Archief voor categorie Kracht

Nee mag ook

In 2005 deed ik een familie opstelling met als onderzoeksvraag “waarom kan ik zo moeilijk nee zeggen”. Het heeft me heel veel inzicht gegeven over het systeem waar ik vandaan kom en welke overtuigingen ik met me mee heb gedragen. Ik zag waardoor ik zo vaak ja zei, zelfs al ging het ten koste van mezelf. Sindsdien kan ik steeds vaker nee zeggen, maar dat vroeg meer dan begrip. Ik heb echt de discipline moeten ontwikkelen om mezelf steeds af te vragen “wil ik dit wel?”.

Twee dagen geleden las ik dit artikel en ineens vielen alle puzzelstukjes van mijn vraag in een keer op zijn plek. Zo simpel en zo passend. Het artikel deelt de mensheid op in twee types:

  • Askers
  • Guessers

Askers vragen gewoon wat ze willen en kunnen een nee accepteren. Guessers vragen zelden iets, ze stellen alleen vragen waar ze naar alle waarschijnlijkheid ja op zullen horen. De paradox is dat ze vanuit die houding ook de vragen van de askers benaderen en dus ja zeggen, zelfs als dat buikpijn oplevert omdat ze eigenlijk niet weten of ze wel ja wille en kunnen zeggen. Failure is not an option.

Wat het artikel beschrijft is de enorme populariteit van zelfhulpboeken voor guessers, die allemaal neerkomen op hetzelfde: “zeg gewoon nee en hou dan je mond”. En toch lezen guessers dan nog een boek omdat nee zeggen echt heel lastig is (weet ik uit ervaring). Ik heb ook zoveel van die boeken gelezen….

Paul Coelho schreef in de Zahir een stuk over de bank van lening, vergelijkbaar met emotioneel boekhouden. Het gaat ervan uit dat in sociale interactie wederkerigheid een natuurlijk gegeven is. “Ik doe wat voor jou en jij doet wat voor mij”. Heel veel van onze sociale verbintenissen werken op die manier.

Toen ik de Zahir las, begreep ik hoe ik zelf eindeloos mensen “uit de brand” ging helpen in de hoop dat ik zoveel credits zou opbouwen, dat ik ooit ook om een gunst zou kunnen vragen met de garantie op ja. Ik kon mezelf echt een slag in de rondte werken omdat mijn eigen ja zo makkelijk uit mijn mond vliegt. De keerzijde van dit mechanisme is, dat je, tegen de tijd dat je zelf om iets vraagt, zo op ja rekent, dat een nee eigenlijk niet mag (in je eigen beleving). Komt er toch een nee dan kan dit tot grote emotionele (interne) verontwaardiging leidt.

Ik las Ingeborg Bosch – Illusies en toen kreeg dit mechanisme om te investeren in de hoop op een toekomstige beloning een naam: valse hoop. Ik zie dan een meisje voor me dat haar ouders ontbijt op bed gaat brengen in de hoop dat het een fijne vrolijke zondag wordt. Je kan in dezelfde illusie ook direct doorpakken  en elke keer hevig verontwaardigd zijn omdat de ander zo’n ….[vul gerust je eigen negatieve bijwoord in] is dat hij of zij nee durft te zeggen. Dat heet dan valse macht. Valse hoop en valse macht kunnen elkaar keurig gevangen houden in een soort dansje over wie het meest van die emotionele bankrekening op zijn of haar conto mag schrijven.

Boeken geven  inzicht in het waarom van je gedrag, maar ze helpen je niet met het eerlijk zeggen van nee. Ik had me dus voorgenomen na de familie opstelling om vaker nee te zeggen en dat leerde ik van een vriendin. Ik had een hele warme vriendschap en met mijn natuurlijke “ja”-houding was ik vaak voor haar in de weer. Toen ik zelf een paar keer hulp nodig had, zei ze gewoon nee of kon ze niet omdat ze al afspraken had staan. Als ze ja zei, vroeg ze er eigenlijk meteen wat voor terug. Iets wat mij dan hogelijk verbaasde, omdat ik vond dat ik al zoveel gegeven had.

Deze vriendin had mij de allerbeste uitdaging gegeven die ik maar kon krijgen. Ik leerde van haar echt  nee zeggen. Als ik niet kon of echt geen zin had om haar uit de brand te helpen, dan zei ik gewoon nee.  Ik ging zelfs wel eens nee zeggen, als ik technisch gezien haar best had kunnen helpen, gewoon omdat ik er geen zin in had. Zoals in het artikel gezegd wordt, er gebeurde niets! Mijn vriendin had vaak nog veel meer opties om haar probleem op te lossen of ze koos gewoon een andere koers. Ze was niet uit het veld geslagen, ze werd niet boos, er gebeurde niets.

Zij was mijn eerste duidelijke Asker zie ik nu. Toch had ik stiekem bedacht dat zij eigenlijk één van de weinigen was die zoveel vroeg,  omdat de meeste mensen in mijn omgeving toch meer van die uitwisseling waren…dacht ik.

Maar dat is niet helemaal waar,  ik zag mijn zoon ook een hele andere koers varen. Als hij iemand te spelen had, die een stuk speelgoed van hem heel mooi vond en vroeg of hij of zij het mochten hebben, dan zei hij regelmatig gewoon ja. Toen ik hem daarop bevroeg, was het echt omdat de ander het zo mooi had gevonden en hij toch genoeg had. Hij verwachtte er niets voor terug. Ik dacht dat het een persoonlijke karaktertrek was die mij leerde dat je ook echt ja kunt zeggen zonder er iets voor terug te vragen. Die ja is uitermate waardevol!

yesEn nu dit artikel, het valt op zijn plek. Er zijn mensen zoals ik die het antwoord om een vraag helemaal inwikkelen in een sociale context, waardoor nee of ja zeggen steeds in een groter verband wordt geplaatst. Er zijn ook mensen die gewoon vragen en het antwoord accepteren voor wat het is, zonder daar heel veel mee te doen. Het is  eenvoudig, als je het hele spel loslaat.

Ja, ik ben blij dat mijn guess houding mij heeft geleerd om sensitief, invoelend en sociaal te zijn. Tegelijkertijd denk ik dat, als die guess houding wordt ingezet om je zin te krijgen of vanuit de angst om afgewezen te worden, deze zijn doel volkomen voorbij schiet. Dan is er juist veel te leren van hen die gewoon eerlijk vragen en het antwoord accepteren voor wat het is, nu op dit moment, zonder gevolgen. Ik ben die ask-kant aan t ontwikkelen, het voelt eerlijker, transparanter, meer helder en eerlijk gezegd ook veel vrijer.

Ik heb mezelf 10 jaar lang uitgedaagd om mezelf af te vragen of ik dit wel echt wil (need to have), ik ben nu mezelf aan t uitdagen om ook meer lef te tonen en te vragen om de dingen die mij leuk lijken (nice to have). Dan krijg je soms nee…maar ook dan gebeurt er niets…zolang je je verzoek maar eerlijk en onder emotionele druk hebt gedaan. Guessers kunnen nog veel leren van Askers.

Ik kan je inmiddels vertellen dat de ja’s die je krijgt als je meer lef toont, echt heerlijke ja’s zijn. Het zijn kleine feestjes, net zoals mijn echte ja een cadeau is (en geen vooruitbetaling). Het is spannender,  zonder vangnet en soms met een vleugje paniek. Tegelijkertijd is het meer wakker en alert, ik word meer zichtbaar en het is helder. Het is een mooie ontwikkeling.

 

1 reactie

Angst

Mijn populairste blog tot nu toe was gul, een verhandeling over teveel geven en het belang van grenzen. In dat artikel geef ik meerdere handvatten om vanuit kracht te blijven geven, waaronder Byron Katie, PRI en het angst-onder-ogen-zien dagboek van Danny Mekiç. Ik was vandaag aan t puzzelen over angst, maar ik was er nog niet helemaal uit en toen las ik mijn populairste artikeltje et voilà…over toeval bestaat niet gesproken…..

