Archief voor categorie Persoonlijke Ontwikkeling

Angst

Mijn populairste blog tot nu toe was gul, een verhandeling over teveel geven en het belang van grenzen. In dat artikel geef ik meerdere handvatten om vanuit kracht te blijven geven, waaronder Byron Katie, PRI en het angst-onder-ogen-zien dagboek van Danny Mekiç. Ik was vandaag aan t puzzelen over angst, maar ik was er nog niet helemaal uit en toen las ik mijn populairste artikeltje et voilà…over toeval bestaat niet gesproken…..

Angst was vandaag wel een thema. Misschien omdat ik een galajurk online heb besteld en nu mijn nagels heb afgebeten omdat het nog dagen duurt voordat ik weet of hij past en leuk staat 😉

De ander vorm van angst hoorde ik in een verhaal van iemand die in een reorganisatie is beland en niet zeker weet wie van de collega’s over enige tijd nog een baan heeft en wie er gaan afvallen. Ik denk dat iedereen die wel eens in een dergelijke situatie heeft verkeerd, herkent dat dergelijke processen de meest bijzondere effecten hebben op mensen.

In dit geval is het profiel voor de toekomstige functie heel helder gemaakt met een aantal prestatie criteria. Aangezien er zal worden ingekrompen onder de collega’s, is er druk op optimaal te presteren. Wat is echter optimaal? Hier komt de angst to-make-the-grade sterk naar voren. In een neiging om enige controle te krijgen over de situatie kan je dan alle risico’s gaan vermijden om vooral niet onder de score te zakken. En dat geeft aanleiding om allerlei aannames te doen over wat dan precies de score zal beïnvloeden.

Ik herken de situatie en ik voel me gesteund door dat dagboek van Danny. Ook mijn hoofd kan eindeloze scenario’s bedenken die mij een schijnzekerheid geven over wat dan precies gaat zorgen dat ik de prestatielijnen haal. Schijnzekerheid, omdat de realiteit vaak is dat je niet alles zo kan beïnvloeden dat het ook echt gebeurd zoals je wilt. Want het gaat hier natuurlijk niet om de absolute score, maar om de relatieve score. De onderliggende vraag is “scoor ik beter dan mijn collega’s”? Dat zal straks het verschil uit gaan maken tussen een baan of (verplicht) een nieuw avontuur.

Hoe begrijpelijk ook, het is wel handelen uit angst en de vraag die ik in mijn hoofd stel is of in deze angst niet een slechte raadgever is. Angst verkrampt namelijk. Als ik handel vanuit angst dan handel ik op de zeer korte termijn (er is nu stress en die moet ik nu oplossen), daar is mijn  overlevingsmechanisme op ingericht. De vraag of ik geschikt ben voor mijn baan (en de baan voor mij) vraagt voor mij om een langer perspectief. Een sprint kan op instinct, maar een marathon mag echt vanuit ontspanning en het managen van je energie gebeuren, steeds alert zijn op de signalen en bijsturen waar dat nodig is.

Ik kies in deze situatie voor een strategie vanuit kracht en acceptatie. De gestelde criteria zijn criteria die ik zelf ook belangrijk vind, mijn intentie is dus om de criteria te halen. Dan ga ik vervolgens echt aan de slag en blijf ik trouw aan mezelf met als enige criterium dat ik ’s avonds in de spiegel zal kijken en mezelf de vraag ga stellen, heb ik vandaag het beste van mezelf gegeven?

Misschien is het beste van mezelf geven niet genoeg om te mogen blijven en blijkt dat het beste van mijn collega beter dan mijn inzet. Als ik weet dat ik vanuit mijn sterkte heb gehandeld, dan durf ik erop te vertrouwen dat ik het oordeel van de beoordelaar kan accepteren. En het voordeel is dat ik dan veel meer geniet en energie krijg van mijn werk.

Het vraagt dat ik ook accepteer dat er een zekere ordening is in het systeem. De beoordelaar heeft die functie en ik volg vanuit mijn eigen leiderschap. In de huidige maatschappij wordt heel veel als maakbaar gepercipieerd en ik hoor nog altijd de woorden van de kleuterjuf over mijn toen 4 jarige zoon ” hij neemt niet vaak de leiding”. De leiding nemen is een kwaliteit die hogelijk wordt bewonderd. De participatie maatschappij heeft ook sterke ankers in dit leiderschapsdenken, iedereen moet alles zelf kunnen regelen.

Ik denk dat het voor jezelf afbakenen wat je rol en je taak is heel veel ruimte geeft om te excelleren. En soms hoort daar ook bij dat je de leiding van een ander accepteert.  Het is aan de leiding om orde te scheppen en dat naar eer en geweten te doen, ook zij mogen aan het eind van de dag in de spiegel kijken en naar eer en geweten tegen zichzelf zeggen dat zij het best van zichzelf hebben gegeven en er van hebben genoten.

Miranda Boonstra Rotterdam Marathon 2012

Miranda Boonstra Rotterdam Marathon 2012

Op de middelbare school zat ik op dansles en na 20 lessen, dansten we af, zo heette dat. Dat afdansen was een wedstrijd en ik was goed in dansen omdat ik ervan genoot om het goed en mooi te doen en omdat ik een hele fijne partner had om mee te dansen, we waren goed op elkaar afgestemd. Hij werd eerste bij de mannen en ik werd eerste bij de vrouwen. En dan was er nog een absolute eerste prijs en die won ik, ik had net hogere cijfers gekregen dan mijn partner. Jaren lang heb ik met enige trots verteld dat ik die prijs had gewonnen.

Tijdens mijn Psychosynthese opleiding kwam ik erachter dat ik veel had geïnvesteerd in mijn zelfvertrouwen door steeds weer die competitie aan te gaan. Ik had veel gewonnen en ik had veel verloren en ik beoordeelde mijn leven als een winst en verlies rekening. Daar zag ik ineens dat ik weliswaar een danswedstrijd had gewonnen, maar dat ik nagenoeg vergeten was hoeveel plezier ik had gehad in het proces. Ik hou van competitie vooral omdat ik ervan houd om uitgedaagd te zijn om mezelf volop te geven. Niet het resultaat was het belangrijkste maar de dans en het plezier in het leren en doen van die dans telde voor me. Met die blik investeer je in zelfwaardering.

