Archief voor categorie Elke dag een verhaal

Steeds weer naar de Bron

“Hoe komt het toch dat je bent wie je bent met al die obstakels die je hebt moeten overwinnen?” vroeg iemand me. We hadden net een aanvaring gehad met mijn oude systeem en mijn gesprekspartner was er erg van onder de indruk, het was zo anders dan zij zelf had meegemaakt.”Ik zou jouw geheime recept wel willen weten”.

Hoewel mijn ego enigszins gestreeld was, is het een vraag die komt vanuit een plek van tekort, je kijkt als het ware van buiten naar binnen en ziet het tekort. Je hoort of ziet het verhaal van een ander en je maakt er een beeld van en dan plaats je jezelf erin, met alle talenten en blokkades die je zelf onbewust meebrengt en stelt jezelf de vraag of jij dit aan had gekund en wat je dan had moeten missen. Het plaatje dat je zo maakt is incompleet, omdat het uit zijn verband is gerukt. het is een momentopname die tot een verhaal wordt gesmeed zonder de balans die een gemiddeld leven met zich meebrengt.

Het is een illusie om te denken dat je daar ook maar enige inschatting van kan maken over wat je allemaal aankan. Ik denk dat iedereen wel eens een moment heeft gehad dat er iets gebeurde waar je al zolang bang voor was, zoals bijvoorbeeld het verlies van een baan. Vervolgens blijk je veel meer aan te kunnen dan dat je in je visioen had kunnen bedenken.Dan Gilbert heeft daar onderzoek naar gedaan en bespreekt dat in een mooie TED speech.

De tweede vraag is veel interessanter “wat is het geheime recept?”. Dat recept is helemaal niet zo geheim, er is zelfs al een liedje over gemaakt “when the going gets tough”. Het gaat over het geboorte recht dat wij allemaal hebben, zelfliefde. In het liefde wordt het geprojecteerd op een ander (vinden we vaak veel makkelijker), maar als je de tekst lees als een gesprek tussen ik en zelf, dan is het recept zo klaar als een klontje:

I’m gonna get myself ‘cross the river
That’s the price I’m willing to pay
I’m gonna make you stand and deliver
And give me love in the old-fashion way

Hoe moeilijk de omstandigheden ook zijn, wij zijn allemaal uitgerust met twee aangeboren talenten: overlevingsdrang en zelfwaardering. We proberen er altijd het beste van te maken en we vinden, zonder dat we dat onszelf soms bewust zijn, dat we dat waard zijn. We ontwikkelen allerlei strategieën om te krijgen wat we willen en om te gaan met de zaken die we (nog) niet kunnen beïnvloeden.
Voor mij is dat weer terug naar de bron. Het is een plek die niet direct vraagt om dingen te doen, maar om dingen te laten, om de stille overtuiging dat ik hier ben en mijn leven in ieder geval waarde voor mij heeft en hopelijk ook toegevoegde waarde voor anderen. In die momenten dat ik even helemaal niet zo bezig ben met alles naar mijn hand te zetten (harde wil), ik me even overgeef aan het moment en wakker ben, komt zonder uitzondering dat kleine stemmetje dat zegt dat het goed is zo en dat het komt zoals het komt. Die bron voelt als wuivend riet in een zachte zomerse bries.

Dat stemmetje had ik als kind al. Ik kon toen al kijken naar wat er allemaal gebeurde en filosoferen over het waarom van de dingen. Daar kwam ik meestal natuurlijk niet uit, het was een stroom van gedachten en overwegingen, gevoelens en onzekerheden. Ondanks dat ging ik gewoon naar school en wilde ik graag leren, die natuurlijke drang liet zich niet afleiden door alles wat er om mij heen gebeurde.

Voor mij is terug gaan naar de bron steeds weer het loslaten van alle toestanden die ik creëer, gewoon even te zijn en dan komt de kern vanzelf bovendrijven. En voor je het weet zet je weer de eerste stap op je weg en stap 2 de dag daarna en ben je gewoon weer terug op je eigen pad, vanuit de kern, vanuit liefde.

Schuld, schaamte, verwijten, vergelijken, aanpassen en denken vanuit tekort zijn allemaal geweldige ingrediënten om verdwaald te raken en niet bij de bron te zijn. De manier waarop we dat doen kan oneindig veel vormen aannemen, bewust en onbewust. Het gaat er niet om dat we het voorkomen, het gaat erom dat je ermee stopt als je dit bewust wordt. Het is niet fout, het gebeurt.

Ik leerde ooitje waardevolle zin: Stop – Look – Correct – Take Action. Juist dat laatste is voor mij vaak de rechtstreekse weg naar mijn valkuilen. Ik schiet in de actie met een “grote stappen,IMG_2277 snel thuis”- mentaliteit. Ik heb dus baat bij een kleine aanpassing; mijn zinnetje is

 

Stop – Look – Correct – Take the First Step.

Dat …en de overtuiging koesteren die diep in mij leeft “soms raak ik even verdwaald, maar ik vind altijd de weg van de liefde terug”.

Nog geen reacties

Ik ging op vakantie en nam mee..

Ik ben weer thuis. De wassen zijn gesorteerd en de machine draait, vanavond komt kind 1 terug en donderdag kind 2. Klaar voor het “gewone leven”. Straks op de eerste werkdagen, vraagt iedereen “hoe was je vakantie?’ Ik heb zin om de bruine koppies te zien en de ontspanning langzaamaan weer in het normale te zien wegzakken.

Een mooi moment om na te gaan wat deze vakantie gebracht heeft. We vragen waar iemand geweest is, maar niet wat hij meenam. We hebben paklijsten voordat we gaan en gooien op de terugreis alles weer in de koffers, soms een sok vergetend die onder een bed bleef liggen. We vertellen waar we waren en wat we gezien hebben, maar zelden wat het gebracht heeft voor ons. Wat heeft onze tijd even los van alles wat we elke dag doen ons opgeleverd.

Bram Vermeulen zegt het heel mooi in het lied Bram Vermeulen – Verlangen “Er is een deel van mij in de Ardennen blijven steken, een ander stuk ligt in Italië aan zee”. We drukken onze aanwezigheid op een andere plek in de wereld, maar we nemen ook wat mee.

Mijn vriendin komt uit Tunesië en is daar nu ook weer op vakantie geweest, zoals elk jaar. Dit jaar kwam ze voor het eerst terug met een soort zoet verdriet. Tunesië is verandert, ze heeft aan de lijve ondervonden dat ze daar als westerling wordt bekeken. Voor het eerst voelt ze zich daar buitenlands en hier ook. Haar land is veranderd en zij is ook veranderd.