Angst was vandaag wel een thema. Misschien omdat ik een galajurk online heb besteld en nu mijn nagels heb afgebeten omdat het nog dagen duurt voordat ik weet of hij past en leuk staat 😉

De ander vorm van angst hoorde ik in een verhaal van iemand die in een reorganisatie is beland en niet zeker weet wie van de collega’s over enige tijd nog een baan heeft en wie er gaan afvallen. Ik denk dat iedereen die wel eens in een dergelijke situatie heeft verkeerd, herkent dat dergelijke processen de meest bijzondere effecten hebben op mensen.

In dit geval is het profiel voor de toekomstige functie heel helder gemaakt met een aantal prestatie criteria. Aangezien er zal worden ingekrompen onder de collega’s, is er druk op optimaal te presteren. Wat is echter optimaal? Hier komt de angst to-make-the-grade sterk naar voren. In een neiging om enige controle te krijgen over de situatie kan je dan alle risico’s gaan vermijden om vooral niet onder de score te zakken. En dat geeft aanleiding om allerlei aannames te doen over wat dan precies de score zal beïnvloeden.

Ik herken de situatie en ik voel me gesteund door dat dagboek van Danny. Ook mijn hoofd kan eindeloze scenario’s bedenken die mij een schijnzekerheid geven over wat dan precies gaat zorgen dat ik de prestatielijnen haal. Schijnzekerheid, omdat de realiteit vaak is dat je niet alles zo kan beïnvloeden dat het ook echt gebeurd zoals je wilt. Want het gaat hier natuurlijk niet om de absolute score, maar om de relatieve score. De onderliggende vraag is “scoor ik beter dan mijn collega’s”? Dat zal straks het verschil uit gaan maken tussen een baan of (verplicht) een nieuw avontuur.

Hoe begrijpelijk ook, het is wel handelen uit angst en de vraag die ik in mijn hoofd stel is of in deze angst niet een slechte raadgever is. Angst verkrampt namelijk. Als ik handel vanuit angst dan handel ik op de zeer korte termijn (er is nu stress en die moet ik nu oplossen), daar is mijn  overlevingsmechanisme op ingericht. De vraag of ik geschikt ben voor mijn baan (en de baan voor mij) vraagt voor mij om een langer perspectief. Een sprint kan op instinct, maar een marathon mag echt vanuit ontspanning en het managen van je energie gebeuren, steeds alert zijn op de signalen en bijsturen waar dat nodig is.

Ik kies in deze situatie voor een strategie vanuit kracht en acceptatie. De gestelde criteria zijn criteria die ik zelf ook belangrijk vind, mijn intentie is dus om de criteria te halen. Dan ga ik vervolgens echt aan de slag en blijf ik trouw aan mezelf met als enige criterium dat ik ’s avonds in de spiegel zal kijken en mezelf de vraag ga stellen, heb ik vandaag het beste van mezelf gegeven?

Misschien is het beste van mezelf geven niet genoeg om te mogen blijven en blijkt dat het beste van mijn collega beter dan mijn inzet. Als ik weet dat ik vanuit mijn sterkte heb gehandeld, dan durf ik erop te vertrouwen dat ik het oordeel van de beoordelaar kan accepteren. En het voordeel is dat ik dan veel meer geniet en energie krijg van mijn werk.

Het vraagt dat ik ook accepteer dat er een zekere ordening is in het systeem. De beoordelaar heeft die functie en ik volg vanuit mijn eigen leiderschap. In de huidige maatschappij wordt heel veel als maakbaar gepercipieerd en ik hoor nog altijd de woorden van de kleuterjuf over mijn toen 4 jarige zoon ” hij neemt niet vaak de leiding”. De leiding nemen is een kwaliteit die hogelijk wordt bewonderd. De participatie maatschappij heeft ook sterke ankers in dit leiderschapsdenken, iedereen moet alles zelf kunnen regelen.

Ik denk dat het voor jezelf afbakenen wat je rol en je taak is heel veel ruimte geeft om te excelleren. En soms hoort daar ook bij dat je de leiding van een ander accepteert.  Het is aan de leiding om orde te scheppen en dat naar eer en geweten te doen, ook zij mogen aan het eind van de dag in de spiegel kijken en naar eer en geweten tegen zichzelf zeggen dat zij het best van zichzelf hebben gegeven en er van hebben genoten.

Miranda Boonstra Rotterdam Marathon 2012

Miranda Boonstra Rotterdam Marathon 2012

Op de middelbare school zat ik op dansles en na 20 lessen, dansten we af, zo heette dat. Dat afdansen was een wedstrijd en ik was goed in dansen omdat ik ervan genoot om het goed en mooi te doen en omdat ik een hele fijne partner had om mee te dansen, we waren goed op elkaar afgestemd. Hij werd eerste bij de mannen en ik werd eerste bij de vrouwen. En dan was er nog een absolute eerste prijs en die won ik, ik had net hogere cijfers gekregen dan mijn partner. Jaren lang heb ik met enige trots verteld dat ik die prijs had gewonnen.

Tijdens mijn Psychosynthese opleiding kwam ik erachter dat ik veel had geïnvesteerd in mijn zelfvertrouwen door steeds weer die competitie aan te gaan. Ik had veel gewonnen en ik had veel verloren en ik beoordeelde mijn leven als een winst en verlies rekening. Daar zag ik ineens dat ik weliswaar een danswedstrijd had gewonnen, maar dat ik nagenoeg vergeten was hoeveel plezier ik had gehad in het proces. Ik hou van competitie vooral omdat ik ervan houd om uitgedaagd te zijn om mezelf volop te geven. Niet het resultaat was het belangrijkste maar de dans en het plezier in het leren en doen van die dans telde voor me. Met die blik investeer je in zelfwaardering.

Toen ons dan ook gevraagd werd om een item mee te nemen dat stond voor iets waar we afscheid van willen nemen, nam ik die bewuste beker mee. We moesten ons symbool inpakken als een cadeau en tijdens een (aboriginals) ritueel  in de groep, wisselde het pakketje een aantal keer van eigenaar. Je kon niet beïnvloeden wat je kreeg en je kon niet beïnvloeden wie jouw symbool kreeg. Het ritueel eindigde met het in de groep uitpakken van je cadeau, te horen van wie het was en als ontvanger betekenis aan het cadeau te geven. Daarna kon de loslaten vertellen wat hij of zij had losgelaten.

Ik kreeg een fles parfum van Jaap. Jaap was voor mij het symbool van iemand die zelfs in de meest zware onderwerpen enig licht kon brengen door zijn prachtige liefdevolle humor. Ik koesterde dat flesje als een vleugje Jaap en als ik weer een moeilijk moment had, dan spoot ik het op. Toen het leeg was heb ik zelfs een nieuwe fles gekocht. Het is niet mijn dagelijkse parfum, het is echt voor die speciale momenten. Jaap liet het luchtje los dat zijn ex-vrouw altijd had gedragen en hem juist herinnerde aan moeilijke tijden. Zo had iets pijnlijks een vreugdevolle betekenis gekregen. Dat maakt het ritueel ook zo mooi.

Mijn beker kwam bij een medecursist die begon te stralen en meteen vertelde dat ze nog nooit de eerste prijs had gekregen en dat dit voor haar de reminder was om zichzelf op de eerste plaats te zetten. Zo kreeg mijn score-drang (speedmars?) ineens een mooi plekje op de open haard. Voor mij was het een hele fijne en bevrijdende ervaring.

Jaren later kwam ik weer in een andere training in een proces waar een soort één-op-één battles werden georganiseerd en er 1 strijder over zou blijven. Al bij de uitleg voelde ik dat ik alles in huis had om die laatste man te zijn, als ik met Aikido (de weg van de wezenlijke ontmoeting) het proces in zou gaan. Ik voelde dat ik alles in huis had om te excelleren als ik vanuit rust, kracht en verbinding in het proces zou stappen. Ik werd ook die de laatste man, maar mijn vreugde was vooral dat ik voelde dat ik het kon en dat ik het beste van mezelf had laten zien. Ik had alles gegeven.