Toen ons dan ook gevraagd werd om een item mee te nemen dat stond voor iets waar we afscheid van willen nemen, nam ik die bewuste beker mee. We moesten ons symbool inpakken als een cadeau en tijdens een (aboriginals) ritueel  in de groep, wisselde het pakketje een aantal keer van eigenaar. Je kon niet beïnvloeden wat je kreeg en je kon niet beïnvloeden wie jouw symbool kreeg. Het ritueel eindigde met het in de groep uitpakken van je cadeau, te horen van wie het was en als ontvanger betekenis aan het cadeau te geven. Daarna kon de loslaten vertellen wat hij of zij had losgelaten.

Ik kreeg een fles parfum van Jaap. Jaap was voor mij het symbool van iemand die zelfs in de meest zware onderwerpen enig licht kon brengen door zijn prachtige liefdevolle humor. Ik koesterde dat flesje als een vleugje Jaap en als ik weer een moeilijk moment had, dan spoot ik het op. Toen het leeg was heb ik zelfs een nieuwe fles gekocht. Het is niet mijn dagelijkse parfum, het is echt voor die speciale momenten. Jaap liet het luchtje los dat zijn ex-vrouw altijd had gedragen en hem juist herinnerde aan moeilijke tijden. Zo had iets pijnlijks een vreugdevolle betekenis gekregen. Dat maakt het ritueel ook zo mooi.

Mijn beker kwam bij een medecursist die begon te stralen en meteen vertelde dat ze nog nooit de eerste prijs had gekregen en dat dit voor haar de reminder was om zichzelf op de eerste plaats te zetten. Zo kreeg mijn score-drang (speedmars?) ineens een mooi plekje op de open haard. Voor mij was het een hele fijne en bevrijdende ervaring.

Jaren later kwam ik weer in een andere training in een proces waar een soort één-op-één battles werden georganiseerd en er 1 strijder over zou blijven. Al bij de uitleg voelde ik dat ik alles in huis had om die laatste man te zijn, als ik met Aikido (de weg van de wezenlijke ontmoeting) het proces in zou gaan. Ik voelde dat ik alles in huis had om te excelleren als ik vanuit rust, kracht en verbinding in het proces zou stappen. Ik werd ook die de laatste man, maar mijn vreugde was vooral dat ik voelde dat ik het kon en dat ik het beste van mezelf had laten zien. Ik had alles gegeven.

Dat is een ervaring die ik graag wil delen. Waar mee ik iedereen wil aanmoedigen om jezelf steeds weer uit te dagen om gewoon het beste van jezelf te laten zien. En juist vandaag met al die verhalen ook weer een goede reminder voor mezelf, als ik het kopje even laat hangen. Als ik weerstand tegenkom of als ik iets niet krijg wat ik wil of juist iets krijg waar ik helemaal niet op zit te wachten. Juist dan is het belangrijk om dit verhaal nog eens door mijn hoofd te laten spelen en me niet af te laten houden van het beste in mezelf. Want dat is altijd mijn eigen keuze.

Weet je, ik denk dat het wel goed komt met die galajurk.

 

Nog geen reacties

Het Beoordelingsgesprek

Afgelopen week stond er in het FD een artikel onder de noemer personeelsbeleid. Generatie Y wilde geen eindeuaarsgesprek, ze wilde graag het hele jaar feedback. Sommige bedrijven proberen al iets nieuws: Continue feedback.

Het artikel gaat met name over de wijze waarop je het instrumentarium van functioneringsgesprek en beoordelingsgesprek op een andere manier kan vormgeven en meer het hele jaar bezig kan zijn.  Wat mij daarin verbaasde was dat het zo gekoppeld is aan een generatie. Hoewel ik niet heel trots ben om te behoren tot generatie niks  (en bedankt voor de geweldige benaming), geloof ik dat ik deze generatie helemaal begrijp en ik eigenlijk denk dat het voor alle generaties geldt!

De meeste mensen die ik tegenkom die in een arbeidsrelatie verblijven, horen heel graag wat ze goed en minder goed doen. De meeste mensen zijn bereid om te groeien in hun baan en iedereen heeft graag de voldoening van goed werk.

Jaren geleden werkte ik bij een vakorganisatie en toen al was het functioneringsgesprek en het beoordelingsgesprek regelmatig onderwerp van gesprek. bij een vakorganisatie klopten destijds regelmatig mensen aan vanwege hangend ontslag en “dossiers” waren dan belangrijk. Ik heb managers vooral over functionering- en beoordelingsgesprekken horen praten als ze elkaar aanraadden om een goed dossier op te bouwen.

Als adviseur in leren en ontwikkelen spreek ik managers ook over deze gesprekken en telkens valt mij op dat het vaak heel lastig is om een goed gesprek te hebben over competenties en ontwikkeling. Ik sprak ooit een werkgever die een formulier had voor deze gesprekken met de onderwerpen die besproken moesten worden en onder competentie was het verplicht om tenminste één competentie te noemen die te ontwikkelen was. En dat was dan toch nog een hele opgave….

Ik denk dat het niet zozeer het instrumentarium is dat wel of niet voldoet, al denk ik dat het een goed middel kan zijn. Het gaat erom dat heel veel medewerkers en bazen het lastig vinden om met elkaar over ontwikkeling te praten. Terwijl het enige wat nodig is is oprechte aandacht en te praten vanuit mogelijkheden en zorgzaamheid.

Wat voor mijn gevoel de grootste bottleneck is, is de ongelijkheid die deze gesprekken met zich meebrengen. De manager of leidinggevende is degene die geacht wordt te “weten” hoe de medewerker zich dient te ontwikkelen en die dan vervolgens ook nog kan beoordelen of de ontwikkelen en het geleverde werk voldoende onvoldoende of buitengewoon goed is. Met die gedachte wordt ontwikkeling in een goed/fout kader gezet en wordt er een zekere onveiligheid gecreëerd, ook al omdat het vaak eenrichtingsverkeer is.

