Archief voor categorie Gratis Advies

I found you..over het nut van lijstjes

Vandaag genoten van deze TED Speech over online dating. Prachtige dame die precies verteld hoe zij voor zichzelf een lijst van 72 kenmerken heeft waarmee ze haar potentiële dates heeft gescand. Zover was ik zelf nog niet gekomen, maar ik heb ongeveer iets vergelijkbaars gedaan in 2008.

Op een bijeenkomst in 2008 mocht je je diepste verlangen uitspreken. Mijn verlangen was om mijn leven met iemand te delen. De juf sprak mij streng toe en zei: “schrijf dan maar eens op waar mister right aan moet voldoen” en zo schreef ik 26 kenmerken op die mij wel relevant leken…en ze zijn nu al vijf jaar ergens in mijn achterhoofd. Ze zijn een beetje uitgebreid omdat ik een aantal zaken tegenkwam waarvan ik later dacht…dat maar niet …of ja dat juist wel. Grappig is wel dat ik sindsdien niemand meer heb gedate onder de 1,85..dat was een van de (iets minder serieuze) criteria.

Dat zo’n lijst ook nog handig is om te maken als je wel in een relatie zit, wil ik graag een kennis van me meegeven. Zij heeft een knipperlicht relatie en ze voelt dat ze twijfelt, maar ze houdt ook vast aan de hoop dat het beter wordt. Haar heb ik ook zo’n lijst aangeraden, gewoon om voor zichzelf na te gaan wat ze belangrijk vindt in een relatie, zodat ze kan toetsen of dit wel klopt.

Ik kan niet garanderen dat het net zo gaat als in het filmpje van de mevrouw, ik kan je wel garanderen dat je een stuk minder gedoe hebt en dat je makkelijker kan vertellen wat jij belangrijk vind in een relatie. Ik raad het al jaren iedereen aan en een aantal van die mensen is inmiddels gelukkig voorzien…

De lijstjes tip is ook handig als je op zoek bent naar een nieuwe baan, een nieuw huis, een nieuwe auto…en ga zomaar door. Een lijstje maken helpt je gewoon eerlijk met jezelf te zijn over jouw verlangens. En het is ook gewoon leuk om te doen, vooral als je niet alles volkomen serieus neemt. Zo wilde ik best een compromis sluiten over die blauwe ogen, maar dat is voorlopig niet aan de orde.

En soms heb je zomaar geluk en wordt je zelf gevonden door iemand die precies past.

 

 

, ,

Nog geen reacties

Vrije communicatie

Gisteren botste ik tegen de communicatie van een groot bedrijf aan. Ik wilde wat vragen stellen en de website boodt me vier mogelijkheden: telefoon, twitter, Facebook of mail. Dat laatste leek me de meest rustige variant.  Ik wilde niet bellen, omdat het vaak heel frustrerende telefoontjes zijn als je niet naar de gebaande paden vraagt. Ik krijg dus een online invuloefening voor mijn neus.  Ik moet mijn telefoonnummer invullen..en dat wilde ik dus niet. Het is echter een verplicht veld dus ik kan niet anders dan het invullen om mijn formulier te mogen versturen. Nu ik met moeite mijn verhaal heb ingetypt in zo’n klein veldje, wil ik het ook versturen. Toen ik op verzenden drukte,  kreeg ik een pop up bericht, waarin ik werd bedankt voor mijn mail en mij werd beloofd dat ze binnen 15 werkdagen zullen reageren.

Dan gebeurd het, ik voel mijn frustratie omhoog schieten. Eerst dat telefoonnummer en nu 15 werkdagen!  Mijn oude ervaringen met bedrijven met formulieren en bijbehorende procedures vlammen ook op in mijn achterhoofd en vuren  de frustratie nog aan. Ik ken dit van mezelf, dus ik reageer niet meteen als de verontwaardigde moraalridder, maar ik stuur toch twee relatief beschaafde tweets:

Schermafbeelding 2015-12-10 om 09.06.40

Ik krijg een tweet in drie delen terug waarin mij de procedure wordt uitgelegd. En als ik dan reageer door te vertellen dat ik dat echt geen telefonisch contact wil, krijg ik nog een keer te horen dat het toch echt nodig is. Nu word ik wat kinderachtig en drammerig en ik tweet dat het zeker gaat helpen om het beter te begrijpen als iemand mij 10 x blijft herhalen dat het moet.

Wat maakt dat ik hier zo verschrikkelijk boos om word? Wat maakt dat bedrijven procedures instellen en om gegevens vragen die overbodig zijn? Waarom heb ik die Don Quichot neiging? Ik begrijp best dat het geen enkele zin heeft om te denken dat ik enige invloed op de klantvriendelijkheid van dit bedrijf kan uitoefenen. Veranderingen komen van binnenuit en ik heb niet de middelen om een campagne te starten om ze begrip door de strot te duwen a la Youp bij Vodafone. En toch wil ik nu ineens als een ware David Goliath bestormen, ik voel me aangetast in mijn vrijheid en ik besteed er ook nog tijd en moeite aan die werkelijk volkomen nutteloos is! En het allerergste is dat ik me meteen besef dat ook ik vanuit mijn referentie kader anderen probeer te dwingen naar mijn manier van werken….