Dat is een ervaring die ik graag wil delen. Waar mee ik iedereen wil aanmoedigen om jezelf steeds weer uit te dagen om gewoon het beste van jezelf te laten zien. En juist vandaag met al die verhalen ook weer een goede reminder voor mezelf, als ik het kopje even laat hangen. Als ik weerstand tegenkom of als ik iets niet krijg wat ik wil of juist iets krijg waar ik helemaal niet op zit te wachten. Juist dan is het belangrijk om dit verhaal nog eens door mijn hoofd te laten spelen en me niet af te laten houden van het beste in mezelf. Want dat is altijd mijn eigen keuze.

Weet je, ik denk dat het wel goed komt met die galajurk.

 

Nog geen reacties

Steeds weer naar de Bron

“Hoe komt het toch dat je bent wie je bent met al die obstakels die je hebt moeten overwinnen?” vroeg iemand me. We hadden net een aanvaring gehad met mijn oude systeem en mijn gesprekspartner was er erg van onder de indruk, het was zo anders dan zij zelf had meegemaakt.”Ik zou jouw geheime recept wel willen weten”.

Hoewel mijn ego enigszins gestreeld was, is het een vraag die komt vanuit een plek van tekort, je kijkt als het ware van buiten naar binnen en ziet het tekort. Je hoort of ziet het verhaal van een ander en je maakt er een beeld van en dan plaats je jezelf erin, met alle talenten en blokkades die je zelf onbewust meebrengt en stelt jezelf de vraag of jij dit aan had gekund en wat je dan had moeten missen. Het plaatje dat je zo maakt is incompleet, omdat het uit zijn verband is gerukt. het is een momentopname die tot een verhaal wordt gesmeed zonder de balans die een gemiddeld leven met zich meebrengt.

Het is een illusie om te denken dat je daar ook maar enige inschatting van kan maken over wat je allemaal aankan. Ik denk dat iedereen wel eens een moment heeft gehad dat er iets gebeurde waar je al zolang bang voor was, zoals bijvoorbeeld het verlies van een baan. Vervolgens blijk je veel meer aan te kunnen dan dat je in je visioen had kunnen bedenken.Dan Gilbert heeft daar onderzoek naar gedaan en bespreekt dat in een mooie TED speech.

De tweede vraag is veel interessanter “wat is het geheime recept?”. Dat recept is helemaal niet zo geheim, er is zelfs al een liedje over gemaakt “when the going gets tough”. Het gaat over het geboorte recht dat wij allemaal hebben, zelfliefde. In het liefde wordt het geprojecteerd op een ander (vinden we vaak veel makkelijker), maar als je de tekst lees als een gesprek tussen ik en zelf, dan is het recept zo klaar als een klontje:

I’m gonna get myself ‘cross the river
That’s the price I’m willing to pay
I’m gonna make you stand and deliver
And give me love in the old-fashion way

Hoe moeilijk de omstandigheden ook zijn, wij zijn allemaal uitgerust met twee aangeboren talenten: overlevingsdrang en zelfwaardering. We proberen er altijd het beste van te maken en we vinden, zonder dat we dat onszelf soms bewust zijn, dat we dat waard zijn. We ontwikkelen allerlei strategieën om te krijgen wat we willen en om te gaan met de zaken die we (nog) niet kunnen beïnvloeden.
Voor mij is dat weer terug naar de bron. Het is een plek die niet direct vraagt om dingen te doen, maar om dingen te laten, om de stille overtuiging dat ik hier ben en mijn leven in ieder geval waarde voor mij heeft en hopelijk ook toegevoegde waarde voor anderen. In die momenten dat ik even helemaal niet zo bezig ben met alles naar mijn hand te zetten (harde wil), ik me even overgeef aan het moment en wakker ben, komt zonder uitzondering dat kleine stemmetje dat zegt dat het goed is zo en dat het komt zoals het komt. Die bron voelt als wuivend riet in een zachte zomerse bries.

Dat stemmetje had ik als kind al. Ik kon toen al kijken naar wat er allemaal gebeurde en filosoferen over het waarom van de dingen. Daar kwam ik meestal natuurlijk niet uit, het was een stroom van gedachten en overwegingen, gevoelens en onzekerheden. Ondanks dat ging ik gewoon naar school en wilde ik graag leren, die natuurlijke drang liet zich niet afleiden door alles wat er om mij heen gebeurde.

Voor mij is terug gaan naar de bron steeds weer het loslaten van alle toestanden die ik creëer, gewoon even te zijn en dan komt de kern vanzelf bovendrijven. En voor je het weet zet je weer de eerste stap op je weg en stap 2 de dag daarna en ben je gewoon weer terug op je eigen pad, vanuit de kern, vanuit liefde.

Schuld, schaamte, verwijten, vergelijken, aanpassen en denken vanuit tekort zijn allemaal geweldige ingrediënten om verdwaald te raken en niet bij de bron te zijn. De manier waarop we dat doen kan oneindig veel vormen aannemen, bewust en onbewust. Het gaat er niet om dat we het voorkomen, het gaat erom dat je ermee stopt als je dit bewust wordt. Het is niet fout, het gebeurt.

Ik leerde ooitje waardevolle zin: Stop – Look – Correct – Take Action. Juist dat laatste is voor mij vaak de rechtstreekse weg naar mijn valkuilen. Ik schiet in de actie met een “grote stappen,IMG_2277 snel thuis”- mentaliteit. Ik heb dus baat bij een kleine aanpassing; mijn zinnetje is

 

Stop – Look – Correct – Take the First Step.

Dat …en de overtuiging koesteren die diep in mij leeft “soms raak ik even verdwaald, maar ik vind altijd de weg van de liefde terug”.

Nog geen reacties

May love concur all

De aanslagen in Parijs liggen nu tee dagen achter ons en morgen is het weer maandag en gaan wij gewoon aan het werk. Ik ben er nog ondersteboven van, maar ik heb ook een hart gevuld met hoop door alle reacties die ik lees van mensen die ik ken en die ik minder ken.

Natuurlijk zijn we boos, boos om dat Parijs, als symbool van de liefde, zo zwaar getroffen is door iets dat zeker zijn oorsprong vindt in onvrede, haat en boosheid. Hoeveel boosheid moet je in je dragen om te geloven dat dit op enigerlei wijze gerechtvaardigd is. Toch lees ik ook over heel veel begrip terug, vooral ook omdat er twee dagen eerder een aanslag was in Beirut, die veel minder aandacht had gekregen en nu door heel veel mensen wordt aangehaald.

Het is alsof steeds meer mensen zien dat dit niet een “groep” is die we als vijand kunnen aanwijzen,  De aanslagen maken  duidelijk dat zij die het geloof van de daders delen, tenminste net zo getroffen worden als wij, waarmee verschillen ineens diffuser zijn en misschien wel veel minder relevant dan ze waren. Het gaat niet meer om wij of zij, het gaat om de wereld als geheel . Er is niet een vijand, er is onrust die zich vertaald in afschuwelijke daden.

Toen 14 jaar geleden in de US vliegtuigen van de radar verdwenen die allemaal potentiële bommen zouden kunnen worden, was de wereld in onrust. We wilden weten wie de vijand was en met dat vijand denken is er heel veel in gang gezet waar we nu achteraf soms onszelf  afvragen of het nou allemaal zo handig was. We hadden een war on terrorism en er was een oog omhoog, tand om tand retoriek. Ik denk dat we ons nu beginnen te realiseren dat het allemaal niet zo eenvoudig is om te weten wie de slechten en wie de goeden zijn. Dat we overal in deze onrustige wereld zelf slechten en goeden bedenken omdat de wereld zoveel overzichtelijker lijkt dan, maar dat het allemaal niet zo simpel is. Nu lees ik in berichten van mensen steeds meer nuance en dat geeft me hoop dat we de goede kant opgaan. Nuance in het enorme verdriet dat je overspoeld als je aan Parijs denkt, posts die ook andere perspectieven  zien, begrip voor de pijn van anderen die net zo lijden onder deze last.