Het is volgens mij beter om resultaten en ontwikkeling uit elkaar te trekken. Steeds meer mensen werken met resultaatgerichte afspraken in een jaar en dan kan je ook kijken in hoeverre de afgesproken resultaten behaalt zijn. Zeker als ze smart gemaakt worden, maakt het deze manier van samenwerken vrij overzichtelijk. het is dan een kwestie van afspreken en aanspreken. Ook dan zouden meerdere gesprekken per jaar en aandacht op de progressie veel kunnen opleveren. De eenzijdigheid is in dit geval minder een issue en een logisch gevolg van het verschil in rol binnen een organisatie. Dit kan met een zekere objectiviteit gebeuren.

Leren en ontwikkelen vraagt om een ander soort aandacht en valt meer onder coachen. Daarbij gaat het over met elkaar verkennen waar de talenten liggen en welke ontwikkelingsbehoefte er is. Dat vraagt niet zozeer om harde afspraken, maar meer om afstemmen en matchen. Hier is subjectiviteit een gegeven. Niemand weet precies wat hij of zij gaat ontdekken als hij bewust dingen wil ontwikkelen.  Afstemmingsgesprekken zijn richting gevend, maar niet in steen te beitelen. Het gaat minder over opleveren dan over investering en opbrengst.

Bij het laatste is wederkerigheid veel logischer, elkaars groei zien, als leerling en als coach. Nieuwsgierigheid en waardering zijn belangrijke motoren in deze gesprekken. Aandacht geven en vragen, niet alleen voor de functionaris, maar ook aan de mens in de functie om zo de natuurlijke talenten te benutten.

Als generatie Y mondiger is in het vragen om echte aandacht en er in organisaties wordt nagedacht om dat in andere manieren van waardering te gieten, dan ben ik daar alleen maar blij om. Niet alleen voor deze nog jonge generaties, maar voor alle generaties daarboven.

Nog geen reacties

Herfst

Als de Liedjes van Verlangen

zijn gedoofd in deze nacht

Als het leven grijs en saai lijkt

monotoon en zonder kracht

Ga naar buiten, loop een rondje

hoor de stilte, zie de maan

luister zachtjes naar je hartslag

vlak voor t slapen gaan

Word je in de ochtend wakker

zeg dan dank je voor de dag

Doe wat nu toch echt gedaan moet

krul je lippen tot een lach

Want in deze rust en kalmtepaddestoel

is er ruimte, is het leeg

alsof je zomaar van de juffrouw

een nieuw tekenblaadje kreeg

Pak je stiften, pak de kleurtjes

zet een stip en laat je gaan

want in dit niets kan van alles

en het nieuwe weer ontstaan

Kleur de herfst met al je dromen

laat de oude blaadjes vrij

ik slaap de winter & kus de stilte

en laat het rijpen diep in mij

, ,

Nog geen reacties

Ruim op

Ik ben van de grote dromen en minder van de routine en toch is routine een van de belangrijkste motoren van de positieve verandering die Kaizen ons geeft. Het vraagt ons om na te denken over de allerkleinste stap die je kunt zetten en die dan ook elke dag  te blijven zetten. Om te vertrouwen op het goede en te weten dat het goede erom vraagt om dagelijks werk te zijn.

Opruimen helpt om de weg van de positieve verandering te lopen. Ik heb mezelf voorgenomen om elke dag 10 minuten te mediteren en dat lukt me al vijf dagen achter elkaar. De eerste dag had ik nog niet het goede voornemen dus deed ik zonder moeite, de tweede dag deed ik vanuit goede wil en de derde dag voelde ik een heel klein beetje paniek omdat het heel druk was. Ik had heel veel te doen gehad die dag en ik was heel erg moe van de daadkracht.

Nou ben ik gewend om op zulke dagen even lekker met een filmpje op de bank te kruipen en even mijn gedachten los te laten, maar ik ken mezelf. Het legt een soort sluier over me heen, het is gedachteloos en soms val ik na 10 minuten al in slaap van de film. Als ik moe ben zet ik zelfs een film op die ik ken omdat ik dat al voorvoel. Ik had dus behoefte aan een gedachteloos moment zonder inspanning  en ik wilde mijn voornemen doen. Dus ging ik opruimen. Ik liep naar mijn slaapkamer en zette een muziekje op.  Ik pakte de hele stapel was die daar nog lag en ging heel rustig zitten en begon te vouwen.

Was vouwen is een van de meest bevredigende en leegmakende activiteiten die ik ken in mijn leven. Het moet toch gebeuren en het is erg bevredigend. Met dat fijne gevoel van iets gedaan hebben en de mooie stapeltjes was die ik nu had, had ik ineens ook meer ruimte in mijn slaapkamer die zo mooi opgeruimd was. Daarna liep ik naar boven en zocht dat ene kussentje dat ik ooit gekregen had in een kerstpakket en dat bedoelt is voor meditatie. Ik ging terug naar mijn slaapkamer, werd helemaal blij van de opgevouwen was en legde het kussentje neer. Dankzij de energie van het opruimen kon ik nu weer moeiteloos 10 minuten mediteren en direct daarna mocht ik naar bed. Ik sliep rustig en tevreden in.

Opruimen is een makkelijke routine. Het is een steunpilaar voor de moeilijke tijden. Als iets lastig is, helpt opruimen altijd. Dat weet ik van een coachee, die als hij aan iets complex moest beginnen, altijd eerst ging opruimen. Dus beginnen met opruimen is al op weg naar dat werkje waar je tegenop ziet.

Opruimen en vooral ook weggooien maakt ruimte voor het nieuwe, voor het positieve. Vandaag ondervond ik dat van een hele andere kant. Ik ging op bezoek bij een vriend met wie ik lang veel meer dan vrienden ben geweest en nu weer gewoon vrienden ben. Ik moest in de buurt zijn en kon dan meteen iets afgeven waar hij om had gevraagd. Het was fijn om hem te zien.  Terwijl ik, wachtend op het  kopje thee, rondkeek in de kamer zag ik dat ik helemaal opgeruimd was. Er was nog maar één ding in de kamer dat je aan mij zou kunnen verbinden. Hij vroeg me zelfs of ik suiker in mijn thee dronk. Ook die kennis was opgeruimd.