Dit is nou een moment om een introspectie in te lassen, bijvoorbeeld aan de hand van het werk van Byron Katie.

Byron start met 6 vragen om eens heerlijk uit je plaat te gaan over dat wat je stom vind, of oneerlijk, of onterecht, of verwerpelijk, of….afijn stom:

  1. In deze situatie, tijd en locatie, wie maakt je boos, verwart je of stelt je teleur en waarom
  2. In deze situatie, hoe wil je dat hij/zij verandert? Wat wil je dat hij/zij doet?
  3. In deze situatie, wat voor advies zou je hem/haar geven?
  4. In deze situatie, wat heb je nodig dat hij/zij denkt, zegt, voelt of doet zodat jij gelukkig bent?
  5. Wat vind je van hem/haar in deze situatie? Maak een lijstje.
  6. Wat is het in of van deze situatie dat je nooit meer wilt ervaren?

Het zijn heerlijke vragen waar ik onder morren of tegenspraak even lekker kan fulmineren wat ik vind dat er hier even moet gebeuren. De dichtgedrukte gedeelten zijn overgenomen uit the Work:

  1. Ik ben [gevoel benoemen] boos op [de ander benoemen] dit bedrijf omdat [de reden benoemen] ze me de keuze geven en dan toch lekker doen waar ze zelf zin in hebben, ik ben boos omdat ze lekker 15 werkdagen de tijd nemen om mij te antwoorden en ik ben boos omdat ze me dwingen om de dingen op hun manier te doen
  2. Ik wil dat [benoemen wat de ander te veranderen heeft] dit bedrijf mij als klant serieus neemt en me geen keuze geeft die ik dan ineens niet heb. en ik wil dat ze binnen een dag beantwoorden, dat is pas klantenservice.
  3. Dit bedrijf zou wel/niet moeten [welk advies geef je] klantenservice wel serieus moeten nemen en dienstbaar moeten zijn aan de klanten, ze zijn ten slotte een dienstverlener
  4. Ik heb nodig dat [benoemen wat de ander met doen om je gelukkig te maken] dit bedrijf naar me luistert en mijn probleem oplost, zodat ik niet meer zelf aan de slag hoef te gaan om het op te lossen. En dan wil ik eigenlijk ook dat ze me gelijk geven en me bedanken dat ik de moeite heb genomen om ze erop te wijzen.
  5. Dit bedrijf is [lijstje met bijvoeglijke naamwoorden die precies weergeven wat je ervan vindt] betuttelend, klantonvriendelijk en inflexibel
  6. Ik wil nooit meer {beschrijf wat je niet meer wilt ervaren] meemaken dat een bedrijf mij de procedures uitlegt die ik allang snap, mij dus als een kind behandeld en niet naar me luistert. Ik wil ook niet dat iemand gewoon lekker zijn eigen ding blijft doen terwijl ik probeer in gesprek te raken en als ik ze aanspreek verschuilt achter de regels zodat ik geen enkel recht lijk te hebben om te willen wat ik wil.

Ik zit al lekker in de oefening. Waar ik begin als gewoon een voorbeeld geven van hoe Byron werkt, ben ik inmiddels echt gepikeerd en vind ik en passant ook nog dat ik verschrikkelijk gelijk heb op sommige punten. Dit deel van de oefening mag je ook je gevoel en onredelijkheid lekker los laten gaan, zodat je kan horen wat er diep onderin verstopt zit aan normen en waarden over de ander. Als je je lekker hebt leeg geschreven, kan je door naar de volgende fase.

Pak één zin uit je stuk en stel jezelf de 4 vragen van The Work en draai dan de situatie om. Dat vraagt om rust en aandacht, even echt luisteren naar wat er leeft. De gedachte is dat je zo al je angsten onder ogen ziet en een steeds vrijer leven kan leiden waarin je voluit en bewust leeft.

Schermafbeelding 2015-12-10 om 09.39.06

Bijvoorbeeld de zin “ze dwingen mij om de dingen op hun manier te doen:

  1. Is het waar? Nee, in feite dwingen ze me niet, ze zeggen hoe zij het willen doen en ik behoud de keuze om te communiceren op hun voorwaarden. Ik hoef zelf hun telefoontje niet aan te nemen, mochten zij toch ineens willen bellen. Ik kan mijn eigen grens gewoon handhaven.
  2. Mag ik overslaan omdat ik de nee al voel
  3. Wat er gebeurt als ik geloof dat ze mij kunnen dwingen? Ik voel me machteloos en belachelijk, ik word daarnaast boos om mezelf omdat ik me hier druk om maak, ik vind mezelf kinderachtig. Ik reageer mijn ongenoegen af op hen. Ik ga zelfs tweeten om ze even een lesje te leren, ik word een betweterig, betuttelend iemand. Ik focus me op het woord MOETEN en ik ga ertegen in het verweer
  4. Zonder de gedachte zou ik gewoon doen wat mij past binnen de mogelijkheden die ze me bieden en me overgeven aan dat wat ik niet kan veranderen. Ik zou gewoon kijken wat ik wil zeggen en mijn energie niet verspillen. Ik zou me vrijer voelen.