Wat maakt Parijs zo verschrikkelijk voor me? Is het de schijnbaar willekeurigheid van de aanslagen, dat mensen gewoon onschuldig naar een restaurant gaan of een concert en dat je dan in zo’n ongelofelijke puinhoop terecht komt? Was er niet vorig jaar al ineens in Tunesië een aanslag op een museum, dat helemaal geen bolwerk of symbool was van iets? Voor mij is het dat gevoel dat het allemaal niet meer zo uitmaakt wat je doet, overal kan je dus ineens in de zwarte kant van de wereld terecht komen. 9-11 Was nog gericht op de bolwerken van het kapitalisme en de westerse wereld, Parijs lijkt volkomen willekeurig. Gewoon de westerse wereld in het algemeen.

Voor mij is het voor de aanval op de stad van de liefde en de nabijheid van die stad die het zo schokkend  maakt. Ik wil nog naar Parijs, ik wil nog verliefd hand in hand lopen met iemand in Parijs, ik wil me koesteren in de stad van de liefde die nu zijn onschuld heeft verloren. Voor mij is het een aanval op de liefde.

Liefde is  de enige weg uit dit moeras waar we met z’n allen in zitten, liefde. Ik hoorde van een vriend dat er in Deventer een prachtig concert was om de steun te uiten, ik lees bij zoveel mensen all you need is love. Zoekend naar de juiste woorden kom ik prachtige citaten tegen. Oscar Wilde legt uit dat Jezus ons niet vraagt onze vijanden te vergeven terwille van de vijand, maar omdat liefde schoner is dan haat. Moeder Teresa zegt dat vrede begint met een glimlach en een glimlach is het begin van liefde.

Ik weet niet of ik ooit ga meemaken dat terreurdreigingen niet lager een onderdeel zijn van ons leven, ik weet wel dat verdraagzaamheid de meest gewone manier van liefde is die we ons kunnen toeëigenen en dat dat voor mij de weg is die ik probeer te bewandelen. En de weg van begrip. Want ook ik geloof dat liefde de weg is die ons hieruit moet leiden. Als kind hoorde ik het verhaal van de vluchtende mensen voor wie de zee openging (mozes?) en ik denk dat liefde die kracht heeft. Ik heb er altijd in gelooft en ik geloof er nu nog meer in.

Ik probeer in gesprek te blijven met de wereld om mij heen, te blijven nadenken over wat ons bindt, ook als er veel is dat ons scheidt en ik blijf open en vrij door het leven te gaan, me niet laten leiden door de angst, maar door hoop dat het beter kan worden omdat er zovelen zijn die het beter willen willen doen, met elkaar. We zijn daar niet alleen in, het verbindt ons als geen ander. Ik ben blij met de nuances die ik zie.

Plato is voor mij de meest inspirerende bron als het over liefde gaat en ik eindig dan ook graag met een citaat van hem, weliswaar gericht op twee mensen, maar nog mooier als je het projecteert tussen alle mensen met elkaar:

De liefde herschept het oerbeeld, zij tracht twee wezens te doen samensmelten tot één enkel, zij wil de menselijke natuur genezen…

1 reactie

Herfst

Als de Liedjes van Verlangen

zijn gedoofd in deze nacht

Als het leven grijs en saai lijkt

monotoon en zonder kracht

Ga naar buiten, loop een rondje

hoor de stilte, zie de maan

luister zachtjes naar je hartslag

vlak voor t slapen gaan

Word je in de ochtend wakker

zeg dan dank je voor de dag

Doe wat nu toch echt gedaan moet

krul je lippen tot een lach

Want in deze rust en kalmtepaddestoel

is er ruimte, is het leeg

alsof je zomaar van de juffrouw

een nieuw tekenblaadje kreeg

Pak je stiften, pak de kleurtjes

zet een stip en laat je gaan

want in dit niets kan van alles

en het nieuwe weer ontstaan

Kleur de herfst met al je dromen

laat de oude blaadjes vrij

ik slaap de winter & kus de stilte

en laat het rijpen diep in mij

, ,

Nog geen reacties

Groei – een gedicht

Beide gedichten zijn eerder gepubliceerd

Januari 2009

Waar ligt verscholen
de kern van dit bestaan
Ik voel de kracht en zie het licht
waar komt dat toch vandaan?

Wie of wat in mijn bewustzijn
gooit steeds met grote trom
de deur dicht om te vergeten
wat ik even horen kon

Ik wil schrijven en beminnen
vertellen zonder dwang
de wind zijn op het water
met een licht klotsend gezangontluikende bloem
je wiegen en bewegen
tot er vrede weer kan zijn
in mij en ook in anderen
zo te leven vind ik fijn

 

6 april 2009

Als niet weten alles mogelijk maakt
en buiten is het stil
dan komt het antwoord dus van binnen
ik vraag me wat IK wil

Als niet weten alles mogelijk maakt
en buiten klinkt een vraag
Dan komt ook het antwoord hier van binnen
vraag ik wil IK dat wel, vandaag

Voor mensen zoals ik
extrovert, gericht op buiten,
Is nee of ja op wat gevraagd wordt
zelden een vorm van uiten

meer het mechanisme van voldoen
van aardig zijn, van overleven
maar mijn echte Ja of Nee
is het mooiste wat ik kan geven

1 reactie

Get your ass in gear

Voor degen die met medelijden mijn blog “Gul” lazen en de zwaarte van immobiliteit konden voelen heb ik goed nieuws, vandaag gaan we aan de slag. Weg met de indolentie, het gepsychologiseer, het hopen dat de staatsloterij eindelijk die hoofdprijs in mijn brievenbus gooit. Weg met de luiheid, de wanhoop, de moedeloosheid, we gaan werken!

7 Jaar geleden deed ik een training waar bij de introductie de deelnemers stevig werden aangesproken over de manier waarop ze met de training kunnen omgaan:

  1. Criticus; alle theorien, opdrachten en activiteiten kan je bezien vanuit de vraag “wat vind ik hier van”. Je geeft je mening en gaat in discussie, de spelers speen het spel en jij zit vanaf de bank te adviseren. De invloed die je hebt is wisselend (misschien zelfs negatief?)) en de progressie die je maakt? t zou kunnen, het zou ook niet kunnen
  2. Observator; je hebt geleerd om zonder oordeel te kijken en je bekijkt wat er gebeurd en vraagt je af of het iets voor jou is. De spelers spelen het spel, je kijkt, je geniet, je sympathiseert of je begrijpt, maar je doet niet erg veel. De invloed die je hebt is nagenoeg nul en de progressie die jezelf boekt is…nul.
  3. Coach; Je observeert, bedenkt, begrijpt en moedigt aan. De spelers spelen het spel en vanaf de zijlijn probeer je de spelers de goede kant op te duwen. Je invloed is misschien wel 50%, je krijgt er een goed gevoel van omdat je betrokken bent en meeleeft, maar je persoonlijke progressie?
  4. Speler; je kan ook gewoon in de arena stappen, je overgeven aan het spel en zien waar het schip strand, je zal falen en winnen. Je zal vallen, maar als je altijd één keer meer opstaat dan valt is je progressie 100%.

Iedereen die de vier opties ziet weet meteen wat echt leven is, optie 4. Toch leven we veel in de andere opties. Ikzelf geniet echt van coaching en ik geniet ook van observeren. Ik ben een dromer dus ik kan geweldig observeren en filosoferen. Ik moet mezelf steeds weer aanmoedigen om ook echt aan de slag te gaan. Voor nog meer aanmoediging lees vooral een boek van Brene Brown en the Daring Way!, je kan ook gewoon beginnen natuurlijk.

just do it

En dat is wat ik gedaan heb gisteren al meteen. Ik heb verschrikkelijk opgeruimd, een bed gekocht en ik ben gaan dansen, altijd goed. Vandaag ben ik eens er echt voor gaan zitten om een plan te maken voor mezelf zodat ik met focus aan de slag kan. Die tip wil ik vandaag aan iedereen meegeven, zo op een druilerige zondag. het is een geweldige start van de week en zo kan je als speler in het leven staan.