Ik heb mijn plannen bijgesteld, toen ik op het moment van vertrekken koorts kreeg en mijn knie verdraaide. Letterlijk ben ik dus in de Ardennen blijven steken zonder verder te lopen. En toch ben ik op vakantie gegaan. Omdat het fijn is om weg te gaan en ook fijn om weer thuis te komen. Ik ben spontaan naar Frankrijk gereden naar een vriendin, ik ben twee dagen later teruggereden naar Nederland om met een andere vriendin twee dagen vakantie te vieren en daarna heb ik in mijn eentje gekampeerd, in Zeeland. Ik heb in zee gezwommen en ik ben zelfs verband, terwijl mijn vrienden klaagden over regen en bewolking in de rest van Nederland.

Het heeft me gebracht dat ik weer weet dat ik me altijd en overal red, dat ik heel spontaan een beslissing kan nemen en zonder morren de inspanning kan leveren die nodig is. Dat ik kan genieten van en lange autorit die ik zingend doorbreng, af en toe onderbroken door een vers kopje koffie bij een pompstation.

Iemand vroeg me of het eenzaam is, alleen op vakantie. Het antwoord is ja, het is soms eenzaam. Meesta; is het prima om met jezelf te zijn en soms vraagt het gewoon wilskracht om te blijven genieten van de ruimte die ik heb, in mijn eentje. Soms twijfelde ik of mijn stem het nog zou doen, maar als ik iemand groette op de camping kwam er zonder nadenken “goeiedag” uit.

2015-08-16 16.10.03Alleen op vakantie zijn is stil. Ik zat zelf op het strand en betrapte me erop dat ik vooral keek naar mensen in interactie. Je kijkt niet naar iemand alleen, behalve als het die aantrekkelijke man is die voor je langsloopt en waarvan je je afvraagt waar hij heen gaat. Het oog zoekt beweging. Misschien heeft niemand me dus zien zitten op dat strand.

Ik heb gekeken naar andere mensen en hun interactie. Zoals het stel dat blij selfies nam van zichzelf en samen. Lachen, naast elkaar, voor elkaar, kussend. Hun kind rende ondertussen door de golven, vrij onverschrokken. Ik bleef kijken omdat het bijzonder is om mensen zo intensief zichzelf te zien bewonderen. Ik bleef ook vooral kijken naar het meisje in de golven, gewoon om te zien of het niet misging. Het meisje kon zich prima in haar eentje vermaken, de golven gaven genoeg plezier.

Aan zee heb ik ook een selfie gemaakt en geplaatst op Facebook.Het voelde onvolmaakt om de pure vreugde van het zijn aan zee, in de zon, zwemmen, kijken en genieten helemaal alleen te beleven. Dat was een moment om met iemand te appen. Pure vreugde vraagt om delen, ook als je alleen bent. Het is de enige selfie van mijn vakantie. Alleen in de tent zitten hoeft niet gedeeld te worden, een maaltijd ook niet heb ik ontdekt. Ik kan heel veel gewoon met mezelf delen en er echt van genieten. Alleen pure vreugde is zo fijn, dat wil je delen met anderen.

Wat mij ook opviel, is dat mensen contact maken als je voorbij loopt of als je naast ze aan tafel zit. Als ik alleen voor mijn tent zit, kijken ze soms wel, maar niemand zegt wat. het is alsof de stilzitter het gesprek moet openen.

Ik vond het fijn om weg te gaan, om even helemaal met de dagelijkse sleur te breken. Ik had geen computer mee, alleen mijn telefoon. In mijn dagen alleen heb ik heel veel gelezen, maar ik heb ook vooral genoten van het leven op de camping. Je moet lopen naar de WC, lopen naar de winkel, even lopen naar de zee. er is heel veel beweging op zo’n vakantie en dat is wat ik meeneem naar huis.

Hier thuis is er altijd veel rumoer om me heen, zodat ik op de momenten alleen de neiging heb om te gaan zitten, achter mijn computer, met een boek, de was opvouwen voor de TV. Altijd zittend, even uitrusten. Ik denk dat ik vaker ga lopen, dat is wat de vakantie me oplevert. Ik ga dus niet alle boodschappen straks doen voor de kinderen, maar morgenochtend vroeg even naar de supermarkt lopen voor het ontbijt. Voor dat vakantiegevoel, zo ’s ochtends nog een beetje kil, lopen omdat je anders geen eten hebt. Want ook als je alleen bent, geniet je het meest als je in beweging blijft. Dat is pas echt ontspannen, de tijd nemen om te voet te gaan.

1 reactie

Go with the flow

Vandaag heb ik mezelf getrakteerd op een aura-soma consult bij the Color Company. Samen met Sabine heb ik vier aspecten van mijn leven onder ogen genomen en ik kwam naar buiten als een gelukkig, tevreden mens dat helemaal op haar plek is en dat is niet zoals ik naar binnen ging.

De werking van de workshop is vrij eenvoudig. Na een korte meditatie (gronding) ben je helemaal in het hier en nu. Dan kies je vier flessen achter elkaar. Aan de hand van jouw keuze onderzoek je vier aspecten; je zielefles, je uitdagingen, je huidge situatie en je blik in de (mogelijke) toekomst.

Schermafbeelding 2015-06-22 om 19.14.18Omdat ik zelf nog alle kleuren wil laten bezinken en de diepte van dit consult nog wil doorgronden, beperk ik me tot het hier en nu. En dat was een prachtige fles met als naam “Go with the Flow”. Een mooier advies voor dit moment in mijn leven had ik niet kunnen wensen.

Flow is een prachtig woord en ik heb zelfs al eens geciteerd uit het tijdschrift. Een snelle google zoektocht levert meerdere definities op:

  • snelheid waarmee ademlucht in-of uitstroomt
  • Flow is een geestestoestand waarin we geluk ervaren omdat we positief en intensief met iets bezig zijn. Flow is het optimaal beleven van een moment. Voorbeelden van flow zijn de sporter die scoort of de chirurg die geconcentreerd maar tegelijkertijd ontspannen een operatie verricht.
  • Flow wordt in de hiphop gebruikt als één van de kenmerken van rap. Het geeft de wijze aan waarop de rapper woordritme, woordkeuze, intonatie en snelheid combineert

Flow is de optimale toestand van ervaring. De ervaring van ademen, van zingen en vooral van bezig zijn. Het begrip ‘flow’ is wijdverbreid door de psycholoog en hoogleraar Mihaly Csikszentmihalyi. Hij heeft veel onderzoek gedaan naar het beleven van geluk en leverde belangrijke bijdragen in de positieve psychologie. Tijdens onze dagelijkse bezigheden wordt onze aandacht versnipperd over kleine dingen. In een toestand van flow is onze aandacht gericht op maar één enkel ding.