Ik was van mijn apropos maar ik kon er ook de schoonheid van zien. Hier was opgeruimd om plek te maken voor positieve verandering. En er is heel veel positieve verandering in zijn leven. Hij had zijn tuin prachtig opgeknapt en hij had nieuwe vrienden gemaakt die helemaal passen bij wie hij is, hij had opgeruimd en zijn thuis gekomen was een nieuwe plek. een plek  waar alleen hij hoort, naast een vrouw die hem gelukkig maakt.

Ikzelf ben een sloddervos en vandaag zie ik hoe diep en helend opruimen kan zijn. Opruimen geeft ruimte voor iets nieuws, het nodigt de positieve dingen uit om langs te komen. Ik heb baat bij opruimen om ruimte te maken voor mijn nieuwe routine en de weg van de positieve verandering. Wat is het heerlijk om een nieuwe dag te beginnen zonder de rotzooi van gisteren.

Je moet het oude loslaten om het nieuwe te kunnen pakken, we hebben maar twee handen.

, , , ,

Nog geen reacties

Groei – een gedicht

Beide gedichten zijn eerder gepubliceerd

Januari 2009

Waar ligt verscholen
de kern van dit bestaan
Ik voel de kracht en zie het licht
waar komt dat toch vandaan?

Wie of wat in mijn bewustzijn
gooit steeds met grote trom
de deur dicht om te vergeten
wat ik even horen kon

Ik wil schrijven en beminnen
vertellen zonder dwang
de wind zijn op het water
met een licht klotsend gezangontluikende bloem
je wiegen en bewegen
tot er vrede weer kan zijn
in mij en ook in anderen
zo te leven vind ik fijn

 

6 april 2009

Als niet weten alles mogelijk maakt
en buiten is het stil
dan komt het antwoord dus van binnen
ik vraag me wat IK wil

Als niet weten alles mogelijk maakt
en buiten klinkt een vraag
Dan komt ook het antwoord hier van binnen
vraag ik wil IK dat wel, vandaag

Voor mensen zoals ik
extrovert, gericht op buiten,
Is nee of ja op wat gevraagd wordt
zelden een vorm van uiten

meer het mechanisme van voldoen
van aardig zijn, van overleven
maar mijn echte Ja of Nee
is het mooiste wat ik kan geven

1 reactie

Go with the flow

Vandaag heb ik mezelf getrakteerd op een aura-soma consult bij the Color Company. Samen met Sabine heb ik vier aspecten van mijn leven onder ogen genomen en ik kwam naar buiten als een gelukkig, tevreden mens dat helemaal op haar plek is en dat is niet zoals ik naar binnen ging.

De werking van de workshop is vrij eenvoudig. Na een korte meditatie (gronding) ben je helemaal in het hier en nu. Dan kies je vier flessen achter elkaar. Aan de hand van jouw keuze onderzoek je vier aspecten; je zielefles, je uitdagingen, je huidge situatie en je blik in de (mogelijke) toekomst.

Schermafbeelding 2015-06-22 om 19.14.18Omdat ik zelf nog alle kleuren wil laten bezinken en de diepte van dit consult nog wil doorgronden, beperk ik me tot het hier en nu. En dat was een prachtige fles met als naam “Go with the Flow”. Een mooier advies voor dit moment in mijn leven had ik niet kunnen wensen.

Flow is een prachtig woord en ik heb zelfs al eens geciteerd uit het tijdschrift. Een snelle google zoektocht levert meerdere definities op:

  • snelheid waarmee ademlucht in-of uitstroomt
  • Flow is een geestestoestand waarin we geluk ervaren omdat we positief en intensief met iets bezig zijn. Flow is het optimaal beleven van een moment. Voorbeelden van flow zijn de sporter die scoort of de chirurg die geconcentreerd maar tegelijkertijd ontspannen een operatie verricht.
  • Flow wordt in de hiphop gebruikt als één van de kenmerken van rap. Het geeft de wijze aan waarop de rapper woordritme, woordkeuze, intonatie en snelheid combineert

Flow is de optimale toestand van ervaring. De ervaring van ademen, van zingen en vooral van bezig zijn. Het begrip ‘flow’ is wijdverbreid door de psycholoog en hoogleraar Mihaly Csikszentmihalyi. Hij heeft veel onderzoek gedaan naar het beleven van geluk en leverde belangrijke bijdragen in de positieve psychologie. Tijdens onze dagelijkse bezigheden wordt onze aandacht versnipperd over kleine dingen. In een toestand van flow is onze aandacht gericht op maar één enkel ding.

Toevallig spraken we vandaag op een bijeenkomst van trainers over dat zogenaamde multi-tasken. Voor leren is het belangrijk om dingen ook met aandacht te doen. Doordat we vaak versnipperd werken en maar moeilijk off line gaan en ons richten op ons leerproces, of leren op de werkvloer ook in alle gevallen effectief is. Het vraagt van de leerling dat hij of zij echt aandacht besteed aan dat leren, zelfs al is het maar voor vijf minuten.  Uiteraard geldt dit ook voor vrouwen, die mythe kan overboord.

Terug naar mijn Go-with-the-flow Fles. De les is dat ik in deze fase van mijn leven mezelf vraag om stil te staan, aandacht te hebben voor de kleine dingen en voor mijn gevoelens en die ook te uiten via creativiteit en communicatie vanuit mijn hart. Toen ik dit hoorde zat ik even stil op mijn stoel en kreeg ik kippenvel. Dit is namelijk precies wat mijn drang tot schrijven (en gisteren ook schilderen) voedt. Ik wil mijn gevoel omzetten in woorden en ben dan ook heel blij met de feedback dat een ander daar dan wat aan heeft, graag zelfs.

Veelal denk ik zelf dat de verdrietige dingen in mijn leven op dit moment mijn brandstof zijn. Ik  koesterde me al in de woorden van Paul Coelho

Tears are word waiting to be written

Vandaag realiseer ik me dat het gaat om alle gevoelens, de positieve en de negatieve. De wervelstorm en het zachte verkoelende briesje. Dat besef geeft me lucht en maakt dat ik wil dansen. En dat ik vandaag schrijf over ontdekkingen waar ik blij van word.

