Archief voor categorie Politiek

May love concur all

De aanslagen in Parijs liggen nu tee dagen achter ons en morgen is het weer maandag en gaan wij gewoon aan het werk. Ik ben er nog ondersteboven van, maar ik heb ook een hart gevuld met hoop door alle reacties die ik lees van mensen die ik ken en die ik minder ken.

Natuurlijk zijn we boos, boos om dat Parijs, als symbool van de liefde, zo zwaar getroffen is door iets dat zeker zijn oorsprong vindt in onvrede, haat en boosheid. Hoeveel boosheid moet je in je dragen om te geloven dat dit op enigerlei wijze gerechtvaardigd is. Toch lees ik ook over heel veel begrip terug, vooral ook omdat er twee dagen eerder een aanslag was in Beirut, die veel minder aandacht had gekregen en nu door heel veel mensen wordt aangehaald.

Het is alsof steeds meer mensen zien dat dit niet een “groep” is die we als vijand kunnen aanwijzen,  De aanslagen maken  duidelijk dat zij die het geloof van de daders delen, tenminste net zo getroffen worden als wij, waarmee verschillen ineens diffuser zijn en misschien wel veel minder relevant dan ze waren. Het gaat niet meer om wij of zij, het gaat om de wereld als geheel . Er is niet een vijand, er is onrust die zich vertaald in afschuwelijke daden.

Toen 14 jaar geleden in de US vliegtuigen van de radar verdwenen die allemaal potentiële bommen zouden kunnen worden, was de wereld in onrust. We wilden weten wie de vijand was en met dat vijand denken is er heel veel in gang gezet waar we nu achteraf soms onszelf  afvragen of het nou allemaal zo handig was. We hadden een war on terrorism en er was een oog omhoog, tand om tand retoriek. Ik denk dat we ons nu beginnen te realiseren dat het allemaal niet zo eenvoudig is om te weten wie de slechten en wie de goeden zijn. Dat we overal in deze onrustige wereld zelf slechten en goeden bedenken omdat de wereld zoveel overzichtelijker lijkt dan, maar dat het allemaal niet zo simpel is. Nu lees ik in berichten van mensen steeds meer nuance en dat geeft me hoop dat we de goede kant opgaan. Nuance in het enorme verdriet dat je overspoeld als je aan Parijs denkt, posts die ook andere perspectieven  zien, begrip voor de pijn van anderen die net zo lijden onder deze last.

Wat maakt Parijs zo verschrikkelijk voor me? Is het de schijnbaar willekeurigheid van de aanslagen, dat mensen gewoon onschuldig naar een restaurant gaan of een concert en dat je dan in zo’n ongelofelijke puinhoop terecht komt? Was er niet vorig jaar al ineens in Tunesië een aanslag op een museum, dat helemaal geen bolwerk of symbool was van iets? Voor mij is het dat gevoel dat het allemaal niet meer zo uitmaakt wat je doet, overal kan je dus ineens in de zwarte kant van de wereld terecht komen. 9-11 Was nog gericht op de bolwerken van het kapitalisme en de westerse wereld, Parijs lijkt volkomen willekeurig. Gewoon de westerse wereld in het algemeen.

Voor mij is het voor de aanval op de stad van de liefde en de nabijheid van die stad die het zo schokkend  maakt. Ik wil nog naar Parijs, ik wil nog verliefd hand in hand lopen met iemand in Parijs, ik wil me koesteren in de stad van de liefde die nu zijn onschuld heeft verloren. Voor mij is het een aanval op de liefde.

Liefde is  de enige weg uit dit moeras waar we met z’n allen in zitten, liefde. Ik hoorde van een vriend dat er in Deventer een prachtig concert was om de steun te uiten, ik lees bij zoveel mensen all you need is love. Zoekend naar de juiste woorden kom ik prachtige citaten tegen. Oscar Wilde legt uit dat Jezus ons niet vraagt onze vijanden te vergeven terwille van de vijand, maar omdat liefde schoner is dan haat. Moeder Teresa zegt dat vrede begint met een glimlach en een glimlach is het begin van liefde.

Ik weet niet of ik ooit ga meemaken dat terreurdreigingen niet lager een onderdeel zijn van ons leven, ik weet wel dat verdraagzaamheid de meest gewone manier van liefde is die we ons kunnen toeëigenen en dat dat voor mij de weg is die ik probeer te bewandelen. En de weg van begrip. Want ook ik geloof dat liefde de weg is die ons hieruit moet leiden. Als kind hoorde ik het verhaal van de vluchtende mensen voor wie de zee openging (mozes?) en ik denk dat liefde die kracht heeft. Ik heb er altijd in gelooft en ik geloof er nu nog meer in.

Ik probeer in gesprek te blijven met de wereld om mij heen, te blijven nadenken over wat ons bindt, ook als er veel is dat ons scheidt en ik blijf open en vrij door het leven te gaan, me niet laten leiden door de angst, maar door hoop dat het beter kan worden omdat er zovelen zijn die het beter willen willen doen, met elkaar. We zijn daar niet alleen in, het verbindt ons als geen ander. Ik ben blij met de nuances die ik zie.