Toevallig spraken we vandaag op een bijeenkomst van trainers over dat zogenaamde multi-tasken. Voor leren is het belangrijk om dingen ook met aandacht te doen. Doordat we vaak versnipperd werken en maar moeilijk off line gaan en ons richten op ons leerproces, of leren op de werkvloer ook in alle gevallen effectief is. Het vraagt van de leerling dat hij of zij echt aandacht besteed aan dat leren, zelfs al is het maar voor vijf minuten.  Uiteraard geldt dit ook voor vrouwen, die mythe kan overboord.

Terug naar mijn Go-with-the-flow Fles. De les is dat ik in deze fase van mijn leven mezelf vraag om stil te staan, aandacht te hebben voor de kleine dingen en voor mijn gevoelens en die ook te uiten via creativiteit en communicatie vanuit mijn hart. Toen ik dit hoorde zat ik even stil op mijn stoel en kreeg ik kippenvel. Dit is namelijk precies wat mijn drang tot schrijven (en gisteren ook schilderen) voedt. Ik wil mijn gevoel omzetten in woorden en ben dan ook heel blij met de feedback dat een ander daar dan wat aan heeft, graag zelfs.

Veelal denk ik zelf dat de verdrietige dingen in mijn leven op dit moment mijn brandstof zijn. Ik  koesterde me al in de woorden van Paul Coelho

Tears are word waiting to be written

Vandaag realiseer ik me dat het gaat om alle gevoelens, de positieve en de negatieve. De wervelstorm en het zachte verkoelende briesje. Dat besef geeft me lucht en maakt dat ik wil dansen. En dat ik vandaag schrijf over ontdekkingen waar ik blij van word.

Met dit besef heb ik met Sabine gesproken over de zaken van uitputting en het weggeven waar ik eerder over sprak in mijn meest bekeken blog ooit Gul. Gul is geschreven vanuit mijn vraag aan mezelf wat het toch is dat ik zo uitgeput raak. Het antwoord was dat ik bleef geven tot ik op was.  Ik kan in mijzelf van mijzelf houden, in contact geef ik mezelf soms nog gewoon weg. Het lijkt alsof ik aan de ander geef in de hoop dat de ander dan aan mij geeft. Tegelijkertijd was er de feedback van een goede vriend die mij herinnerde dat  je altijd genoeg bent en dat geven pas echt geven is zonder dat je zegt dat je gul bent, ook die begreep ik direct.

Wat is dan goed contact? Het is het contact waarbij je met jezelf verbonden blijft en waarmee je je helemaal kan verbinden met de ander vanuit jezelf. Dan ontstaat flow of synchroniciteit met een ander. Het gaat dus over echte aandacht ook voor onszelf en over een gevoel van geluk, zelfs als de inhoud van het gesprek een hele andere kant op gaat. Het gaat om de wezenlijke ontmoeting.

Sabine gaf mijn de geweldige tip om in contact een lemniscaat (8 vorm) te visualiseren. Als het contact en in balans is, is het een perfecte acht. Als het contact uit balans gaat omdat je te veel wilt geven of wilt halen of de ander geeft of haalt teveel dan vervormd de 8. Herstel-de-8 is dan een heel eenvoudige reminder voor jezelf om weer gebalanceerd contact te maken. Het gaat daarbij niet zozeer over geven en nemen maar over het laten vloeien van het contact (flow).

Dat aandacht (aan d’8) een belangrijk element is, toont Echt Oogcontact prachtig aan. Het laat zien hoe echt oogcontact een contact op dieper niveau geeft dan de vluchtige wereld waarin we leven en waar we om de zoveel seconde even onze telefoon checken of onze “jacht”-blik opzetten, vaak goed te zien op recepties en feestjes. Zie hoe emotioneel het is om echt gezien te worden en zie ook de aarzeling van sommige omstanders, het gevecht tussen verlangen en de angst voor het onbekende.

Mijn les vandaag is dat gul geven in contact vooral gul echte aandacht is, ook echte aandacht voor mezelf. Ik ga met alle wetenswaardigheden van vandaag nog een keer mijn mind-map van gisteren scherp stellen, omdat ik nu weer heel diep contact heb met mezelf.

I am that I Am

Nog geen reacties

Get your ass in gear

Voor degen die met medelijden mijn blog “Gul” lazen en de zwaarte van immobiliteit konden voelen heb ik goed nieuws, vandaag gaan we aan de slag. Weg met de indolentie, het gepsychologiseer, het hopen dat de staatsloterij eindelijk die hoofdprijs in mijn brievenbus gooit. Weg met de luiheid, de wanhoop, de moedeloosheid, we gaan werken!

7 Jaar geleden deed ik een training waar bij de introductie de deelnemers stevig werden aangesproken over de manier waarop ze met de training kunnen omgaan:

  1. Criticus; alle theorien, opdrachten en activiteiten kan je bezien vanuit de vraag “wat vind ik hier van”. Je geeft je mening en gaat in discussie, de spelers speen het spel en jij zit vanaf de bank te adviseren. De invloed die je hebt is wisselend (misschien zelfs negatief?)) en de progressie die je maakt? t zou kunnen, het zou ook niet kunnen
  2. Observator; je hebt geleerd om zonder oordeel te kijken en je bekijkt wat er gebeurd en vraagt je af of het iets voor jou is. De spelers spelen het spel, je kijkt, je geniet, je sympathiseert of je begrijpt, maar je doet niet erg veel. De invloed die je hebt is nagenoeg nul en de progressie die jezelf boekt is…nul.
  3. Coach; Je observeert, bedenkt, begrijpt en moedigt aan. De spelers spelen het spel en vanaf de zijlijn probeer je de spelers de goede kant op te duwen. Je invloed is misschien wel 50%, je krijgt er een goed gevoel van omdat je betrokken bent en meeleeft, maar je persoonlijke progressie?
  4. Speler; je kan ook gewoon in de arena stappen, je overgeven aan het spel en zien waar het schip strand, je zal falen en winnen. Je zal vallen, maar als je altijd één keer meer opstaat dan valt is je progressie 100%.