Met dit besef heb ik met Sabine gesproken over de zaken van uitputting en het weggeven waar ik eerder over sprak in mijn meest bekeken blog ooit Gul. Gul is geschreven vanuit mijn vraag aan mezelf wat het toch is dat ik zo uitgeput raak. Het antwoord was dat ik bleef geven tot ik op was.  Ik kan in mijzelf van mijzelf houden, in contact geef ik mezelf soms nog gewoon weg. Het lijkt alsof ik aan de ander geef in de hoop dat de ander dan aan mij geeft. Tegelijkertijd was er de feedback van een goede vriend die mij herinnerde dat  je altijd genoeg bent en dat geven pas echt geven is zonder dat je zegt dat je gul bent, ook die begreep ik direct.

Wat is dan goed contact? Het is het contact waarbij je met jezelf verbonden blijft en waarmee je je helemaal kan verbinden met de ander vanuit jezelf. Dan ontstaat flow of synchroniciteit met een ander. Het gaat dus over echte aandacht ook voor onszelf en over een gevoel van geluk, zelfs als de inhoud van het gesprek een hele andere kant op gaat. Het gaat om de wezenlijke ontmoeting.

Sabine gaf mijn de geweldige tip om in contact een lemniscaat (8 vorm) te visualiseren. Als het contact en in balans is, is het een perfecte acht. Als het contact uit balans gaat omdat je te veel wilt geven of wilt halen of de ander geeft of haalt teveel dan vervormd de 8. Herstel-de-8 is dan een heel eenvoudige reminder voor jezelf om weer gebalanceerd contact te maken. Het gaat daarbij niet zozeer over geven en nemen maar over het laten vloeien van het contact (flow).

Dat aandacht (aan d’8) een belangrijk element is, toont Echt Oogcontact prachtig aan. Het laat zien hoe echt oogcontact een contact op dieper niveau geeft dan de vluchtige wereld waarin we leven en waar we om de zoveel seconde even onze telefoon checken of onze “jacht”-blik opzetten, vaak goed te zien op recepties en feestjes. Zie hoe emotioneel het is om echt gezien te worden en zie ook de aarzeling van sommige omstanders, het gevecht tussen verlangen en de angst voor het onbekende.

Mijn les vandaag is dat gul geven in contact vooral gul echte aandacht is, ook echte aandacht voor mezelf. Ik ga met alle wetenswaardigheden van vandaag nog een keer mijn mind-map van gisteren scherp stellen, omdat ik nu weer heel diep contact heb met mezelf.

I am that I Am

Nog geen reacties

Kwetsbaar en dapper

Toen ik thuis kwam en mijn Facebook opende, zag ik meteen deze post: Brene Brown on Blame en ik schoot in de lach omdat ik me besefte dat het waar is. Ook ik heb regelmatig meteen geweten welke vlinder de orkaan veroorzaakte in mij en daar mijn energie aan besteed zodat ik iemand de schuld kon geven. Zodat ik niet mijn oncomfortabele gevoel van kwetsbaarheid en gebrek aan controle zou voelen.

Ik heb pas recent dieper begrepen dat ik dat oncomfortabele gevoel nog in mij draag. Ik heb vaak allerlei strategieën ingezet om toch een beetje “mijn zin” te krijgen. Het grote voordeel hiervan is dat ik mijn boodschap vrij gecontroleerd en zakelijk  over de bühne kan brengen, ik ben een “snelle schakelaar” geworden en ik voeg me makkelijk en soepel voeg in vele soorten gesprekken . Ik heb geleerd te onderhandelen. Al die lessen gebruik ik ook voor mijn coachees en trainees omdat zij ook graag andere strategieën gebruiken om hun verhaal over de bühne te krijgen.

Veel trainingsbureaus bieden het aan als vaardigheden. De onderliggende les die ik altijd meenam in het leren van deze zaken is dat ze helpen om eerlijk, meer helder en duidelijker te communiceren vanuit een overtuiging dat vanuit begrip en aandacht veel meer mogelijk was. En dat ik dus wel degelijk dingen kon doen om de ander te helpen mij beter te begrijpen, zoals je ook probeert Frans te praten in Frankrijk (dank Brenda Sarbach voor deze ezelsbrug!).

Dat oncomfortabele gevoel dat ik bij mij draag is het makkelijkst uit te leggen aan de hand van PRI van Ingeborg Bosch. Deze theorie verteld ons dat wij in ons leven 5 afweermechanismen opbouwen, die wij als kind ook nodig hebben vanwege de afhankelijke positie waarin we verkeren. Als we volwassen zijn kunnen we ze echter loslaten omdat we de realiteit aankunnen en daar heeft Past Reality Integration een hele mooie werkmethode voor, het past in het werk van The Work en anderen en gaat echt naar de bron.

De 5 afweermechanismen zijn angst, primaire afweer (ik ben niet goed genoeg), valse hoop, valse macht en ontkenning van behoefte. Ik beperk me tot valse hoop omdat die me nog parten speelt en in dit geval het meest van toepassing is.

Valse hoop is het meisje dat haar kamer opruimt of haar moeder ontbijt op bed brengt, in de hoop dat ze dan die dag naar het strand gaan. Het is het meisje in mij dat echt nooit heeft verteld dat ze graag een trainingspak wilde en bij elke vallende ster of anderszins bijgelovige wens-momenten vurig om dat trainingspak vroeg. Het heeft drie jaar geduurd voordat het pak uiteindelijk kwam, ik begon ermee op mijn zesde en pas rond mijn negende kreeg ik eindelijk een Adidas trainingspak, in de echte jaren 70 kleuren, zwart met oranje strepen.

De opbrengst van valse hoop is dat je geen vraag hoeft te stellen en je dus ook niet een teleurstellend nee kan krijgen. Het nadeel van valse hoop is dat de pijn van de afwijzing die je probeert te vermijden opbouwt en meedraagt totdat je hem loslaat. Ikzelf heb er gelukkig al veel van losgelaten met het nemen van verantwoordelijkheid over mijn eigen leven en het accepteren van teleurstellingen, maar ik kom toch nog steeds ook plekken op een dieper niveau tegen waar het speelt.