Plato is voor mij de meest inspirerende bron als het over liefde gaat en ik eindig dan ook graag met een citaat van hem, weliswaar gericht op twee mensen, maar nog mooier als je het projecteert tussen alle mensen met elkaar:

De liefde herschept het oerbeeld, zij tracht twee wezens te doen samensmelten tot één enkel, zij wil de menselijke natuur genezen…

1 reactie

Democratie

Via twitter word ik geattendeerd op een column van Thomas L. Friedman in de New York Times. Hij beschrijft zijn kijk op China en citeert daarbij en passent een zakenman uit India

“How can you compete with a country that is run like a company?” an Indian entrepreneur at the forum asked me of China. He then answered his own question: For democracy to be effective and deliver the policies and infrastructure our societies need requires the political center to be focused, united and energized. That means electing candidates who will do what is right for the country not just for their ideological wing or whoever comes with the biggest bag of money. For democracies to address big problems — and that’s all we have these days — requires a lot of people pulling in the same direction, and that is precisely what we’re lacking.
“We are not ready to act on our strength,” said my Indian friend, “so we’re waiting for them [the Chinese] to fail on their weakness.”

En daar schiet bij mij de stress omhoog. Want ik denk dat deze man gelijk heeft. We hebben op dit moment inderdaad nodig dat we met een grote groep mensen dezelfde kant op gaan en ons huidige politieke veld heeft dat niet. We doen straks ongeveer het tegenovergestelde, we gaan starten met een minderheidskabinet en hopen dan op “gedoogsteun” van een partij die bij uitstek het bovenstaande profiel past “candidates who will do anything for their ideological wing”. En daarmee ook anderen uitnodigen om hun eigen ideologieën met hand en tand te verdedigen en op basis daarvan langzaam te desintegreren.

Ik ben geen politica en de tijden dat ik me bezig hield met al dit gekrakeel liggen achter me. In de tijd dat ik nog bij de vakbond werkte luisterde ik elke dag naar Radio 1 en las ik de krant, ik zit nu eigenlijk gewoon in mijn reactionaire periode want ik doe er niets meer aan…en toch begint het langzaam aan weer te kriebelen.

Voor mij raakt het bovenstaande de kern van het huidige politieke proces en het risico dat wij als land lopen. Als wij niet in staat blijken een politiek centrum te formeren dat een richting in gaat blijven we dolende in de huidige economie. Waar blijft de kritische massa die een idee of trend kan laten doorslaan naar maatschappelijke rage? In de subgroepen kan het wel, we zijn verschrikkelijk goed in staat om verbinding op te bouwen binnen de bedrijven waar we werken, de scholen die we bezoeken, rondom maatschappelijke thema’s.

In de psychosynthese leer je jezelf kennen als een mens die in verschillende situaties verschillende patronen kan laten zien, subpersonen zijn dat. Het zijn de rollen die wij ons aanmeten afhankelijk van de situatie waarin wij ons bevinden. Identificaties met onze rol als kind, ouder, partner, vriendin, controleur, perfectionist worden onderzocht en op hun ontstaansgeschiedenis bekeken en gewaardeerd. De oorsprong wordt bekeken en de behoefte die het vervuld. En dan leren we deze subpersonen te zien en kunnen we ons dis-identificeren om zo tot de kern, het zelf te komen. Dat laatste heet dan integratie en zorgt dat wij vanuit het zelf dirigent worden van ons orkest aan subpersonen en daarmee onze eigen symfonie in het leven te componeren vanuit onze wil. Empowerment pur sang dus.

Het loslaten van die identificaties is het allerlastigste van dit proces. Als je er namelijk inzit lijkt het echt de weg en de waarheid. Toen ik in 2003 leerde dat ik een subpersoon kind had en dat ik die gewoon thuis mocht laten als ik naar mijn werk ging, opende zich een schat aan mogelijkheden. Ik had van mijn manager namelijk mijn vader gemaakt. Vanuit de kindrol had ik maar zeer beperkte mogelijkheden om te dealen met het conflict dat wij haddden. Vanuit het zelf, het centrum, opende zich een wereld aan mogelijkheden. Dus ik gun Nederland dat we ons losmaken van onze identificaties met Links en Rechts die we juist nu wel sterker lijken te maken en dat we weer vanuit een centrum kunnen denken. En vanuit dat centrum echt zien wat het huidige economische klimaat van ons verwacht, nu en in de toekomst, zodat mijn kinderen niet straks moeten werken tot hun 75e, om de schulden van deze generatie af te betalen…

En ik? Want wijzen is wel heel makkelijk…ik ga mijn kop ook op dit gebied weer eens uit het zand trekken en oplossingen verzinnen die in het klein passen en wellicht een inspiratie zijn voor anderen…ik krijg er zowaar zin in

 

, , , , , ,

Nog geen reacties