Iedereen die de vier opties ziet weet meteen wat echt leven is, optie 4. Toch leven we veel in de andere opties. Ikzelf geniet echt van coaching en ik geniet ook van observeren. Ik ben een dromer dus ik kan geweldig observeren en filosoferen. Ik moet mezelf steeds weer aanmoedigen om ook echt aan de slag te gaan. Voor nog meer aanmoediging lees vooral een boek van Brene Brown en the Daring Way!, je kan ook gewoon beginnen natuurlijk.

just do it

En dat is wat ik gedaan heb gisteren al meteen. Ik heb verschrikkelijk opgeruimd, een bed gekocht en ik ben gaan dansen, altijd goed. Vandaag ben ik eens er echt voor gaan zitten om een plan te maken voor mezelf zodat ik met focus aan de slag kan. Die tip wil ik vandaag aan iedereen meegeven, zo op een druilerige zondag. het is een geweldige start van de week en zo kan je als speler in het leven staan.

Het voordeel van op de bodem zitten dat in het grote niets alles mogelijk is en dus ben ik begonnen met een mind-map. Ik heb mezelf absoluut verloren in het zoeken naar leuk icoontjes en plaatjes om hem mooi te maken, maar daar krijg ik nou toevallig heel veel energie van, dus dat is niet erg. Voordat ik mijn mind-map tekende heb ik aan mezelf gevraagd waar ik het meest naar verlang en wat ik dan ook echt wil realiseren. Je kan daarbij mijn blog over de wil gebruiken.

Het handige aan mindmappen is dat je lukraak aan de gang kan en er uiteindelijk best een leuk plaatje uit kan komen. een leeg vel papier en wat leuke stiftjes maakt het voor mij nog leuker. Dit is mijn mindmap:

Slide2

Ik heb alle icoontjes verwoord in een contract met mezelf dat voor de vijf categorieën een hoofddoel verwoord en een aantal subdoelen, waarbij ik een tijdsbestek van twee jaar heb gepakt. Zoals je ziet staat bij mijn passie nog steeds het cadeautje om te geven, maar bij de middelen energie. Zo breng ik ze in balans en zorg ik dat ik niet uitgeput raak.

Ik was zo al heel tevreden, maar in mijn geval maakt de droom mij nog geen speler en als dat ook voor jou geldt dan is er nog een stap te gaan. Maak een planning voor jezelf! En de allerbeste tip die ik je kan geven is dat je al je doelen pakt van je mind-map en dan van achter naar voren gaat plannen. Ik geef een voorbeeld uit mijn eigen contract.

Aan het einde van het jaar wil ik meer vitaliteit hebben dan nu. Dat betekent een aantal zaken:

  1. Ik wil drie keer in de week sporten
  2. ik wil gezond en gebalanceerd eten op zo’n manier dat het mijn lichaam voedt.
  3. ik wil 15 kilo lichter zijn zodat ik in maat 42/44 pas (einde studietijd).

Laat ik met de laatste beginnen omdat ik heel veel mensen ken die een gewichtsdoelstelling naar beneden hebben. Ik maak nu een lijst van de weken tot aan 31 december. En dan ga ik terug redeneren en stel ik ook hier en daar een beloning in voor mijn inzet. Ik ga er in grote stappen doorheen, wes vooral zo detaillistisch als je zelf wilt:

  • Week 52: -15K ; Weekje skien met mijn kinderen
  • Week 48: -15 K; Mooie Skibroek voor mezelf
  • Week 44: -12 K: Dagje sauna met E.
  • Week 40: -10 K: Liefdesbrief sturen
  • Week 36: – 8K: Nieuwe spijkerbroek
  • Week 32: -6K: Lekker wandelbroek voor mijn wandelvakantie!
  • Week 30: -5K: Bikini
  • Week 28: -4K: Dagje vrij voor mezelf

Ik heb een zeker realisme in mijn planning, ik weet dat ik tot week 28 behoorlijk veel tijd heb om hard te knallen en dat dan de vakantie begint, dan ga ik iets langzamer om in september weer top aan de slag te zijn. Je zult zien dat als je van achter naar voren plant dat het eigenlijk heel langzaam gaat en er is nog een groot voordeel. Als ik nu een doel niet haal kan ik naar mijn volgende deadline kijken en corrigeren. Als ik vanuit vandaag begin en mijn deadline niet haal dan lijkt het grotere doel al verloren, terwijl andersom redenerend ik allang gezien heb dat dit wel een heel rustig tempo is. Ik mag ook wel meer doen, maar niet minder.

Analoog aan deze heb ik voor mezelf een spaarplan opgesteld, zodat ik wel de middelen heb om dat weekje skiën ook te betalen en ik heb nog een grotere droom die vraagt dat ik nu zuinig ben.

En dan komt het gewone leven om de hoek en gaat het erom om elke dag te doen wat nodig is. De beste manier voor mij om de dingen te realiseren die ik wil realiseren is om een weekplanning te maken. Ik heb een groot wit papier gepakt en voor mezelf getekend wat mijn doelen voor de week zijn en wat ik dan moet doen in de week en in mijn weekend. en de onderste helft van mijn blad is voor mijn eigen evaluatie. Wat heb ik gedaan. Hierin heb ik de voor mij relevante zaken opgenomen waar ik op wil letten:

  1. slapen en de manier waarop ik opsta
  2. Hoe heb ik gewerkt aan mijn vitaliteit (eten, sporten, rusten)
  3. Hoeveel energie had ik voor werk en reizen
  4. Hoeveel heb ik geïnvesteerd in Genieten
  5. Hoeveel tijd heb ik geïnvesteerd in mijn passie
  6. Waar kreeg ik energie van en wat lekte energie.

Het kan zijn dat ik volgende week toch dingen anders doe in mijn planning omdat ik niet alleen in actie ga, maar ook bij mezelf wil stilstaan over wat er bij mij gebeurd, zoals dat zelfonderzoek waar ik gisteren over sprak.

Mijn eerste opzet ziet er zo uit (ik realiseer dat ik een categorie ben vergeten…wat ik wil opruimen deze week:)

Weekplanning

Zo ik heb mijn planning en focus scherp en nu is het gewoon aan de slag…Omdat ik nog aan het tobben ben met mijn energie is het fijn om het te onderzoeken, maar ook om elke dag met compassie te kijken naar mijn resultaten. Ik mag best schuiven met mijn doelen als het beter past met mijn energiehuishouding, maar ik wil mezelf wel uitdagen. Zo wordt deze week een avontuur en heb ik er zin in.