De blame game van Brene Brown laat op een grappige manier zien hoe het werkt (en welk een energieverspilling het is). Ik weet al dat een gevallen kopje helaas mijn eigen onhandigheid is en ik heb dat geaccepteerd, hoewel ik nog wel eens een stevige vloek loslaat of een diepe zucht. Mijn spel dat ik lang gespeeld heb en dat ik nu doorzie, maar ook nog wel eens tegenkom is de “slimme jurist”. Ik heb een vrij genadeloze herinnering en gehoor voor wat iemand zegt en ben soms van het type “anything can and will be used against you” in mijn persoonlijke relaties. Ik kan dan in mijn valse hoop beloftes maken van (zijdelingse) uitspraken en dan later de persoon verwijten dat hij of zij zich niet aan de afspraken heeft gehouden. Dat kunnen zowel negatieve als positieve uitspraken zijn trouwens. Dan kan ik in mijzelf wat wrokkig gelijk hebben en alles oneerlijk vinden (valse macht), wanhopig denken :en ik dan, ik had erop gerekend” en hoef ik niet de pijn van de teleurstelling of afwijzing te voelen.

Ik stel het express zo cru, omdat dit het doel van het spel is. In het echte leven zijn mijn relaties gelukkig veel genuanceerder en eerlijker en kan ik al veel beter met teleurstelling om gaan. De angst voor afwijzing blijft me soms wel parten spelen. Ik werk daaraan en met de boeken van Brene Brown durf ik meer en meer toe te geven aan dat gevoel van kwetsbaarheid. Wat daarin ook een grote steun is dat ik gewerkt heb aan mijn eigenwaarde en zelfliefde en geloof dat ik het waard ben om er helemaal te mogen zijn. Nu is de fase aangebroken om mezelf ook meer te laten zien. Ik heb over deze thema’s al vaker geschreven, omdat ik iedereen die waardevolle lessen gun.

Nu gebeurt er iets raars in mijn leven,  iets nieuws. Met het accepteren van mijn kwetsbaarheid en het verdriet dat ik daar soms bij voel kan ik het niet helemaal meer wegstoppen. Ik ben het mij bewust en ik kan het niet meer tegenhouden en daar ben ik blij. Ik ga meer voelen, ik leef meer wakker en het maakt me ook onzeker. Ik voel me soms nog een meisje op een driewieler die net leert fietsen en nog wat wiebelig op haar pootjes staat. Ik wil verder werken op deze weg, want het maakt ook dat de blogs stromen, dat ik mezelf meer wil en durf te laten zien en dat ik creatiever word.

Het rare is dat ik soms even overweldigd ben door de feedback van anderen. Iemand vroeg me hoe het met me was en ik vertelde het eerlijk en die persoon kreeg kippenvel.Ik vertelde iemand over een worsteling die ik had in een relatie en ineens kon ik in een zin vertellen wat ik graag wilde en zij zei “waarom vraag je dat niet dan?”. Ik word meer helder en ik wordt begrepen. De kern van mijn angst om afgewezen te worden is altijd dat ik niet begrepen wordt, maar ik ben in mijn gevoeligheid vele malen meer helder dan ik zelf had verwacht.

Vandaag hadden we een bijeenkomst van personeel op mijn werk en terwijl ik naar de verhalen luisterde kon ik voelen dat er wat aan het veranderen was, dat er meer verbinding leek te komen en meer samenwerking en ik werd er blij van. Ik vertelde de groep over mijn gevoel en ik vertelde ook dat ik in het verleden vaak mijzelf had groot gehouden en me daarin eenzaam had gevoeld, dat ik mijn onzekerheid verstopte achter een imago van professional soms en dat ik nu het gevoel had dat ik mijn collega’s nu gewoon kon bevragen op dingen, dat we weer meer benaderbaar werden met elkaar. Toen ik het vertelde voelde ik me niet enorm kwetsbaar, ik werd me er pas van bewust toen de voorzitter van de vergadering zei dat het best kwetsbaar was wat ik zei. Even schrok ik, maar toen hoorde ik gelukkig zijn woorden dat hij blij was dat ik het deelde. In de gang kwamen nog twee mensen naar me toe die me aanspraken over mijn inbreng. Weer iemand die kippenvel had gekregen.

Het maakt me verlegen op mijn manier, een beetje verwarring omdat het wat nieuw en onwennig voelt en ikzelf niet precies begrijp wat ik heb gedaan. Ik voel een soort dankbaarheid dat ik in mijn hele groeiproces over de jaren nu op een punt ben dat ik heel eerlijk durf te zeggen wat er in me leeft, zonder er iets voor terug te verwachten. Dat ik gewoon wil delen en uiten en dat het blijkbaar mensen raakt. Waar ik vroeg echt mijn best voor deed gebeurd nu gewoon zomaar en misschien moet ik ook niet precies weten hoe ik het doe. Voor je het weet is er weer een aan te leren “competentie” en eigenlijk is de hele kunst om gewoon brutale honest te laten zien wat je wilt laten zien.

Ik ben in februari voor het eerst in aanraking gekomen met het gedachtengoed van Brene Brown en ik was enorm geraakt door haar TED speech. Haar boeken zijn voor mij zo uitnodigend omdat ze zelf ook laat zien dat ze geworsteld heeft en soms nog om te komen tot haar manier van levens vanwege de wetenschappelijke onderbouwing. Show Up – Be Seen – Live brave. Het is een uitroepteken voor me geworden en een vlag in de verte. Vandaag voelde het even als een hole-in-one en ik sluit de dag af met deze prachtige kaart:

The Daring Way

Download Website brene Brown

 

1 reactie

Je bent een schat

Ik ben dol op die rare testjes op Facebook. Testjes waarbij je je ideale beroep aangereikt krijgt in vier vragen, je ideale land, je ideale huisdier. Testjes die je kunnen vertellen wat voor dier jij bent (nooit iets hinderlijken als een mug of een wesp, altijd iets bijzonders), welke indianennaam bij je past. Afijn. Ik doe ze dan ook regelmatig en als het resultaat mij bevalt dan post ik ze. Als ik t belachelijk vind niet natuurlijk, zo werkt Facebook ook.