Ik voel weer rust en de angel uit mijn boosheid zakt als als ik dit deel van de oefening toelaat. Nu mag ik de gedachte nog omkeren:

a) Ik dwing mijzelf om de dingen op hun manier te doen; Ja, in mijn betutteling ben ik zeer dwingend in de wijze waarop ze dingen moeten doen. Sterker nog, ik wil ook nog wel eens andere mensen uitleggen hoe ze dingen moeten doen, die mij helemaal niet hebben geprobeerd te duwen.

b) ik dwing hen om de dingen op mijn manier te doen; QED zou ik denken, in mijn oordelen en tweets probeer ik (weliswaar met humor maar toch) uit te leggen dat ze zich bijvoorbeeld niet mogen herhalen en niet het woord moeten mogen gebruiken. Ik heb zelf ook een paar procedures en gebruiksaanwijzingen voor mijn buitenwereld, moet ik eerlijk bekennen. Ik zou eigenlijk best vaker mogen vragen aan de ander of en hoe ik iets voor hen kan betekenen.

c) ze dwingen mij niet om de dingen op hun manier te doen. Deze laatste is lastig. Ik ervaar ze zelfs in alle rust helder in de manier waarop ze willen communiceren en een aantal aspecten vind ik nog steeds onprettig. Het geeft me niet wat ik wil, maar ze dwingen me inderdaad niet. Als ik al zou vinden dat ze hun ‘macht’ gebruiken, dan heb ik ze zelf de macht over mij gegeven. En zou ik zelf soms niet eens wat helderder mogen zijn over  mijn grenzen?

Helemaal zint de omkering van het laatste antwoord mij niet. ik besef me wel dat zolang ik daar nog een voorbehoud maak, ik waarschijnlijk ook een volgende keer als iemand of een bedrijf dat ik tegenkom heel helder is over de wijze waarop ze al dan niet ruimte voor me hebben, ik daar last van zal hebben. Een last die ik mijzelf geef. Als ik terug denkt aan mijn blog over http://koningcoacht.nl/2015/soms-ben-ik-even-verdwaald/ dan begrijp ik ook dat als ik zelf niet kies voor mijn koers, verdwalen een onderdeel van mijn leven zal blijven.

Dat is precies wat Byron Katie beoogd. Dat je inziet hoeveel van de toestanden in je leven je zelf creëert omdat je hoopt dat een ander je begrijpt, hoort, erkent of ziet. Dat als ik mezelf toesta om me los te maken, ik vrij kan spelen met wat er zoals om mij heen gebeurd, zonder dat ik eronder lijdt. Zo kan een talent gewoon  zijn en zelfs dienstbaar zijn aan anderen, zonder dat het afhankelijk is van mate waarin anderen het cadeau uitpakken.

quote-spare-yourself-from-seeking-love-approval-or-appreciation-from-anyone-and-watch-what-byron-katie-54-30-70

Nog geen reacties

Gul

Afgelopen vrijdag zat ik er finaal doorheen. Ik liep op mijn tandvlees, mijn leven voelde als een grote puinhoop en even overwoog ik zelfs om me maar weer ziek te melden omdat ik alle energie weer kwijt was. Gelukkig had ik mijn allereerste gesprek met de hulpverlener in huis en een afspraak met de kapster.

Ik ben dol op mijn kapster, het is een enig en origineel mens en we delen een zekere spirituele kijk op het leven. En mijn kapster heeft ook een soort burnout, we hebben er in eerdere bezoeken over gesproken. Op de vraag “hoe is het?” kon ik dus naar waarheid antwoorden en zo deelde ze ook haar verhaal. De overeenkomst tussen haar verhaal en het mijne is dat we teveel geven. “Kan je teveel geven?” vroeg ik haar want dat was me die ochtend ook al haarfijn uitgelegd. “Ja dat kan”. Dus is het een onderzoek meer dan waard.

33478_489372687328_675207328_6991903_1285937_nGeven klinkt als iets geweldigs, je kan van jezelf zeggen dat je gul bent. Mensen vertellen mij dat ook en dan verzucht ik wel eens “ik kan niet anders”, maar dat is niet waar. Ik kan wel anders, ik ben alleen gewend om heel veel te geven. Geven is prima, maar niet als het opgeven of weggeven wordt. En dat is precies wat mijn kapster en ik van elkaar herkende.

Geven, gift, gave; het zijn allemaal woorden die de overdracht benoemen van de een naar de ander. In mijn eerdere blogs haalt ik al Dan Millman aan:

Wanneer we eenmaal de grenzen en beperkingen van onze verantwoordelijkheid hebben vastgesteld, kunnen we onze plichten volledig op ons nemen en loslaten wat onze plicht niet is; op die manier beleven we meer vreugde aan het steunen van anderen omdat we relaties creëren die harmonieuzer en coöperatiever zijn – Dan Millman

Dit is de kern van de gulle gave die klopt. We geven vanuit onze eigen plek en beleven zo de vreugde van het steunen van de andere. Te veel betekent dat we niet alleen geven wat past bij ons om te geven, maar ook gaan geven om iets anders, bijvoorbeeld de verantwoordelijkheid van de ander verlichten. Over-coöperatie heet dat. Dat over-cooperatie vanuit de natuurlijke zucht naar balans kan omslaan naar onder-coöperatie vertelde ik al, het eindigt in wrok, boosheid en afwijzing van de vrager.