Het voordeel van op de bodem zitten dat in het grote niets alles mogelijk is en dus ben ik begonnen met een mind-map. Ik heb mezelf absoluut verloren in het zoeken naar leuk icoontjes en plaatjes om hem mooi te maken, maar daar krijg ik nou toevallig heel veel energie van, dus dat is niet erg. Voordat ik mijn mind-map tekende heb ik aan mezelf gevraagd waar ik het meest naar verlang en wat ik dan ook echt wil realiseren. Je kan daarbij mijn blog over de wil gebruiken.

Het handige aan mindmappen is dat je lukraak aan de gang kan en er uiteindelijk best een leuk plaatje uit kan komen. een leeg vel papier en wat leuke stiftjes maakt het voor mij nog leuker. Dit is mijn mindmap:

Slide2

Ik heb alle icoontjes verwoord in een contract met mezelf dat voor de vijf categorieën een hoofddoel verwoord en een aantal subdoelen, waarbij ik een tijdsbestek van twee jaar heb gepakt. Zoals je ziet staat bij mijn passie nog steeds het cadeautje om te geven, maar bij de middelen energie. Zo breng ik ze in balans en zorg ik dat ik niet uitgeput raak.

Ik was zo al heel tevreden, maar in mijn geval maakt de droom mij nog geen speler en als dat ook voor jou geldt dan is er nog een stap te gaan. Maak een planning voor jezelf! En de allerbeste tip die ik je kan geven is dat je al je doelen pakt van je mind-map en dan van achter naar voren gaat plannen. Ik geef een voorbeeld uit mijn eigen contract.

Aan het einde van het jaar wil ik meer vitaliteit hebben dan nu. Dat betekent een aantal zaken:

  1. Ik wil drie keer in de week sporten
  2. ik wil gezond en gebalanceerd eten op zo’n manier dat het mijn lichaam voedt.
  3. ik wil 15 kilo lichter zijn zodat ik in maat 42/44 pas (einde studietijd).

Laat ik met de laatste beginnen omdat ik heel veel mensen ken die een gewichtsdoelstelling naar beneden hebben. Ik maak nu een lijst van de weken tot aan 31 december. En dan ga ik terug redeneren en stel ik ook hier en daar een beloning in voor mijn inzet. Ik ga er in grote stappen doorheen, wes vooral zo detaillistisch als je zelf wilt:

  • Week 52: -15K ; Weekje skien met mijn kinderen
  • Week 48: -15 K; Mooie Skibroek voor mezelf
  • Week 44: -12 K: Dagje sauna met E.
  • Week 40: -10 K: Liefdesbrief sturen
  • Week 36: – 8K: Nieuwe spijkerbroek
  • Week 32: -6K: Lekker wandelbroek voor mijn wandelvakantie!
  • Week 30: -5K: Bikini
  • Week 28: -4K: Dagje vrij voor mezelf

Ik heb een zeker realisme in mijn planning, ik weet dat ik tot week 28 behoorlijk veel tijd heb om hard te knallen en dat dan de vakantie begint, dan ga ik iets langzamer om in september weer top aan de slag te zijn. Je zult zien dat als je van achter naar voren plant dat het eigenlijk heel langzaam gaat en er is nog een groot voordeel. Als ik nu een doel niet haal kan ik naar mijn volgende deadline kijken en corrigeren. Als ik vanuit vandaag begin en mijn deadline niet haal dan lijkt het grotere doel al verloren, terwijl andersom redenerend ik allang gezien heb dat dit wel een heel rustig tempo is. Ik mag ook wel meer doen, maar niet minder.

Analoog aan deze heb ik voor mezelf een spaarplan opgesteld, zodat ik wel de middelen heb om dat weekje skiën ook te betalen en ik heb nog een grotere droom die vraagt dat ik nu zuinig ben.

En dan komt het gewone leven om de hoek en gaat het erom om elke dag te doen wat nodig is. De beste manier voor mij om de dingen te realiseren die ik wil realiseren is om een weekplanning te maken. Ik heb een groot wit papier gepakt en voor mezelf getekend wat mijn doelen voor de week zijn en wat ik dan moet doen in de week en in mijn weekend. en de onderste helft van mijn blad is voor mijn eigen evaluatie. Wat heb ik gedaan. Hierin heb ik de voor mij relevante zaken opgenomen waar ik op wil letten:

  1. slapen en de manier waarop ik opsta
  2. Hoe heb ik gewerkt aan mijn vitaliteit (eten, sporten, rusten)
  3. Hoeveel energie had ik voor werk en reizen
  4. Hoeveel heb ik geïnvesteerd in Genieten
  5. Hoeveel tijd heb ik geïnvesteerd in mijn passie
  6. Waar kreeg ik energie van en wat lekte energie.

Het kan zijn dat ik volgende week toch dingen anders doe in mijn planning omdat ik niet alleen in actie ga, maar ook bij mezelf wil stilstaan over wat er bij mij gebeurd, zoals dat zelfonderzoek waar ik gisteren over sprak.

Mijn eerste opzet ziet er zo uit (ik realiseer dat ik een categorie ben vergeten…wat ik wil opruimen deze week:)

Weekplanning

Zo ik heb mijn planning en focus scherp en nu is het gewoon aan de slag…Omdat ik nog aan het tobben ben met mijn energie is het fijn om het te onderzoeken, maar ook om elke dag met compassie te kijken naar mijn resultaten. Ik mag best schuiven met mijn doelen als het beter past met mijn energiehuishouding, maar ik wil mezelf wel uitdagen. Zo wordt deze week een avontuur en heb ik er zin in.

Dit is de meest praktische vorm die ik ken om het citaat van Ghandi echt toe te passen, geniet ervan en ik hoor graag van anderen hoe het je is vergaan 😉

Ghandi

1 reactie

Gul

Afgelopen vrijdag zat ik er finaal doorheen. Ik liep op mijn tandvlees, mijn leven voelde als een grote puinhoop en even overwoog ik zelfs om me maar weer ziek te melden omdat ik alle energie weer kwijt was. Gelukkig had ik mijn allereerste gesprek met de hulpverlener in huis en een afspraak met de kapster.

Ik ben dol op mijn kapster, het is een enig en origineel mens en we delen een zekere spirituele kijk op het leven. En mijn kapster heeft ook een soort burnout, we hebben er in eerdere bezoeken over gesproken. Op de vraag “hoe is het?” kon ik dus naar waarheid antwoorden en zo deelde ze ook haar verhaal. De overeenkomst tussen haar verhaal en het mijne is dat we teveel geven. “Kan je teveel geven?” vroeg ik haar want dat was me die ochtend ook al haarfijn uitgelegd. “Ja dat kan”. Dus is het een onderzoek meer dan waard.

33478_489372687328_675207328_6991903_1285937_nGeven klinkt als iets geweldigs, je kan van jezelf zeggen dat je gul bent. Mensen vertellen mij dat ook en dan verzucht ik wel eens “ik kan niet anders”, maar dat is niet waar. Ik kan wel anders, ik ben alleen gewend om heel veel te geven. Geven is prima, maar niet als het opgeven of weggeven wordt. En dat is precies wat mijn kapster en ik van elkaar herkende.

Geven, gift, gave; het zijn allemaal woorden die de overdracht benoemen van de een naar de ander. In mijn eerdere blogs haalt ik al Dan Millman aan:

Wanneer we eenmaal de grenzen en beperkingen van onze verantwoordelijkheid hebben vastgesteld, kunnen we onze plichten volledig op ons nemen en loslaten wat onze plicht niet is; op die manier beleven we meer vreugde aan het steunen van anderen omdat we relaties creëren die harmonieuzer en coöperatiever zijn – Dan Millman

Dit is de kern van de gulle gave die klopt. We geven vanuit onze eigen plek en beleven zo de vreugde van het steunen van de andere. Te veel betekent dat we niet alleen geven wat past bij ons om te geven, maar ook gaan geven om iets anders, bijvoorbeeld de verantwoordelijkheid van de ander verlichten. Over-coöperatie heet dat. Dat over-cooperatie vanuit de natuurlijke zucht naar balans kan omslaan naar onder-coöperatie vertelde ik al, het eindigt in wrok, boosheid en afwijzing van de vrager.