Schermafbeelding 2015-06-15 om 09.06.20Vandaag deed ik een testje om mijn perfecte bijnaam te ontdekken, ik vulde vragen in die me zo als gewoonlijk weer verbazen en kwam uiteindelijk op de uitslag: Schat.Uiteraard heb ik die meteen gepost, omdat het een leuke uitslag was.

Ik ben een schat omdat ik altijd voor iedereen klaar sta, vertelt de test me, en dat is vaak waar. Ik heb dit weekend ook meerdere keren die feedback gehad. Iemand vond me te gul, iemand bedankte me voor mijn aanwezigheid bij een concert, iemand was blij met mijn post en mijn coachee vroeg wat ik ging doen om te vieren dat ze zo succesvol was geweest. Allemaal blije feedback, dus misschien ben ik wel een schat.

Een andere associatie die ik meteen had  is het verhaal uit de kracht van nu van Eckhard Tolle, dat ik al eerder aanhaalde in mijn blog  AHA moment van coachen:

Een bedelaar zat al dertig jaar aan de kant van de weg. Op een dag kwam er een vreemdeling voorbij. “hebt u wat geld voor me” vroeg de bedelaar, terwijl hij mechanisch zijn oude honkbalpet ophield. “ik kan je niks geven”, zei de vreemdeling. Toen vroeg hij: “waar zit je eigenlijk op?”. “Niets bijzonders”, zei de bedelaar, “het is gewoon een oude kist. Ik zit er al op zolang ik me kan herinneren”. “heb je er wel eens in gekeken?” vroeg de vreemdeling. “Nee” zei de bedelaar, “waarom zou ik? Er zit niets in”. “Neem eens een kijkje”, zei de vreemdeling met enige nadruk. De Bedelaar slaagde erin de deksel open te wrikken. Hij was stomverbaasd, vol ongeloof en heel opgetogen toen hij zag dat de doos vol zat met goud.

Ik ben vaak die vreemdeling als coach, maar ook als mens, vriendin, moeder. Het paradoxale is dat als je vragen stelt of meedenkt met iemand en het wordt ontvangen, dat je zelf ook meteen die doos met goud krijgt. Ik heb al vaak na een coaching verzucht dat ik zelf ook minstens net zoveel inzichten krijg van mijn eigen coaching. Het advies dat je geeft aan een ander is net zo vaak een advies voor jezelf of  een verdiepend inzicht.

Terug naar het testje. Zo’n test stelt vragen met multiple choice antwoorden. Meestal zijn dat volkomen vreemde vragen, maar dit testje had vragen die mij echt aan t denken zette en jou misschien ook:

Schermafbeelding 2015-06-15 om 09.42.47

Schermafbeelding 2015-06-15 om 09.43.03

 

 

 

 

 

Dit zijn relevante vragen die je meer inzicht kunnen geven in je schat. Vooral het onderscheid tussen wat je denkt dat belangrijk is en wat je doet dat belangrijk is! Ze vragen hier of je chips eten voor de TV belangrijk vindt. Ik ga ervan uit dat niemand hier op klikt als hij de antwoorden serieus zou nemen. Toch zou het als antwoord op de tweede vraag relevant kunnen zijn. Wie vind TV belangrijk en hoeveel tijd besteden we eraan?

Wat heb ik ingevuld op deze vragen? Ik heb gezonde voeding en mijn ontwikkeling ingevuld en blijkbaar wordt je daar een schat van. Prettiger is dat we deze twee vragen kunnen inzetten om te kijken of ons leven nog klopt bij wat we willen.

Deze twee vragen zijn de kern van zelf-onderzoek naar immobiliteit. Deze term leerde ik kennen door Wayne Dyer en ik gebruikte hem ook al in mijn blog Bevroren Glimlach. Het helpt je om regelmatig te kijken of je nog goed in je veld zit met de volgende oefening:

Goed omgaan met tijd.001Goed omgaan met tijd.002Goed omgaan met tijd2.001

 

,

Nog geen reacties

Over-Verantwoordelijk

Een prachtige les;
“Om rust te vinden moeten we ontslag nemen als algemeen directeur van het heelal” – Larry Eisenberg

Wanneer we eenmaal de grenzen en beperkingen van onze verantwoordelijkheid hebben vastgesteld, kunnen we onze plichten volledig op ons nemen en loslaten wat onze plicht niet is; op die manier beleven we meer vreugde aan het steunen van anderen omdat we relaties creëren die harmonieuzer en coöperatiever zijn – Dan Millman

Vandaag liep ik in de supermarkt tegen een van de dames op met wie ik ooit zwangerschapsgym volgde. Het was al de tweede dag achter elkaar dus we verzeilden in een praatje. Gewoon algemeen startend met hoe is het, maar toen ik eerlijkheidshalve antwoordde dat het goed ging nu ik was hersteld, ging het gesprek ineens dieper.

Ik herkende de licht verwilderde blik als geen ander en ze gaf aan dat ze tegen overspannenheid aanzat. Het gekke is dat het was alsof ik in de spiegel keek van 6 maanden geleden. En dezelfde zinnen hoorde…”dat doe ik nog maar als dat ….dan…. Zo heb ik mezelf ook lang voortgesleept, steeds weer een stap nog verder gaand, terwijl ik mezelf hardop beloofde dat dat dan de laatste zou zijn. Op enig moment was het ook de laatste, maar toen was ik al over de rand.

Wat ik ook direct herkende is het gevoel dat je je collega’s in de steek laat, dat je dat niet kan maken. Net als ik had ze een turbulent jaar achter de rug met genoeg teostanden waar ze geen invloed op had, maar hier wilde ze nog alle verantwoordelijkheid op zich nemen, omdat ze dat kon..of voorlopig nog kan.