Voor mijn kapster en mijzelf is het zinvol om te onderzoeken waarom we blijven geven, terwijl we overduidelijk in de stress schieten en uitgeput raken. Ik was zelfs weer zo diep gezakt dat ik de afgrond van de moedeloosheid, die ik zo goed heb leren kennen in mijn burn-out, voelde opkomen. Ik heb weer vlagen met het gevoel van totale uitputting en dat betekent dat ik echt te veel gegeven heb of mezelf heb weggeven en mijn grenzen niet heb bewaakt. Tijd voor zelf-onderzoek.

The Work van Byron Katie 

Dit werkt fantastisch als je begint met mokken. Als je de boosheid voelt opkomen. Juist deze negatieve emotie toelaten en onderzoeken geeft een schat aan inzichten over de manier waarop je gedachten je gevangen houden. Ik heb haar al eerder genoemd en zal haar nog vaak noemen omdat ze werkelijk geweldig werk heeft gedaan en haar methode eenvoudig is toe te passen:

Stap 1: Zak even lekker in de boosheid en verwijten in een bepaalde situatie, laat het gewoon opkomen en schrijf jezelf leeg met de volgende vragen:

  1. In deze situatie, tijd en locatie, wie maakt je boos, verwart je of stelt je teleur en waarom?
  2. In deze situatie, hoe wil je dat hij/zij verandert? Wat wil je dat hij/zij doet?
  3. In deze situatie, wat voor advies zou je hem/haar geven?
  4. In deze situatie, wat heb je nodig dat hij/zij denkt, zegt, voelt of doet zodat jij gelukkig bent?
  5. Wat vind je van hem/haar in deze situatie? Maak een lijstje.
  6. Wat is het in of van deze situatie dat je nooit meer wilt ervaren?

Wat zo heerlijk is dat je jezelf met deze vragen even hardcore kan leeg mopperen. En dan mag je aan het werk. Je wordt helemaal stil en rustig en je luistert naar je hart en intuïtie en dan onderzoek je al je zinnen een voor een met de volgende vragen en omkering:

  1. Is het waar? (Ja of nee. Bij nee ga naar vraag 3)
  2. Kun je absoluut weten dat het waar is? (Ja of nee)
  3. Hoe reageer je, wat gebeurt er, wanneer je die gedachte gelooft?
  4. Wie zou je zijn zonder de gedachte?

Keer de gedachte om. Zoek dan drie specifieke, echte voorbeelden hoe elke omkering waar is voor jou in deze situatie.

Op deze manier kan je je hele klachtenformulier onderzoeken en vallen de inzichten je zo in de schoot.  Ik verwijs graag door naar een internetpagina, waar de hele methode vele malen uitgebreider en met voorbeelden is uitgewerkt. Ik gebruik hem ook in mijn coaching: The Work

PRI – Ingeborg Bosch

De herontdekking van het ware zelf was het eerste boek dat ik van haar las en al vroeg in het begin leverde dat mij een enorme jankbui op. Ze vertelt hoe elke ouder graag precies zou willen begrijpen waar een kind om vraagt om zo de behoeftes van het kind te vervullen, maar dat het eenvoudigweg niet mogelijk is. En dat elk kind dus zo afweermechanismen zal ontwikkelen. Ik heb meerdere boeken gelezen en ik raad iedereen van hart aan om je hierin te verdiepen: PRI.

Zonder ook maar haar methode recht aan te doen, kan je zelf al onderzoeken wat je probeert te vermijden met je gulle gedrag, door het niet te doen en dan te voelen wat er met je gebeurd. Welke angsten, visioenen, consequenties vrees je en wat gebeurde er echt? Het vraagt dat je een dagboek bijhoudt zodat je jezelf ook kan terugkijken.

Bij twijfel toch doen (of laten)

Tijdens een speech voor DDF vertelde Danny Mekic ooit dat hij een jaar lang al zijn angsten en aarzelingen had opgeschreven en dan toch had gedaan waar hij bang voor was. Zijn ontdekking was dat in 95% van de gevallen dat waar hij bang voor was niet gebeurde. Dat weet je pas als je het zelf probeert.

Hoe werkt het bij mij?

Voor mijzelf is de manier waarop ik geef onproductief als ik ga geven om iets anders te vermijden. Dat iets anders is bijvoorbeeld mijn irrationele angst dat de ander het niet redt zonder mijn gift, ik ben een meester in het overnemen van de verantwoordelijkheid van de ander. Dieper daaronder ligt het verlangen om (weer) dat te krijgen wat ik zo graag wil hebben van de ander en waarvan ik denk dat de ander mij dat kan geven, liefde en aandacht. Heel erg lang geleden heb ik bedacht dat als ik alles regel voor de ander, deze dan de rust vind om mij te geven wat ik graag wil. Dat is de aardige observatie.

De minder aardige, duistere observatie is iets dat in de PRI valse hoop heet en in mijn leven is een energie-vretende zoektocht is naar iets dat ik met het stellen van een eenvoudige vraag kan ontdekken. Wil jij mij wel of niet liefde en aandacht geven nu?