Dit is de meest praktische vorm die ik ken om het citaat van Ghandi echt toe te passen, geniet ervan en ik hoor graag van anderen hoe het je is vergaan 😉

Ghandi

1 reactie

Gul

Afgelopen vrijdag zat ik er finaal doorheen. Ik liep op mijn tandvlees, mijn leven voelde als een grote puinhoop en even overwoog ik zelfs om me maar weer ziek te melden omdat ik alle energie weer kwijt was. Gelukkig had ik mijn allereerste gesprek met de hulpverlener in huis en een afspraak met de kapster.

Ik ben dol op mijn kapster, het is een enig en origineel mens en we delen een zekere spirituele kijk op het leven. En mijn kapster heeft ook een soort burnout, we hebben er in eerdere bezoeken over gesproken. Op de vraag “hoe is het?” kon ik dus naar waarheid antwoorden en zo deelde ze ook haar verhaal. De overeenkomst tussen haar verhaal en het mijne is dat we teveel geven. “Kan je teveel geven?” vroeg ik haar want dat was me die ochtend ook al haarfijn uitgelegd. “Ja dat kan”. Dus is het een onderzoek meer dan waard.

33478_489372687328_675207328_6991903_1285937_nGeven klinkt als iets geweldigs, je kan van jezelf zeggen dat je gul bent. Mensen vertellen mij dat ook en dan verzucht ik wel eens “ik kan niet anders”, maar dat is niet waar. Ik kan wel anders, ik ben alleen gewend om heel veel te geven. Geven is prima, maar niet als het opgeven of weggeven wordt. En dat is precies wat mijn kapster en ik van elkaar herkende.

Geven, gift, gave; het zijn allemaal woorden die de overdracht benoemen van de een naar de ander. In mijn eerdere blogs haalt ik al Dan Millman aan:

Wanneer we eenmaal de grenzen en beperkingen van onze verantwoordelijkheid hebben vastgesteld, kunnen we onze plichten volledig op ons nemen en loslaten wat onze plicht niet is; op die manier beleven we meer vreugde aan het steunen van anderen omdat we relaties creëren die harmonieuzer en coöperatiever zijn – Dan Millman

Dit is de kern van de gulle gave die klopt. We geven vanuit onze eigen plek en beleven zo de vreugde van het steunen van de andere. Te veel betekent dat we niet alleen geven wat past bij ons om te geven, maar ook gaan geven om iets anders, bijvoorbeeld de verantwoordelijkheid van de ander verlichten. Over-coöperatie heet dat. Dat over-cooperatie vanuit de natuurlijke zucht naar balans kan omslaan naar onder-coöperatie vertelde ik al, het eindigt in wrok, boosheid en afwijzing van de vrager.

Voor mijn kapster en mijzelf is het zinvol om te onderzoeken waarom we blijven geven, terwijl we overduidelijk in de stress schieten en uitgeput raken. Ik was zelfs weer zo diep gezakt dat ik de afgrond van de moedeloosheid, die ik zo goed heb leren kennen in mijn burn-out, voelde opkomen. Ik heb weer vlagen met het gevoel van totale uitputting en dat betekent dat ik echt te veel gegeven heb of mezelf heb weggeven en mijn grenzen niet heb bewaakt. Tijd voor zelf-onderzoek.

The Work van Byron Katie 

Dit werkt fantastisch als je begint met mokken. Als je de boosheid voelt opkomen. Juist deze negatieve emotie toelaten en onderzoeken geeft een schat aan inzichten over de manier waarop je gedachten je gevangen houden. Ik heb haar al eerder genoemd en zal haar nog vaak noemen omdat ze werkelijk geweldig werk heeft gedaan en haar methode eenvoudig is toe te passen:

Stap 1: Zak even lekker in de boosheid en verwijten in een bepaalde situatie, laat het gewoon opkomen en schrijf jezelf leeg met de volgende vragen:

  1. In deze situatie, tijd en locatie, wie maakt je boos, verwart je of stelt je teleur en waarom?
  2. In deze situatie, hoe wil je dat hij/zij verandert? Wat wil je dat hij/zij doet?
  3. In deze situatie, wat voor advies zou je hem/haar geven?
  4. In deze situatie, wat heb je nodig dat hij/zij denkt, zegt, voelt of doet zodat jij gelukkig bent?
  5. Wat vind je van hem/haar in deze situatie? Maak een lijstje.
  6. Wat is het in of van deze situatie dat je nooit meer wilt ervaren?

Wat zo heerlijk is dat je jezelf met deze vragen even hardcore kan leeg mopperen. En dan mag je aan het werk. Je wordt helemaal stil en rustig en je luistert naar je hart en intuïtie en dan onderzoek je al je zinnen een voor een met de volgende vragen en omkering:

  1. Is het waar? (Ja of nee. Bij nee ga naar vraag 3)
  2. Kun je absoluut weten dat het waar is? (Ja of nee)
  3. Hoe reageer je, wat gebeurt er, wanneer je die gedachte gelooft?
  4. Wie zou je zijn zonder de gedachte?

Keer de gedachte om. Zoek dan drie specifieke, echte voorbeelden hoe elke omkering waar is voor jou in deze situatie.

Op deze manier kan je je hele klachtenformulier onderzoeken en vallen de inzichten je zo in de schoot.  Ik verwijs graag door naar een internetpagina, waar de hele methode vele malen uitgebreider en met voorbeelden is uitgewerkt. Ik gebruik hem ook in mijn coaching: The Work

PRI – Ingeborg Bosch

De herontdekking van het ware zelf was het eerste boek dat ik van haar las en al vroeg in het begin leverde dat mij een enorme jankbui op. Ze vertelt hoe elke ouder graag precies zou willen begrijpen waar een kind om vraagt om zo de behoeftes van het kind te vervullen, maar dat het eenvoudigweg niet mogelijk is. En dat elk kind dus zo afweermechanismen zal ontwikkelen. Ik heb meerdere boeken gelezen en ik raad iedereen van hart aan om je hierin te verdiepen: PRI.

Zonder ook maar haar methode recht aan te doen, kan je zelf al onderzoeken wat je probeert te vermijden met je gulle gedrag, door het niet te doen en dan te voelen wat er met je gebeurd. Welke angsten, visioenen, consequenties vrees je en wat gebeurde er echt? Het vraagt dat je een dagboek bijhoudt zodat je jezelf ook kan terugkijken.

Bij twijfel toch doen (of laten)

Tijdens een speech voor DDF vertelde Danny Mekic ooit dat hij een jaar lang al zijn angsten en aarzelingen had opgeschreven en dan toch had gedaan waar hij bang voor was. Zijn ontdekking was dat in 95% van de gevallen dat waar hij bang voor was niet gebeurde. Dat weet je pas als je het zelf probeert.

Hoe werkt het bij mij?