Voor mijn kapster en mijzelf is het zinvol om te onderzoeken waarom we blijven geven, terwijl we overduidelijk in de stress schieten en uitgeput raken. Ik was zelfs weer zo diep gezakt dat ik de afgrond van de moedeloosheid, die ik zo goed heb leren kennen in mijn burn-out, voelde opkomen. Ik heb weer vlagen met het gevoel van totale uitputting en dat betekent dat ik echt te veel gegeven heb of mezelf heb weggeven en mijn grenzen niet heb bewaakt. Tijd voor zelf-onderzoek.

The Work van Byron Katie 

Dit werkt fantastisch als je begint met mokken. Als je de boosheid voelt opkomen. Juist deze negatieve emotie toelaten en onderzoeken geeft een schat aan inzichten over de manier waarop je gedachten je gevangen houden. Ik heb haar al eerder genoemd en zal haar nog vaak noemen omdat ze werkelijk geweldig werk heeft gedaan en haar methode eenvoudig is toe te passen:

Stap 1: Zak even lekker in de boosheid en verwijten in een bepaalde situatie, laat het gewoon opkomen en schrijf jezelf leeg met de volgende vragen:

  1. In deze situatie, tijd en locatie, wie maakt je boos, verwart je of stelt je teleur en waarom?
  2. In deze situatie, hoe wil je dat hij/zij verandert? Wat wil je dat hij/zij doet?
  3. In deze situatie, wat voor advies zou je hem/haar geven?
  4. In deze situatie, wat heb je nodig dat hij/zij denkt, zegt, voelt of doet zodat jij gelukkig bent?
  5. Wat vind je van hem/haar in deze situatie? Maak een lijstje.
  6. Wat is het in of van deze situatie dat je nooit meer wilt ervaren?

Wat zo heerlijk is dat je jezelf met deze vragen even hardcore kan leeg mopperen. En dan mag je aan het werk. Je wordt helemaal stil en rustig en je luistert naar je hart en intuïtie en dan onderzoek je al je zinnen een voor een met de volgende vragen en omkering:

  1. Is het waar? (Ja of nee. Bij nee ga naar vraag 3)
  2. Kun je absoluut weten dat het waar is? (Ja of nee)
  3. Hoe reageer je, wat gebeurt er, wanneer je die gedachte gelooft?
  4. Wie zou je zijn zonder de gedachte?

Keer de gedachte om. Zoek dan drie specifieke, echte voorbeelden hoe elke omkering waar is voor jou in deze situatie.

Op deze manier kan je je hele klachtenformulier onderzoeken en vallen de inzichten je zo in de schoot.  Ik verwijs graag door naar een internetpagina, waar de hele methode vele malen uitgebreider en met voorbeelden is uitgewerkt. Ik gebruik hem ook in mijn coaching: The Work

PRI – Ingeborg Bosch

De herontdekking van het ware zelf was het eerste boek dat ik van haar las en al vroeg in het begin leverde dat mij een enorme jankbui op. Ze vertelt hoe elke ouder graag precies zou willen begrijpen waar een kind om vraagt om zo de behoeftes van het kind te vervullen, maar dat het eenvoudigweg niet mogelijk is. En dat elk kind dus zo afweermechanismen zal ontwikkelen. Ik heb meerdere boeken gelezen en ik raad iedereen van hart aan om je hierin te verdiepen: PRI.

Zonder ook maar haar methode recht aan te doen, kan je zelf al onderzoeken wat je probeert te vermijden met je gulle gedrag, door het niet te doen en dan te voelen wat er met je gebeurd. Welke angsten, visioenen, consequenties vrees je en wat gebeurde er echt? Het vraagt dat je een dagboek bijhoudt zodat je jezelf ook kan terugkijken.

Bij twijfel toch doen (of laten)

Tijdens een speech voor DDF vertelde Danny Mekic ooit dat hij een jaar lang al zijn angsten en aarzelingen had opgeschreven en dan toch had gedaan waar hij bang voor was. Zijn ontdekking was dat in 95% van de gevallen dat waar hij bang voor was niet gebeurde. Dat weet je pas als je het zelf probeert.

Hoe werkt het bij mij?

Voor mijzelf is de manier waarop ik geef onproductief als ik ga geven om iets anders te vermijden. Dat iets anders is bijvoorbeeld mijn irrationele angst dat de ander het niet redt zonder mijn gift, ik ben een meester in het overnemen van de verantwoordelijkheid van de ander. Dieper daaronder ligt het verlangen om (weer) dat te krijgen wat ik zo graag wil hebben van de ander en waarvan ik denk dat de ander mij dat kan geven, liefde en aandacht. Heel erg lang geleden heb ik bedacht dat als ik alles regel voor de ander, deze dan de rust vind om mij te geven wat ik graag wil. Dat is de aardige observatie.

De minder aardige, duistere observatie is iets dat in de PRI valse hoop heet en in mijn leven is een energie-vretende zoektocht is naar iets dat ik met het stellen van een eenvoudige vraag kan ontdekken. Wil jij mij wel of niet liefde en aandacht geven nu?

De vraag geeft de ander de mogelijkheid om ja of nee te zeggen en maakt alles buitengewoon helder. Ik koester echter stiekem de gedachte dat ik met een nee niet kan leven en dus ik ga heel erg mijn best doen in de hoop dat ik een cadeautje krijg. De ander voelt naadloos aan dat ik onbewust iets wil pakken waarvan hij of zij niet weet of ze het willen geven of wel aan de vraag kunnen voldoen, ik kan me voorstellen dat het als een bodemloze put aanvoelt, naarmate ik wanhopiger mijn best doe. Dat is het moment waarop ze terugtrekken en ik meestal met een volslagen gevoel van afwijzing of verlating zit.

De duistere kant is de kant van een afweermechanisme dat ik al jong heb opgedaan. De oplossing is tamelijk eenvoudig en met The Work ook goed uit te vogelen. Voor mij is op dit moment de les dat ik mezelf ga geven wat ik nodig heb. Ik geef mezelf liefde en aandacht, zodat ik mijn energie ook weer oplaad. Dat doe ik vanuit compassie. Ik bedenk leuke dingen die ik ga doen en die doe ik ook, ik heb mezelf doelen gesteld die vragen dat ik sport en gezond eet en dat geef ik mezelf ook. Ik ben bezig mijn eigen grootste supporter te worden. Zo laad ik mezelf op en kan ik weer vanuit gulheid geven. Want stiekem ben ik ook trots op mijn gulle natuur, ik vind het een van mijn mooie kanten die het meer dan waard is om niet te verzuren.

De tweede uitdaging wordt om serieus aan de slag te gaan met grenzen stellen en a la Danny Mekic mijn angst te onderzoeken. Ik ben daar al mee bezig, maar nu ik deze blog zo schrijf lijkt het me een mooi ding om een jaar lang mijn angst onder ogen te zien en dan toch helder mijn grenzen aan te geven, Ik ben benieuwd of mijn percentage ook zo hoog uitvalt.

Vandaag eindig ik met een spreuk van mijn tandarts die ik dan altijd vervloekte:

Gij lijdt het meest onder het lijden dat u vreest

3 reacties

Kwetsbaar en dapper

Toen ik thuis kwam en mijn Facebook opende, zag ik meteen deze post: Brene Brown on Blame en ik schoot in de lach omdat ik me besefte dat het waar is. Ook ik heb regelmatig meteen geweten welke vlinder de orkaan veroorzaakte in mij en daar mijn energie aan besteed zodat ik iemand de schuld kon geven. Zodat ik niet mijn oncomfortabele gevoel van kwetsbaarheid en gebrek aan controle zou voelen.