De vraag geeft de ander de mogelijkheid om ja of nee te zeggen en maakt alles buitengewoon helder. Ik koester echter stiekem de gedachte dat ik met een nee niet kan leven en dus ik ga heel erg mijn best doen in de hoop dat ik een cadeautje krijg. De ander voelt naadloos aan dat ik onbewust iets wil pakken waarvan hij of zij niet weet of ze het willen geven of wel aan de vraag kunnen voldoen, ik kan me voorstellen dat het als een bodemloze put aanvoelt, naarmate ik wanhopiger mijn best doe. Dat is het moment waarop ze terugtrekken en ik meestal met een volslagen gevoel van afwijzing of verlating zit.

De duistere kant is de kant van een afweermechanisme dat ik al jong heb opgedaan. De oplossing is tamelijk eenvoudig en met The Work ook goed uit te vogelen. Voor mij is op dit moment de les dat ik mezelf ga geven wat ik nodig heb. Ik geef mezelf liefde en aandacht, zodat ik mijn energie ook weer oplaad. Dat doe ik vanuit compassie. Ik bedenk leuke dingen die ik ga doen en die doe ik ook, ik heb mezelf doelen gesteld die vragen dat ik sport en gezond eet en dat geef ik mezelf ook. Ik ben bezig mijn eigen grootste supporter te worden. Zo laad ik mezelf op en kan ik weer vanuit gulheid geven. Want stiekem ben ik ook trots op mijn gulle natuur, ik vind het een van mijn mooie kanten die het meer dan waard is om niet te verzuren.

De tweede uitdaging wordt om serieus aan de slag te gaan met grenzen stellen en a la Danny Mekic mijn angst te onderzoeken. Ik ben daar al mee bezig, maar nu ik deze blog zo schrijf lijkt het me een mooi ding om een jaar lang mijn angst onder ogen te zien en dan toch helder mijn grenzen aan te geven, Ik ben benieuwd of mijn percentage ook zo hoog uitvalt.

Vandaag eindig ik met een spreuk van mijn tandarts die ik dan altijd vervloekte:

Gij lijdt het meest onder het lijden dat u vreest

3 reacties

Kiezen is Delen

Het stof rondom Sepp Blatter is neergedaald en ik heb het proces met verbazing bekeken. Wat maakte dat hij deze keuze heeft gemaakt, zo vlak na zijn herverkiezing? Wat maakte dat hij zich ,ondanks de weerstand die hij gevoeld moet hebben, toch verkiesbaar heeft gesteld. Wat maakt dat hij slechts dagen na zijn glorieuze herverkiezing veranderde en aftrad? Ik kan alleen maar raden naar zijn beweegredenen. Dat keuzes maken een lastig proces kan zijn is voor iedereen herkenbaar.  Wat ook helder is dat welke keuze je ook maakt, als je hem (mede)deelt zal de omgeving erop reageren. Elke keuze heeft consequenties.

Keuzes maken is altijd een afweging is tussen het een en het ander , velen van ons vinden dat lastig. Je kan lijstjes maken met voors en tegens, je kan objectieve criteria vaststellen en uiteindelijk maak je je keuze toch gewoon met je hart en je intuïtie. Bij belangrijke keuzes kan je dan ook  gewoon starten met het luisteren naar je gevoel. Daarbij kan je gebruik maken van de onderstaande oefening, die ik ooit leerde kennen in de cursus Open en Vrij van Amethist (waar ik al eerder over vertelde in mijn blog Promotie).

Het begint met het besef dat je een keuze moet maken en dat je twee alternatieven naast elkaar zet. Als je meer dan twee alternatieven hebt, kijk er dan naar en proef welke twee het meest relevant zijn, doe een verkiezing met je hart tussen alle alternatieven. en volg dan de drie stappen van bewust kiezen.

 

Bewust Kiezen. stap 1

Stap 1: Voel je eigen keuze

Bewust Kiezen. stap 2

Stap II toets je keuze in jouw context

Bewust Kiezen.Stap 3

Stap 3: Neem afscheid van wat je niet kiest

Bewust kiezen geeft rust. Bewust kiezen maakt dat je keuzes ook oprecht, integer en uit je hart zijn en daarmee veel makkelijker te leven ook als de omgeving niet direct meewerkt.

Dat is wat mij dan ook zo verbaasd in het verhaal van Sepp. Ik ga er namelijk van uit dat Sepp zijn kandidaatstelling weloverwogen heeft gedaan. De verhalen gaan  dat hij heel actief het stemmenpatroon heeft beïnvloed zodat hij ook daadwerkelijk gekozen zou worden.  Hij koos, ondanks alle tegenstand, geruchten van corruptie en gesjoemel, de keizer van de Fifa te willen zijn. Waarom treedt hij dan nu af? Hoe rijmt dat?

Ik proef twee mogelijkheden. Alternatief 1 is dat hij heeft geen afscheid genomen van zijn alternatief om niet herkozen worden en ruimte krijgen voor iets anders. Bewust afscheid nemen is belangrijk om echt te genieten van de keuzes die je maakt en ze ook waar te kunnen maken. Ik zal zo een voorbeeld geven uit mijn eigen leven. Alternatief 2 is dat hij niet echt kiest voor aftreden, maar dit gebruikt om tegenstanders de wind uit de zeilen te halen en nu al bezig is met een alternatieve strategie in het geval  ook hij aangeklaagd gaat worden voor fraude. Hij heeft de keuze namelijk gemaakt vlak nadat zijn rechterhand in problemen kwam.