Voor mijzelf is de manier waarop ik geef onproductief als ik ga geven om iets anders te vermijden. Dat iets anders is bijvoorbeeld mijn irrationele angst dat de ander het niet redt zonder mijn gift, ik ben een meester in het overnemen van de verantwoordelijkheid van de ander. Dieper daaronder ligt het verlangen om (weer) dat te krijgen wat ik zo graag wil hebben van de ander en waarvan ik denk dat de ander mij dat kan geven, liefde en aandacht. Heel erg lang geleden heb ik bedacht dat als ik alles regel voor de ander, deze dan de rust vind om mij te geven wat ik graag wil. Dat is de aardige observatie.

De minder aardige, duistere observatie is iets dat in de PRI valse hoop heet en in mijn leven is een energie-vretende zoektocht is naar iets dat ik met het stellen van een eenvoudige vraag kan ontdekken. Wil jij mij wel of niet liefde en aandacht geven nu?

De vraag geeft de ander de mogelijkheid om ja of nee te zeggen en maakt alles buitengewoon helder. Ik koester echter stiekem de gedachte dat ik met een nee niet kan leven en dus ik ga heel erg mijn best doen in de hoop dat ik een cadeautje krijg. De ander voelt naadloos aan dat ik onbewust iets wil pakken waarvan hij of zij niet weet of ze het willen geven of wel aan de vraag kunnen voldoen, ik kan me voorstellen dat het als een bodemloze put aanvoelt, naarmate ik wanhopiger mijn best doe. Dat is het moment waarop ze terugtrekken en ik meestal met een volslagen gevoel van afwijzing of verlating zit.

De duistere kant is de kant van een afweermechanisme dat ik al jong heb opgedaan. De oplossing is tamelijk eenvoudig en met The Work ook goed uit te vogelen. Voor mij is op dit moment de les dat ik mezelf ga geven wat ik nodig heb. Ik geef mezelf liefde en aandacht, zodat ik mijn energie ook weer oplaad. Dat doe ik vanuit compassie. Ik bedenk leuke dingen die ik ga doen en die doe ik ook, ik heb mezelf doelen gesteld die vragen dat ik sport en gezond eet en dat geef ik mezelf ook. Ik ben bezig mijn eigen grootste supporter te worden. Zo laad ik mezelf op en kan ik weer vanuit gulheid geven. Want stiekem ben ik ook trots op mijn gulle natuur, ik vind het een van mijn mooie kanten die het meer dan waard is om niet te verzuren.

De tweede uitdaging wordt om serieus aan de slag te gaan met grenzen stellen en a la Danny Mekic mijn angst te onderzoeken. Ik ben daar al mee bezig, maar nu ik deze blog zo schrijf lijkt het me een mooi ding om een jaar lang mijn angst onder ogen te zien en dan toch helder mijn grenzen aan te geven, Ik ben benieuwd of mijn percentage ook zo hoog uitvalt.

Vandaag eindig ik met een spreuk van mijn tandarts die ik dan altijd vervloekte:

Gij lijdt het meest onder het lijden dat u vreest

3 reacties

Kwetsbaar en dapper

Toen ik thuis kwam en mijn Facebook opende, zag ik meteen deze post: Brene Brown on Blame en ik schoot in de lach omdat ik me besefte dat het waar is. Ook ik heb regelmatig meteen geweten welke vlinder de orkaan veroorzaakte in mij en daar mijn energie aan besteed zodat ik iemand de schuld kon geven. Zodat ik niet mijn oncomfortabele gevoel van kwetsbaarheid en gebrek aan controle zou voelen.

Ik heb pas recent dieper begrepen dat ik dat oncomfortabele gevoel nog in mij draag. Ik heb vaak allerlei strategieën ingezet om toch een beetje “mijn zin” te krijgen. Het grote voordeel hiervan is dat ik mijn boodschap vrij gecontroleerd en zakelijk  over de bühne kan brengen, ik ben een “snelle schakelaar” geworden en ik voeg me makkelijk en soepel voeg in vele soorten gesprekken . Ik heb geleerd te onderhandelen. Al die lessen gebruik ik ook voor mijn coachees en trainees omdat zij ook graag andere strategieën gebruiken om hun verhaal over de bühne te krijgen.

Veel trainingsbureaus bieden het aan als vaardigheden. De onderliggende les die ik altijd meenam in het leren van deze zaken is dat ze helpen om eerlijk, meer helder en duidelijker te communiceren vanuit een overtuiging dat vanuit begrip en aandacht veel meer mogelijk was. En dat ik dus wel degelijk dingen kon doen om de ander te helpen mij beter te begrijpen, zoals je ook probeert Frans te praten in Frankrijk (dank Brenda Sarbach voor deze ezelsbrug!).

Dat oncomfortabele gevoel dat ik bij mij draag is het makkelijkst uit te leggen aan de hand van PRI van Ingeborg Bosch. Deze theorie verteld ons dat wij in ons leven 5 afweermechanismen opbouwen, die wij als kind ook nodig hebben vanwege de afhankelijke positie waarin we verkeren. Als we volwassen zijn kunnen we ze echter loslaten omdat we de realiteit aankunnen en daar heeft Past Reality Integration een hele mooie werkmethode voor, het past in het werk van The Work en anderen en gaat echt naar de bron.

De 5 afweermechanismen zijn angst, primaire afweer (ik ben niet goed genoeg), valse hoop, valse macht en ontkenning van behoefte. Ik beperk me tot valse hoop omdat die me nog parten speelt en in dit geval het meest van toepassing is.

Valse hoop is het meisje dat haar kamer opruimt of haar moeder ontbijt op bed brengt, in de hoop dat ze dan die dag naar het strand gaan. Het is het meisje in mij dat echt nooit heeft verteld dat ze graag een trainingspak wilde en bij elke vallende ster of anderszins bijgelovige wens-momenten vurig om dat trainingspak vroeg. Het heeft drie jaar geduurd voordat het pak uiteindelijk kwam, ik begon ermee op mijn zesde en pas rond mijn negende kreeg ik eindelijk een Adidas trainingspak, in de echte jaren 70 kleuren, zwart met oranje strepen.

De opbrengst van valse hoop is dat je geen vraag hoeft te stellen en je dus ook niet een teleurstellend nee kan krijgen. Het nadeel van valse hoop is dat de pijn van de afwijzing die je probeert te vermijden opbouwt en meedraagt totdat je hem loslaat. Ikzelf heb er gelukkig al veel van losgelaten met het nemen van verantwoordelijkheid over mijn eigen leven en het accepteren van teleurstellingen, maar ik kom toch nog steeds ook plekken op een dieper niveau tegen waar het speelt.