Ik heb pas recent dieper begrepen dat ik dat oncomfortabele gevoel nog in mij draag. Ik heb vaak allerlei strategieën ingezet om toch een beetje “mijn zin” te krijgen. Het grote voordeel hiervan is dat ik mijn boodschap vrij gecontroleerd en zakelijk  over de bühne kan brengen, ik ben een “snelle schakelaar” geworden en ik voeg me makkelijk en soepel voeg in vele soorten gesprekken . Ik heb geleerd te onderhandelen. Al die lessen gebruik ik ook voor mijn coachees en trainees omdat zij ook graag andere strategieën gebruiken om hun verhaal over de bühne te krijgen.

Veel trainingsbureaus bieden het aan als vaardigheden. De onderliggende les die ik altijd meenam in het leren van deze zaken is dat ze helpen om eerlijk, meer helder en duidelijker te communiceren vanuit een overtuiging dat vanuit begrip en aandacht veel meer mogelijk was. En dat ik dus wel degelijk dingen kon doen om de ander te helpen mij beter te begrijpen, zoals je ook probeert Frans te praten in Frankrijk (dank Brenda Sarbach voor deze ezelsbrug!).

Dat oncomfortabele gevoel dat ik bij mij draag is het makkelijkst uit te leggen aan de hand van PRI van Ingeborg Bosch. Deze theorie verteld ons dat wij in ons leven 5 afweermechanismen opbouwen, die wij als kind ook nodig hebben vanwege de afhankelijke positie waarin we verkeren. Als we volwassen zijn kunnen we ze echter loslaten omdat we de realiteit aankunnen en daar heeft Past Reality Integration een hele mooie werkmethode voor, het past in het werk van The Work en anderen en gaat echt naar de bron.

De 5 afweermechanismen zijn angst, primaire afweer (ik ben niet goed genoeg), valse hoop, valse macht en ontkenning van behoefte. Ik beperk me tot valse hoop omdat die me nog parten speelt en in dit geval het meest van toepassing is.

Valse hoop is het meisje dat haar kamer opruimt of haar moeder ontbijt op bed brengt, in de hoop dat ze dan die dag naar het strand gaan. Het is het meisje in mij dat echt nooit heeft verteld dat ze graag een trainingspak wilde en bij elke vallende ster of anderszins bijgelovige wens-momenten vurig om dat trainingspak vroeg. Het heeft drie jaar geduurd voordat het pak uiteindelijk kwam, ik begon ermee op mijn zesde en pas rond mijn negende kreeg ik eindelijk een Adidas trainingspak, in de echte jaren 70 kleuren, zwart met oranje strepen.

De opbrengst van valse hoop is dat je geen vraag hoeft te stellen en je dus ook niet een teleurstellend nee kan krijgen. Het nadeel van valse hoop is dat de pijn van de afwijzing die je probeert te vermijden opbouwt en meedraagt totdat je hem loslaat. Ikzelf heb er gelukkig al veel van losgelaten met het nemen van verantwoordelijkheid over mijn eigen leven en het accepteren van teleurstellingen, maar ik kom toch nog steeds ook plekken op een dieper niveau tegen waar het speelt.

De blame game van Brene Brown laat op een grappige manier zien hoe het werkt (en welk een energieverspilling het is). Ik weet al dat een gevallen kopje helaas mijn eigen onhandigheid is en ik heb dat geaccepteerd, hoewel ik nog wel eens een stevige vloek loslaat of een diepe zucht. Mijn spel dat ik lang gespeeld heb en dat ik nu doorzie, maar ook nog wel eens tegenkom is de “slimme jurist”. Ik heb een vrij genadeloze herinnering en gehoor voor wat iemand zegt en ben soms van het type “anything can and will be used against you” in mijn persoonlijke relaties. Ik kan dan in mijn valse hoop beloftes maken van (zijdelingse) uitspraken en dan later de persoon verwijten dat hij of zij zich niet aan de afspraken heeft gehouden. Dat kunnen zowel negatieve als positieve uitspraken zijn trouwens. Dan kan ik in mijzelf wat wrokkig gelijk hebben en alles oneerlijk vinden (valse macht), wanhopig denken :en ik dan, ik had erop gerekend” en hoef ik niet de pijn van de teleurstelling of afwijzing te voelen.

Ik stel het express zo cru, omdat dit het doel van het spel is. In het echte leven zijn mijn relaties gelukkig veel genuanceerder en eerlijker en kan ik al veel beter met teleurstelling om gaan. De angst voor afwijzing blijft me soms wel parten spelen. Ik werk daaraan en met de boeken van Brene Brown durf ik meer en meer toe te geven aan dat gevoel van kwetsbaarheid. Wat daarin ook een grote steun is dat ik gewerkt heb aan mijn eigenwaarde en zelfliefde en geloof dat ik het waard ben om er helemaal te mogen zijn. Nu is de fase aangebroken om mezelf ook meer te laten zien. Ik heb over deze thema’s al vaker geschreven, omdat ik iedereen die waardevolle lessen gun.

Nu gebeurt er iets raars in mijn leven,  iets nieuws. Met het accepteren van mijn kwetsbaarheid en het verdriet dat ik daar soms bij voel kan ik het niet helemaal meer wegstoppen. Ik ben het mij bewust en ik kan het niet meer tegenhouden en daar ben ik blij. Ik ga meer voelen, ik leef meer wakker en het maakt me ook onzeker. Ik voel me soms nog een meisje op een driewieler die net leert fietsen en nog wat wiebelig op haar pootjes staat. Ik wil verder werken op deze weg, want het maakt ook dat de blogs stromen, dat ik mezelf meer wil en durf te laten zien en dat ik creatiever word.

Het rare is dat ik soms even overweldigd ben door de feedback van anderen. Iemand vroeg me hoe het met me was en ik vertelde het eerlijk en die persoon kreeg kippenvel.Ik vertelde iemand over een worsteling die ik had in een relatie en ineens kon ik in een zin vertellen wat ik graag wilde en zij zei “waarom vraag je dat niet dan?”. Ik word meer helder en ik wordt begrepen. De kern van mijn angst om afgewezen te worden is altijd dat ik niet begrepen wordt, maar ik ben in mijn gevoeligheid vele malen meer helder dan ik zelf had verwacht.

Vandaag hadden we een bijeenkomst van personeel op mijn werk en terwijl ik naar de verhalen luisterde kon ik voelen dat er wat aan het veranderen was, dat er meer verbinding leek te komen en meer samenwerking en ik werd er blij van. Ik vertelde de groep over mijn gevoel en ik vertelde ook dat ik in het verleden vaak mijzelf had groot gehouden en me daarin eenzaam had gevoeld, dat ik mijn onzekerheid verstopte achter een imago van professional soms en dat ik nu het gevoel had dat ik mijn collega’s nu gewoon kon bevragen op dingen, dat we weer meer benaderbaar werden met elkaar. Toen ik het vertelde voelde ik me niet enorm kwetsbaar, ik werd me er pas van bewust toen de voorzitter van de vergadering zei dat het best kwetsbaar was wat ik zei. Even schrok ik, maar toen hoorde ik gelukkig zijn woorden dat hij blij was dat ik het deelde. In de gang kwamen nog twee mensen naar me toe die me aanspraken over mijn inbreng. Weer iemand die kippenvel had gekregen.

Het maakt me verlegen op mijn manier, een beetje verwarring omdat het wat nieuw en onwennig voelt en ikzelf niet precies begrijp wat ik heb gedaan. Ik voel een soort dankbaarheid dat ik in mijn hele groeiproces over de jaren nu op een punt ben dat ik heel eerlijk durf te zeggen wat er in me leeft, zonder er iets voor terug te verwachten. Dat ik gewoon wil delen en uiten en dat het blijkbaar mensen raakt. Waar ik vroeg echt mijn best voor deed gebeurd nu gewoon zomaar en misschien moet ik ook niet precies weten hoe ik het doe. Voor je het weet is er weer een aan te leren “competentie” en eigenlijk is de hele kunst om gewoon brutale honest te laten zien wat je wilt laten zien.