Als ik naar mijn intuïtie luister en bovenstaande alternatieven afweeg in mijn handen, vermoed ik dat onze Sepp zijn aftreden heeft aangekondigd vanwege alternatief 2. Dat is een ongefundeerde afweging van mijn kant, ongehinderd door enige kennis van de materie. De echte afweging zullen we waarschijnlijk nooit weten, die weet alleen Sepp. De waarheid is als water, het voegt zich naar alle vormen.

Dat bewust afscheid van het niet-gekozen alternatief een belangrijk onderdeel is van het keuze proces wil ik aan de hand van een voorbeeld demonstreren.

In 2009 stond ik voor de keuze om een relatie aan te gaan met een geweldige nieuwe man, maar (een deel van) mijn hart hing ook nog aan een ander. Ik heb toen (zonder nog kennis te hebben van bovenstaande oefening) echt heel bewust mijn keuze voor me gezien en ik realiseerde me dat als ik voor de nieuwe relatie zou gaan ik afscheid had te nemen van de mogelijkheid tot een relatie met die ander. Dat heb ik toen met heel mijn hart gedaan. Ik heb gejammerd over mijn verlies en ik heb mij verheugd over het avontuur dat ik aanging. In de zes jaren dat ik heb mogen genieten van mijn avontuur, heb ik nooit voor een dilemma gestaan. Ik had heel af en toe mailcontact met de ander en hij heeft af en toe echt wel geprobeerd om te kijken of ik nog in was voor een ontmoeting, maar ik wist 100% zeker dat een live ontmoeting mijn keuze zou kunnen compromiteren en dus heb ik dat nooit gedaan. Zelfs nu het avontuur is afgelopen, heb ik daar geen spijt van. Ik draag de trots van mijn integriteit en mijn bewuste keuze.

Het echt kiezen voor wat je wel wilt is ook heel heilzaam als de keuze niet direct geaccepteerd wordt door een ander en helpt je om de moeilijkheden van het gestalte geven aan je keuze aan te kunnen.

Op 17 december 2005 realiseerde ik mij dat de liefde uit mijn huwelijk was verdwenen en dat ik alles had geprobeerd wat in mijn vermogen lag, maar dat ik niet verder kon. Ik had een zware afweging tussen wat ik wilde en wat ik mijn context (2 kinderen en een man) zou aandoen met mijn keuze, maar ik wist het tot in elke vezel van mijn systeem zeker. Toen ik mijn man vertelde dat ik wilde scheiden accepteerde hij mijn keuze niet. Hij keek me aan en zei “We zijn getrouwd en dat is voor altijd”. Ik verweerde mij door te zeggen dat ik mij onvoorstelbaar eenzaam voelde in het huwelijk waarop hij zei dat dat voor hem ook gold, maar dat scheiden geen optie was. Verbouwereerd keek ik hem aan en uiteindelijk sloten we het gesprek af en gingen over tot de orde van de dag. Ik bleef achter met een gevoel van ongeloof. Het heeft geresulteerd in een jaar waarin we heel veel met elkaar gepraat hebben, relatietherapie hebben gevolgd en veel bewuster met elkaar omgingen. Dat is achteraf het allerbeste wat ons is overkomen. In 2007 zijn we toch gescheiden omdat hij na dat jaar zich realiseerde dat mijn keuze vaststond. En al was de 4 maanden durende scheiding geen feest, na de scheiding heeft dat jaar gemaakt dat hij de tijd had om mijn keuze te accepteren en ik geloof dat het heeft bijgedragen aan de prettige relatie die wij nu als co-ouders van onze kinderen hebben.

Dat laatste geldt voor veel meer keuzes die ik zie in mijn praktijk en bij vrienden en collega’s. Zij die bewust kiezen om ontslag te nemen en aan een eigen avontuur te beginnen slagen daarin zelfs als het in het begin lastig is. De bewuste keuze om te blijven na een crisis en aan de situatie te werken geeft ook steun en voorkomt dat je blijft hangen in slachtoffer/dader dynamiek. Bewuste keuzes helpen en geeft de ruimte om het nieuwe avontuur met 100% overtuiging aan te gaan, zodat het ook echt een succes kan worden, soms voorbij je wildste dromen.

Vandaag sluit ik af met een prachtig citaat van Paul Coelho dat hij vandaag toevallig postte op Facebook, terwijl ik al bezig was met dit blog. Angst om te mislukken is vaak de grootste bedreiging voor het naleven van je dromen, het maakt dat je nog half blijft hangen in het andere alternatief.  Bewust kiezen en je andere opties bewust loslaten is een geweldig medicijn tegen die angst.

Une seule chose peut rendre une rêve impossible: la peur d’échouer – Paul Coelho

1 reactie

Verplicht positief

Gisteren las ik een tweet

It’s a pity  cannot indicate when delivery takes place from their warehouses one day in advance. Now I have to take a full day off!