Ik herken een te groot gevoel voor verantwoordelijkheid bij mezelf. Ik “overdreef” mijn vermogen om anderen behulpzaam te zijn. Ik laat dan over mij heenlopen en kan slaafse treetjes vertonen.  Anderen klagen zelden over mijn coöperatie. Over-cooperatie echter slaat op de lange duur terug naar onder-cooperatie, gewoon omdat de natuur altijd naar balans zoekt. Dat kan door uitval, desinteresse, niets meer voelen, en als een robot door het leven gaan, we hebben zoveel mogelijkheden om op te geven. Innerlijk verzet gaan, in wrok vervallen of ons emotioneel terugtrekken zijn manieren om de balans weer te herstellen. Ik realiseerde me dat ik op deze manier wellicht al twee huwelijken om zeep heb geholpen…al had ik daar natuurlijk wel de geschikte tegenspelers voor nodig.

famous lasts wordsDe mevrouw in de supermarkt vertelde dat iedereen blij was met haar coöperatie en ze vertelde zelfs dat haar manager haar aanmoedigde om vol te houden, ook al had hij begrip voor hoe zwaar het moest zijn. Haar collega’s op de werkvloer stopten haar wel af, soms met zeer heldere hand en daar was ze blij om. Toen ik haar vroeg waarom ze de extra taken niet tijdelijk teruggaf aan de manager, kwamen er allerlei bezwaren waarom dat niet kon  en vooral “er is niemand anders”. Heerlijk zulke medewerkers denk je misschien, maar de langzame uitholling zorgt voor ziekteverzuim en onverwacht uitvallen en dan ben je natuurlijk verder van huis.

Een gezonder evenwicht vraagt om een helder beeld van  grenzen, Dan Millman biedt drie oefeningen die iedereen eenvoudig kan d

1. Maak een kort lijstje van dingen die je wel wil doen als het gevraagd wordt en een lijstje van dingen waartoe je niet bereid bent. Waar trek ik de grens en waarom?
2. Maak een lijstje van dingen die je prettig vindt en die je onprettig vindt om thuis of op je werk voor anderen te doen en schrijf het op of zeg het hardop
– Hoeveel van de onprettige dingen doe je nog steeds en waarom?
– Als je iets doet voor een ander, klaag je daar dan over?
– Voel je je verantwoordelijk voor het leven of de fouten van andere volwassenen?
3. Denk na over die aspecten van het leven waar jij je overdreven verantwoordelijk voelt en waar je teveel helpt of je gefrustreerd terugtrekt. Als je je gebruikt of niet gewaardeerd voelt – een martelaar of een deurmat – wat kan je doen om een beter evenwicht te vinden?

Ter voorbereiding op deze oefeningen is het prettig jezelf te vergeven. Je hebt in dit leven tot nu toe alles naar eer en geweten gedaan. Hoewel jij je fouten allemaal ziet, was je eerder niet in staat om het anders te doen.  Als je dat durft te golven, dan kan je loslaten dat wat je nu leert vroeger betere gedaan zou moeten hebben, dan hoef je niet terug, maar kan je vooruit.

Ikzelf wist allang wat ik fout deed, ik kwam dezelfde lessen meerdere keren tegen.  Het heeft me heel veel gekost en het was de enige manier die ik kende en durfde. Ik heb mezelf vaak pas verwoord en helder geprobeerd te maken als ik al emotionele afstand voelde en en zekere wrok kon gebruiken als energie om mijn behoeftes naar buiten te brengen. En ik ben daarin natuurlijk vaak en veel in afgewezen. De vraag is of mijn grenzen en behoeften werden afgewezen of dat mijn boosheid of angst werden afgewezen. Nu ik mezelf beter begrijp wordt het een avontuur om de verantwoordelijkheid en afstemming daarvan aan te gaan in mijn huidige relaties. of dat nou zakelijke, vriendschappelijke of romantische relaties zijn.

Onwards..zou Liz Gilbert zeggen

NB deze blog is gebaseerd op mijn eerdere post op Facebook, maar relevant door een spontane ontmoeting

2 reacties

Blijf bij jezelf

In mijn blogs praat ik vaak over je innerlijk weten, je eigen stem, intuïtie. Voor mij is het belangrijk om dat aan te geven, juist omdat ik als coach en trainer vaak toevoeg en soms daarmee ook in verwarring breng. Ik moedig mensen aan om regisseur van hun eigen leren te blijven. Ik “weet” namelijk niet wat goed voor iemand is, ik reik andere perspectieven aan zodat iemand anders naar zichzelf en dingen kan kijken in de hoop zo ruimte te creëren voor nieuwe dingen. Uiteindelijk blijft de coachen zelf degene die bepaalt wat wel en niet past.

Een van de mooiste vepostduif20rhalen vind ik het verhaal van tante Tuimelaar van Annie M.G. Schmidt en dat gaat precies hierover. Tante Tuimelaar is een postduif en echt een goeie. Maar Tante Tuimelaar hoort ook haar baas praten over haar. De duivenhouder spreekt met ander mensen over het vermogen van de duif om altijd de weg terug te vinden en de mensen filosoferen over hoe ze dat toch doen.

Op een van haar vluchten is Tante Tuimelaar zo aan t piekeren wat het nou is dat ze altijd de weg vindt, dat ze verdwaald en vermoeid neer strijkt op een paaltje. En gelukkig krijgt ze dan prachtig advies van een koe

‘Dáág,’ zei de koe, ‘hoe maakt u het, Duif?’

‘Slecht,’ zei tante, ‘ik ben in Groningen geweest. Nu moet ik naar Rotterdam. Weet jij de weg?’

‘Nee,’ zei de koe. ‘Ik weet wel de weg naar de stal. Die weet ik dan ook goed.’

‘Ik begrijp het niet,’ klaagde tanta Tuimelaar. ‘Ik weet altijd vanzelf waar ik heen moet, dat is nu eenmaal een hebbelijkheid van ons. Ik ben postduif van mijn vak. En nu hebben ze me aan mijn hoofd gezanikt hoe het komt dat ik de weg weet. Zo erg, dat ik nu de weg niet meer weet, als u me volgen kunt, Koe.’

‘Jawel,’ zei de koe. ‘Als ik het goed heb, hebt u zich door mensen in de war laten brengen. Dat is fout. Ik ga mijn gang. Als het tijd is om gras te eten, dat eet ik gras en als het tijd is om te herkauwen, dan herkauw ik. Weet je wat het beste is? Doe een dutje hier op het hek. Als u wakker wordt gaat u gewoon vliegen. En niet meer denken aan wat de mensen gezegd hebben.’

Annie M.G. Schmidt Misschien wel echt gebeurd
Amsterdam 2001, 54-55

Nog geen reacties