De blame game van Brene Brown laat op een grappige manier zien hoe het werkt (en welk een energieverspilling het is). Ik weet al dat een gevallen kopje helaas mijn eigen onhandigheid is en ik heb dat geaccepteerd, hoewel ik nog wel eens een stevige vloek loslaat of een diepe zucht. Mijn spel dat ik lang gespeeld heb en dat ik nu doorzie, maar ook nog wel eens tegenkom is de “slimme jurist”. Ik heb een vrij genadeloze herinnering en gehoor voor wat iemand zegt en ben soms van het type “anything can and will be used against you” in mijn persoonlijke relaties. Ik kan dan in mijn valse hoop beloftes maken van (zijdelingse) uitspraken en dan later de persoon verwijten dat hij of zij zich niet aan de afspraken heeft gehouden. Dat kunnen zowel negatieve als positieve uitspraken zijn trouwens. Dan kan ik in mijzelf wat wrokkig gelijk hebben en alles oneerlijk vinden (valse macht), wanhopig denken :en ik dan, ik had erop gerekend” en hoef ik niet de pijn van de teleurstelling of afwijzing te voelen.

Ik stel het express zo cru, omdat dit het doel van het spel is. In het echte leven zijn mijn relaties gelukkig veel genuanceerder en eerlijker en kan ik al veel beter met teleurstelling om gaan. De angst voor afwijzing blijft me soms wel parten spelen. Ik werk daaraan en met de boeken van Brene Brown durf ik meer en meer toe te geven aan dat gevoel van kwetsbaarheid. Wat daarin ook een grote steun is dat ik gewerkt heb aan mijn eigenwaarde en zelfliefde en geloof dat ik het waard ben om er helemaal te mogen zijn. Nu is de fase aangebroken om mezelf ook meer te laten zien. Ik heb over deze thema’s al vaker geschreven, omdat ik iedereen die waardevolle lessen gun.

Nu gebeurt er iets raars in mijn leven,  iets nieuws. Met het accepteren van mijn kwetsbaarheid en het verdriet dat ik daar soms bij voel kan ik het niet helemaal meer wegstoppen. Ik ben het mij bewust en ik kan het niet meer tegenhouden en daar ben ik blij. Ik ga meer voelen, ik leef meer wakker en het maakt me ook onzeker. Ik voel me soms nog een meisje op een driewieler die net leert fietsen en nog wat wiebelig op haar pootjes staat. Ik wil verder werken op deze weg, want het maakt ook dat de blogs stromen, dat ik mezelf meer wil en durf te laten zien en dat ik creatiever word.

Het rare is dat ik soms even overweldigd ben door de feedback van anderen. Iemand vroeg me hoe het met me was en ik vertelde het eerlijk en die persoon kreeg kippenvel.Ik vertelde iemand over een worsteling die ik had in een relatie en ineens kon ik in een zin vertellen wat ik graag wilde en zij zei “waarom vraag je dat niet dan?”. Ik word meer helder en ik wordt begrepen. De kern van mijn angst om afgewezen te worden is altijd dat ik niet begrepen wordt, maar ik ben in mijn gevoeligheid vele malen meer helder dan ik zelf had verwacht.

Vandaag hadden we een bijeenkomst van personeel op mijn werk en terwijl ik naar de verhalen luisterde kon ik voelen dat er wat aan het veranderen was, dat er meer verbinding leek te komen en meer samenwerking en ik werd er blij van. Ik vertelde de groep over mijn gevoel en ik vertelde ook dat ik in het verleden vaak mijzelf had groot gehouden en me daarin eenzaam had gevoeld, dat ik mijn onzekerheid verstopte achter een imago van professional soms en dat ik nu het gevoel had dat ik mijn collega’s nu gewoon kon bevragen op dingen, dat we weer meer benaderbaar werden met elkaar. Toen ik het vertelde voelde ik me niet enorm kwetsbaar, ik werd me er pas van bewust toen de voorzitter van de vergadering zei dat het best kwetsbaar was wat ik zei. Even schrok ik, maar toen hoorde ik gelukkig zijn woorden dat hij blij was dat ik het deelde. In de gang kwamen nog twee mensen naar me toe die me aanspraken over mijn inbreng. Weer iemand die kippenvel had gekregen.

Het maakt me verlegen op mijn manier, een beetje verwarring omdat het wat nieuw en onwennig voelt en ikzelf niet precies begrijp wat ik heb gedaan. Ik voel een soort dankbaarheid dat ik in mijn hele groeiproces over de jaren nu op een punt ben dat ik heel eerlijk durf te zeggen wat er in me leeft, zonder er iets voor terug te verwachten. Dat ik gewoon wil delen en uiten en dat het blijkbaar mensen raakt. Waar ik vroeg echt mijn best voor deed gebeurd nu gewoon zomaar en misschien moet ik ook niet precies weten hoe ik het doe. Voor je het weet is er weer een aan te leren “competentie” en eigenlijk is de hele kunst om gewoon brutale honest te laten zien wat je wilt laten zien.

Ik ben in februari voor het eerst in aanraking gekomen met het gedachtengoed van Brene Brown en ik was enorm geraakt door haar TED speech. Haar boeken zijn voor mij zo uitnodigend omdat ze zelf ook laat zien dat ze geworsteld heeft en soms nog om te komen tot haar manier van levens vanwege de wetenschappelijke onderbouwing. Show Up – Be Seen – Live brave. Het is een uitroepteken voor me geworden en een vlag in de verte. Vandaag voelde het even als een hole-in-one en ik sluit de dag af met deze prachtige kaart:

The Daring Way

Download Website brene Brown

 

1 reactie

Je bent een schat

Ik ben dol op die rare testjes op Facebook. Testjes waarbij je je ideale beroep aangereikt krijgt in vier vragen, je ideale land, je ideale huisdier. Testjes die je kunnen vertellen wat voor dier jij bent (nooit iets hinderlijken als een mug of een wesp, altijd iets bijzonders), welke indianennaam bij je past. Afijn. Ik doe ze dan ook regelmatig en als het resultaat mij bevalt dan post ik ze. Als ik t belachelijk vind niet natuurlijk, zo werkt Facebook ook.

Schermafbeelding 2015-06-15 om 09.06.20Vandaag deed ik een testje om mijn perfecte bijnaam te ontdekken, ik vulde vragen in die me zo als gewoonlijk weer verbazen en kwam uiteindelijk op de uitslag: Schat.Uiteraard heb ik die meteen gepost, omdat het een leuke uitslag was.