En in een vlaag van verstandsverbijstering (of gewoon spontaniteit denk ik eigenlijk) tweette ik terug:

lijkt me een uitdaging om die dag om te denken naar vakantie in eigen huis

Om meteen lik op stuk te krijgen;

Om eerlijk te zijn vind ik dat hele omdenken een vorm van zelfbedrog. Het werk blijft. Maar ik werk thuis! 🙂

En dat zette me aan het denken! Ik heb soms ook kriebels van de teksten van omdenken. Je voelt de kern van waarheid en tegelijkertijd voel ik ook soms irritatie over de verplichting om positief te denken. Ik ben me bewust dat het leven ombuigen naar een leerzaam proces mij  helpt om gelukkig te zijn. Je kan de omstandigheden veelal niet veranderen, maar wel je kijk erop. De kneep zit m erin dat een ander voor mij omdenkt. Dus dat ik nu had omgedacht voor een ander en dat dat irritatie opriep, dat begreep ik meteen, ik heb dat zelf ook!

Boeddha vertelt over het achtvoudige pad (juiste dingen doen, denken, begrijpen etc) dat leerlingen hun eigen weg daarin moet zoeken, je moet dat pad lopen. We hebben allemaal momenten van innerlijk weten als we contact maken met onze intuïtie en we hebben het vermogen om om te denken allemaal. Wayne Dyer legt ons uit in 1976 al uit (your erroneous zones) dat intelligentie niet zozeer het vermogen is om problemen op te lossen, maar het vermogen om gelukkig en effectief te leven elke dag ongeacht  of het je wel of niet lukt een probleem op te lossen. Geloof me, uit eigen ervaring weet ik dat iedereen van ons dat kan. We doen het namelijk al elke dag.

Met name in het huis-tuin-en-keuken deel van ons bestaan hebben we elke dag omstandigheden die we gewoon moeten doen en niet kunnen oplossen en waar we prettig of onprettig mee kunnen omgaan. De afwas moet gewoon gedaan worden en de was ook, er zijn maar weinigen die dusdanig veel te spenderen hebben dat ze al dat geneuzel kunnen oplossen. Stofzuigen wordt een heerlijke bezigheid als je de radio er keihard bij aanzet en ondertussen danst en zingt. Als we een rotklus moeten doen is het uitruimen van de vaatwasser ineens een veel leukere bezigheid en moet echt eerst gebeuren. Soms zijn de gewone dingen zoals de was doen geruststellende zaken, ontdekte ik tijdens mijn burn-out. het simpele feit dat ik nog effectief de was kon doen terwijl ik me zo slap voelde was een geruststellende gedachte.

Dat we allemaal het vermogen bezitten om van iets vervelends iets goeds te maken, daar geloof ik wel in. Waar ik niet in geloof is het verplicht positief doen. Hoeveel van ons hebben op momenten dat anderen het even niet meer zagen zitten verzucht “dat het allemaal wel goed komt” of “dat het met tijd beter wordt”.  Ik heb dat ook gedaan, terwijl ik vanuit mijn vak toch echt heel goed stil kan staan bij dingen.

Mijn ex-partner kon als geen ander de pijnpunten van het leven in één zin verwoorden. Ik werd dan geraakt in mijn kern van mijn gevoel en wilde er even echt naar kijken, luisteren, proeven, onderzoeken. Zijn volgende zin  was vaak “komt goed”  waarmee voor mij het onderwerp nagenoeg van tafel werd geveegd. Het had een soort “stel je niet aan”-effect op me. Ik stopte mijn gevoel dan weer weg omdat het toch wel zou overwaaien. Terug naar de koetjes en de kalfjes

Dan Gilbert heeft bij TED.Com een van de meest inspirerende speeches over hoe het allemaal wel goed komt http://www.ted.com/talks/dan_gilbert_asks_why_are_we_happy. Het wetenschappelijke bewijs dat we inderdaad als mens het vermogen hebben om ons geluk te “synthetiseren”. Als je de speech hoort komt ergens dezelfde irritatie omhoog die je kan voelen bij omdenken. Hier is iemand die ons adviseert om onszelf gelukkig te maken en deels voelt dat gekunsteld. Wat ik er ook uit haal is dat het soms drie maanden duurt voordat je zover bent. En voor mij is dat de crux van deze blog:

Geef een mens ook even de tijd om de shit onder ogen te zien 

Als je te snel met “komt goed”, “even omdenken” of welke andere aanmoediging komt, ook als je dat jezelf aan praat, dan geef je jezelf niet de kans om even echt te voelen waar je van baalt. Je kan de donkere kanten van het leven makkelijk toelaten als je, dankzij Dan Gilbert en je zelfkennis, je ook vertrouwd dat het beter zal worden of dat het een weg zal vinden. We zijn allemaal als geen ander in staat om ons leven te verlichten als we het even tijd gunnen.

Dit is geen pleidooi om te gaan zwelgen in je verdriet, om het leven om te toveren in een aanschakeling van tomeloze drama’s en jezelf slachtoffer te maken van de bizarre wendingen die het leven. Dit is een pleidooi om even stil te staan bij de dingen die raken en jezelf en anderen met compassie te bezien. Het enige wat het vraagt is dat je even stilstaat wat er is. En de tijd ervoor neemt, als dat nodig is. En als je er echt contact mee hebt de vraag stellen aan jezelf “wat kan ik nog meer met mijn gevoel doen dan eronder lijden (of negeren)” (vrij naar René Diekstra, “als het leven pijn doet”)

Dat laatste is natuurlijk ook precies de bron van het omdenken. Die aanmoediging moeten we ons vooral niet laten ontnemen.