Ik ben in februari voor het eerst in aanraking gekomen met het gedachtengoed van Brene Brown en ik was enorm geraakt door haar TED speech. Haar boeken zijn voor mij zo uitnodigend omdat ze zelf ook laat zien dat ze geworsteld heeft en soms nog om te komen tot haar manier van levens vanwege de wetenschappelijke onderbouwing. Show Up – Be Seen – Live brave. Het is een uitroepteken voor me geworden en een vlag in de verte. Vandaag voelde het even als een hole-in-one en ik sluit de dag af met deze prachtige kaart:

The Daring Way

Download Website brene Brown

 

1 reactie

TGIF blog: ik WIL genieten

Lezen geeft de mogelijkheid om dingen zelf in te kleuren, anders dan films dat doen. De enige film die mij direct aanzette om voor mezelf te reflecteren, was de bucket list.

Op dit moment zijn mijn favoriete boeken off all time:

  • Eten, bidden en beminnen – Elizabeth Gilbert
  • Wild – Cheryl Strayed
  • De pelgrimstocht naar Santiago – Paul Coelho
  • De kracht van Kwetsbaarheid – Brene Brown.

Het zijn allemaal boeken die de zoektocht van de mens markeren en dat is een thema dat ik heel erg herken in mijn eigen leen. Het zijn ook allemaal mensen die iets zijn gaan doen in die zoektocht, de moed hebben getoond om te gaan en te ontdekken, diep te ervaren en te leren van wat ze tegen kwamen op “the road less travelled”.

Het verschil tussen de gemakkelijke weg en de weg die leert, is de wil. Het vraagt moed, compassie en kwetsbaarheid om te gaan en onze grootste motor is de wil.

Tijdens mijn studie Psychosynthese besteedde we een heel weekend aan de wil en aan verlangen. Verlangen is de motor van de wil. Een van de meest bijgebleven oefeningen is een lijst die we maakten van al onze verlangens, waarna we vervolgens daaruit vier dingen kozen die we echt wilden. Een van mijn mede cursisten stopte na dit weekend met roken bijvoorbeeld.

Assagioli ziet de wil als sturend mechanisme in het menselijk handelen en onderscheid verschillende stadia:

  •  de sterke wil: De wil vanuit kracht, stuwkracht en energie.
  • De kundige wil: het vermogen die strategie te ontwikkelen die het meest effectief is en zo min mogelijk inspanning kost.’
  • de goede wil: dat te doen wat goed is voor jezelf en de ander wat bijdraagt aan ieders geluk en voorspoed.
  • de transcendente wil: (ook veel genoemd in het Boeddhisme) transcendentie betekent goddelijk of op God gelijkend te worden en stuurt de zelfrealisatie waarbij je je ego overstijgt.

We worden allemaal geboren met een sterke wil. Een baby gebruikt deze wil om te laten horen dat hij honger heeft of anderszins aandacht nodig heeft. Het is de wil die nauw verbonden is met het leven en overleven.

Later in ons leven ontwikkelen we de kundige wil. Je ziet dat kinderen op de kleuterschool al experimenteren met strategieën en daar ontdekken wat voor hen het meest effectief werkt. In mijn trainingen over onderhandelen werken we vaak juist aan het weer ontwikkelen van alternatieve strategieën zodat mensen situationeel het meest effectief kunnen blijven. De communicatie training die ik ooit volgde bij een zeer gewaardeerde collega gaat ook van dit kundige principe uit.

De goede wil gaat echt over het goed zorgen voor jezelf en voor anderen. Gisteren schreef ik over over-verantwoordelijkheid en onze natuurlijke aanleg om het goede te willen doen kan in sommige gevallen omslaan in jezelf weggeven ten gunste van een ander, dat is niet wat Assagioli voor ogen heeft. De mooiste filosofie die ik ooit hoorde om afwegingen te maken tussen eigen belang en andermans belang is een uitspraak van een krijgsheer. Als een oorlog meer verliezers dan winnaars kent is het geen eervolle oorlog en moeten wij deze staken. Deze gedachte neem ik vaak mee als ik overweeg which battles to pick.

De transcendente wil heeft als belangrijke motor het overstijgen van het ego, het daadwerkelijke besef dat we allen één zijn en dat een verantwoordelijkheid geeft. ik heb weinig momenten dat ik mijn transcendente wil aanspreek, maar rondom milieu, het niet eten van vlees en gemeenschapsvragen zoals het vluchtelingenprobleem zouden we in mijn ogen zeker gebaat zijn met transcendentie.

In mijn eerdere blog Kiezen is delen geeft ik een handvat om goede afwegingen te maken, bovenstaande helpt om dat nog scherper te doen.De afweging met de handen is vooral geconcentreerd op de goede wil. Dan Millman spreekt in zijn boek de 12 poorten naar de ziel (ook echt een van mijn favorieten) over de hogere wil. Deze wordt geraakt als je niet slechts jezelf afvraagt “wat vind ik fijn? Wat schiet ik ermee op?” maar juist als je je afvraagt “wat komt het meest ten goede van alle betrokkenen?”.

WilskrachtDe wil is de tweede poort naar de ziel, de eerste is eigenwaarde. Als je jezelf iets waard vindt, wordt het makkelijker om te willen. Ik heb heel veel moeite gehad met het weekend van de wil destijds, ik was nog zo bezig om mezelf goed genoeg te voelen dat de zin uit mijn jeugd “je hebt niks te willen, zorg maar eerst….” me nog te zeer blokkeerde om echt iets te willen. Mijn wil wordt nu wakker, juist nu ik alle grenzen van weggeven heb bereikt en ik de goede wil beter dan ooit snap. Ik citeer graag uit zijn boek:

Het zou fijn zijn als we het bestaan meester konden worden vanuit onze luie stoel, als we onze doelen konden bereiken door louter positief te denken en creatief te visualiseren. Of je kunt veranderen hangt niet af van wat je hoopt of wenst of denkt of voelt of zelfs maar gelooft; het ligt aan wat je doet.

In het dagelijkse leven wint vaak de wil-niet kracht van de wil. Ons verzet kan enorm groot zijn tegen dingen die waarvan we weten dat ze beter voor ons zouden zijn. We zijn meesters in het verzinnen van andere zaken. Ik heb me voorgenomen om elke dag een verhaal te schrijven. Dat stond in 2005 al op mijn Wil lijstje in mijn opleiding (zonder de elke dag). De enige manier om het voor elkaar te krijgen is het gewoon doen. En te ontdekken terwijl ik het doe welke neigingen en trucs ik allemaal heb om mezelf  te ontslaan van het doen. Dat doen en onderzoeken is een oefening in wilskracht.

Ik ben ook net een behoorlijk eind afgevallen en inmiddels ben ik best al tevreden met het resultaat zonder dat ik mijn BHAG heb gehaald (dan moet ik nog wel even door!). Ik kan mij sussen met de gedachte dat ik al veel behaald heb, genieten van alle complimenten en ondertussen schommelt mijn gewicht rond een plek waar ik nog niet klaar ben, maar wel al heel tevreden. Schrijven vraagt nu meer mijn aandacht en ik ontdek dat twee zaken die om wilskracht vragen maakt dat je een van de twee wat kan verwaarlozen. Nou doe ik dat altijd. ik doe er altijd nog een project bij dat dan meer van me vraagt.  Grappig genoeg WIL ik ze allebei. Dus dan moet ik ze ook allebei doen

Dus als gewoon doen de remedie is en al teveel overwegen en puzzelen alleen maar tijd vraagt en leidt tot immobiliteit…dan moet ik deze blog maar eens gaan posten en mijn buikspier oefeningen ook gaan doen…Geniet van een heerlijk weekend

 

2 reacties