kleur en vorm zijn tenminste net zo relevant als het woord dat ermee verbonden is. Daarom is het altijd zoeken wat past in de situatie, coaches voelen intuïtief aan hoe ze zaken tastbaar kunnen maken voor de coachees zodat het leren ook echt geborgd wordt. Het letterlijk kunnen aanraken van het geleerde maakt het realistisch en haalbaar.

Dat tastbare is belangrijk. Soms voel je je anders na een sessie en dan ga je in de wereld kijken of dingen ook echt anders zijn. Je bent dan een jury van de leerervaring en de buitenwereld mag bewijzen of het waar is. De buitenwereld is vaak zo vriendelijk om je te testen in je nieuwe overtuigingen en heel vaak kom je dezelfde dingen tegen die je dan toch maar weer op dezelfde manier oplost. Door het leren tastbaar te maken veranker je het in jezelf en kan je veel langer effect hebben van het nieuwe. Het maakt dat je minder als een jury te werk gaat, maar meer als ontdekkingsreiziger. Wat kan er allemaal gebeuren als ik dit met me meedraag? Je wordt nieuwsgieriger, het magische denken van het kind komt weer naar voren en dat zijn allemaal elementen die helpen om een nieuw inzicht ook echt onderdeel van jou te maken.

Voor iemand die vaak praat over loslaten is dit (bijna) een pleidooi om je huis en je leven vol met kleine ankers te zetten 😉 Zo wordt het de schatkamer van je ontwikkeling.

Nog geen reacties

En dan is er hoop

Soms loop je op een weg met je hoofd gebogen, je zet gewoon de ene voet voor de andere. Zo heb ik heel vaak lange stukken gelopen als ik weer een stukje afsnoepte van de lange weg naar Santiago. En dan ineens zie je een bloem in je gezichtsveld en je zet een stap opzij om ‘m niet te vertrappen. Je voelt een glimlach op je gezicht komen over zo’n klein wondertje en je heft je hoofd op om even om je heen te kijken. Dat zijn de momenten dat de hoop op schoonheid wint van de stugge harde werker, het zijn de momenten dat je van overleven naar leven gaat. Je hart maakt een sprongetje en je krijgt even weer het bewijs, hoe klein dan ook, dat je deel uit maakt van iets groters.

Vandaag was zo’n dag dat er bloemetjes op mijn pad waren en dat mijn hart een sprongetje maakte. Ik had al allerlei afspraken gehad toen ik een collegiaal overleg had en iemand mij iets liet zien, waarmee een probleem dat al langer in mijn achterhoofd sudderde ineens ruimte kreeg voor een andere nieuwe stap…ik werd er helemaal enthousiast over en mijn gesprekspartner ook, want ook die worstelde met de vraag waarom het niet lukte…wij gaan nu weer een beweging maken en wie weet lukt het deze keer wel, omdat de omstandigheden zijn veranderd.

Toen ik naar de parkeergarage liep moest ik iets in de prullenbak gooien en ik zag daar  een keurige schoen, type suède Brogue, in liggen. Echt heerlijk om tijdens de autorit te verzinnen hoe zo’n schoen daar terecht kwam, ik hou van dat soort bizarre dingen.

En tot slot las ik eindelijk die mail die ik al langer in mijn box had hangen en waarin iemand vertelde over doorbraken in haar leven en ik was ontroerd. Hier vond ik eindelijk iemand die ook worstelde en die het had overwonnen en nu overspoelde de hoop mij helemaal. Ik heb al zo vaak iemand echt een stap helpen zetten en ik ben vaak boos op mezelf omdat ik bij mezelf weer dat terugschieten ervaar, terwijl ik mijn klanten steeds grote springen zie maken en blijven maken…

Zemanta Related Posts ThumbnailIk ga weer eens een opsomming maken van alle doorbraken in mijn leven en de dankbaarheid voelen van het af en toe achterom kijken en om me heen kijken om te zien hoe ver ik al ben…dat gun ik iedereen. Even genieten van het uitzicht en het vertrouwen dat je hier bent gekomen niet alleen door je in te zetten voor wat jij belangrijk vond maar ook omdat er mooie bloemen waren die je steeds weer steunden in je goede weg..en dan de hoop koesteren, nee de zekerheid koesteren, dat er om de hoek ook weer een bloemenveld zal liggen. Anders misschien dan de bloemen die je al hebt gezien, maar minstens even waardevol.

Hoop doet leven.

Nog geen reacties