En als we de spontane neiging krijgen om om te denken voor een ander, laten we (laat ik) dan beginnen met aan te sluiten bij wat er is. Niet meteen verplichten tot positiviteit maar eerst snappen wat er is. Bij mijn tweeter kon ik  eenvoudigweg zijn frustratie mee voelen. Ik had kunnen tweeten “Hinderlijk!!!!! En toch… wat kan je allemaal doen met zo’n dagje thuis?”. In zijn geval is het lood om oud ijzer. Mijn tweeter had zijn dag allang omgedacht, hij werkt vandaag een dagje thuis.

,

Nog geen reacties

Doe eens wat anders

Hoewel ik laatst iemand prachtig heb horen uitleggen dat we human beings waren en geen human doing, nadat we spontaan met een groep drie minuten in stilte hadden verkeerd, valt me op dat de meeste mensen iets willen doen. Het komen tot een handeling is vaak de hoofdmoot van al ons denken. Vandaar ook dat onze cursussen gericht op persoonlijke effectiviteit goed lopen. We willen namelijk allemaal graag iets doen en dan het liefst iets dat ook het door ons gewenste resultaat oplevert. Mooi principe.

De grote grap van het leven is dat je in je jeugd ergens voor je 7e al heel veel verschillende tactieken en strategieën hebt uitgeprobeerd en daar toch wel je favorieten hebt bepaald. Kinderen zijn buitengewoon inventief en onbevangen en bedreven in het principe “als het niet werkt, doe eens wat anders”. En juist dat principe gebruik ik in de trainingzaal vaak. En iedereen begrijpt het..het is alleen moeilijk zelf te doen.

Met het uitproberen van verschillende strategieën op jonge leeftijd zijn we al heel intensief geweest in het vergroten van onze persoonlijke effectiviteit.


Toen deden we dat onbewust bekwaam. Om weer dat niveau te benaderen moeten we dus bewust bekwaam omgaan met ons leerproces. We moeten onze eigen pavlov reactie herkennen (probleem Y leidt automatisch tot aanpak X) zodat we weer kunnen kiezen voor een aanpak die effectief is in deze situatie. En dat is vaak een goed idee, want de situatie van vandaag vraagt om andere oplossingen dan die van gisteren…Bewust Bekwaam in het leven staan vraagt echt conditie..dat kunnen we gewoon geen 24 uur, want het kost energie. Routine kost nauwelijks energie. Dat is ook de reden dat we automatiseren, maar een regelmatige check up van wat je doet is geen slecht idee. Een soort persoonlijke APK, tweejaarlijks. In een trainingszaal, met een coach, in een meditatieweek…er zijn duizenden mogelijkheden…Doe gewoon eens iets anders 😉

, , , , , ,

Nog geen reacties

UI

Het leven wordt in mijn wereld het meest vergeleken met een ui. Een ui die je afpelt, het ontdekken, het proces van schil voor schil tot de kern komen en in elke schil schijnbaar dezelfde zaken weer zien. Een ui kan je tot tranen toe bewegen maar een maaltijd ook heerlijk doen smaken, het is gezond. Ja de metafoor van de ui is nog niet zo gek als je denkt aan persoonlijke ontwikkeling. Alleen al het woord ontwikkeling, de wikkeling eraf halen, heeft iets uiigs.

Volgens mij betekent de UI dan ook Unieke Ik. Met alle boeken die ik ooit las, alle trainingen die ik volgde, alle lessen die ik leerde, geldt hetzelfde als met de troep in mijn huis, al dan niet door mij veroorzaakt. Ik mag het zelf opruimen; op mijn manier, in mijn tempo en met alleen mezelf als jury. Het hoeft niet, het mag.

Niet alle zaken in mijn leven of in jouw leven zijn controleerbaar. Ik heb alleen mezelf in de hand. En ik heb (gedeeltelijk) regie over mijn manier van ermee omgaan en erover te denken. Dat is het enige waar ik invloed op kan uitoefenen. Waar ik voor verantwoordelijk ben. In mijn leven heb ik steeds weer gemerkt dat hoe meer ik verantwoordelijkheid neem voor mezelf en mijn eigen “troep”, hoe meer ik kan delen op een manier die echt samen is.

Echt samenzijn helpt. Even helemaal gezien worden helpt echt. Niet een oplossing maar even samen van het uitzicht genieten geeft ruimte, steeds weer ruimte. En in die ruimte vinden nieuwe verbindingen een bodem om te groeien, kan een nieuw inzicht worden ontvangen, kunnen ontdekkingen worden gedaan die verder helpen. Mij helpt het op mijn zoektocht die dit leven soms is.

Ik krijg het zelf en geef het anderen. In mijn coaching praktijk werk ik aan die ruimte. En terwijl mijn praktijkruimte nu aan mijn huis gebouwd is, plant ik het zaadje van deze ui in de grond. Dat mijn ruimte maar vol mag stromen met mensen die ik mag begeleiden in hun zoektocht en het afpellen van hun Ui. De Ui in ruimte, ik vind het een mooi idee.

, , , , ,

Nog geen reacties