Ik ben een schat omdat ik altijd voor iedereen klaar sta, vertelt de test me, en dat is vaak waar. Ik heb dit weekend ook meerdere keren die feedback gehad. Iemand vond me te gul, iemand bedankte me voor mijn aanwezigheid bij een concert, iemand was blij met mijn post en mijn coachee vroeg wat ik ging doen om te vieren dat ze zo succesvol was geweest. Allemaal blije feedback, dus misschien ben ik wel een schat.

Een andere associatie die ik meteen had  is het verhaal uit de kracht van nu van Eckhard Tolle, dat ik al eerder aanhaalde in mijn blog  AHA moment van coachen:

Een bedelaar zat al dertig jaar aan de kant van de weg. Op een dag kwam er een vreemdeling voorbij. “hebt u wat geld voor me” vroeg de bedelaar, terwijl hij mechanisch zijn oude honkbalpet ophield. “ik kan je niks geven”, zei de vreemdeling. Toen vroeg hij: “waar zit je eigenlijk op?”. “Niets bijzonders”, zei de bedelaar, “het is gewoon een oude kist. Ik zit er al op zolang ik me kan herinneren”. “heb je er wel eens in gekeken?” vroeg de vreemdeling. “Nee” zei de bedelaar, “waarom zou ik? Er zit niets in”. “Neem eens een kijkje”, zei de vreemdeling met enige nadruk. De Bedelaar slaagde erin de deksel open te wrikken. Hij was stomverbaasd, vol ongeloof en heel opgetogen toen hij zag dat de doos vol zat met goud.

Ik ben vaak die vreemdeling als coach, maar ook als mens, vriendin, moeder. Het paradoxale is dat als je vragen stelt of meedenkt met iemand en het wordt ontvangen, dat je zelf ook meteen die doos met goud krijgt. Ik heb al vaak na een coaching verzucht dat ik zelf ook minstens net zoveel inzichten krijg van mijn eigen coaching. Het advies dat je geeft aan een ander is net zo vaak een advies voor jezelf of  een verdiepend inzicht.

Terug naar het testje. Zo’n test stelt vragen met multiple choice antwoorden. Meestal zijn dat volkomen vreemde vragen, maar dit testje had vragen die mij echt aan t denken zette en jou misschien ook:

Schermafbeelding 2015-06-15 om 09.42.47

Schermafbeelding 2015-06-15 om 09.43.03

 

 

 

 

 

Dit zijn relevante vragen die je meer inzicht kunnen geven in je schat. Vooral het onderscheid tussen wat je denkt dat belangrijk is en wat je doet dat belangrijk is! Ze vragen hier of je chips eten voor de TV belangrijk vindt. Ik ga ervan uit dat niemand hier op klikt als hij de antwoorden serieus zou nemen. Toch zou het als antwoord op de tweede vraag relevant kunnen zijn. Wie vind TV belangrijk en hoeveel tijd besteden we eraan?

Wat heb ik ingevuld op deze vragen? Ik heb gezonde voeding en mijn ontwikkeling ingevuld en blijkbaar wordt je daar een schat van. Prettiger is dat we deze twee vragen kunnen inzetten om te kijken of ons leven nog klopt bij wat we willen.

Deze twee vragen zijn de kern van zelf-onderzoek naar immobiliteit. Deze term leerde ik kennen door Wayne Dyer en ik gebruikte hem ook al in mijn blog Bevroren Glimlach. Het helpt je om regelmatig te kijken of je nog goed in je veld zit met de volgende oefening:

Goed omgaan met tijd.001Goed omgaan met tijd.002Goed omgaan met tijd2.001

 

,

Nog geen reacties

TGIF blog: ik WIL genieten

Lezen geeft de mogelijkheid om dingen zelf in te kleuren, anders dan films dat doen. De enige film die mij direct aanzette om voor mezelf te reflecteren, was de bucket list.

Op dit moment zijn mijn favoriete boeken off all time:

  • Eten, bidden en beminnen – Elizabeth Gilbert
  • Wild – Cheryl Strayed
  • De pelgrimstocht naar Santiago – Paul Coelho
  • De kracht van Kwetsbaarheid – Brene Brown.

Het zijn allemaal boeken die de zoektocht van de mens markeren en dat is een thema dat ik heel erg herken in mijn eigen leen. Het zijn ook allemaal mensen die iets zijn gaan doen in die zoektocht, de moed hebben getoond om te gaan en te ontdekken, diep te ervaren en te leren van wat ze tegen kwamen op “the road less travelled”.

Het verschil tussen de gemakkelijke weg en de weg die leert, is de wil. Het vraagt moed, compassie en kwetsbaarheid om te gaan en onze grootste motor is de wil.

Tijdens mijn studie Psychosynthese besteedde we een heel weekend aan de wil en aan verlangen. Verlangen is de motor van de wil. Een van de meest bijgebleven oefeningen is een lijst die we maakten van al onze verlangens, waarna we vervolgens daaruit vier dingen kozen die we echt wilden. Een van mijn mede cursisten stopte na dit weekend met roken bijvoorbeeld.

Assagioli ziet de wil als sturend mechanisme in het menselijk handelen en onderscheid verschillende stadia:

  •  de sterke wil: De wil vanuit kracht, stuwkracht en energie.
  • De kundige wil: het vermogen die strategie te ontwikkelen die het meest effectief is en zo min mogelijk inspanning kost.’
  • de goede wil: dat te doen wat goed is voor jezelf en de ander wat bijdraagt aan ieders geluk en voorspoed.
  • de transcendente wil: (ook veel genoemd in het Boeddhisme) transcendentie betekent goddelijk of op God gelijkend te worden en stuurt de zelfrealisatie waarbij je je ego overstijgt.

We worden allemaal geboren met een sterke wil. Een baby gebruikt deze wil om te laten horen dat hij honger heeft of anderszins aandacht nodig heeft. Het is de wil die nauw verbonden is met het leven en overleven.

Later in ons leven ontwikkelen we de kundige wil. Je ziet dat kinderen op de kleuterschool al experimenteren met strategieën en daar ontdekken wat voor hen het meest effectief werkt. In mijn trainingen over onderhandelen werken we vaak juist aan het weer ontwikkelen van alternatieve strategieën zodat mensen situationeel het meest effectief kunnen blijven. De communicatie training die ik ooit volgde bij een zeer gewaardeerde collega gaat ook van dit kundige principe uit.

De goede wil gaat echt over het goed zorgen voor jezelf en voor anderen. Gisteren schreef ik over over-verantwoordelijkheid en onze natuurlijke aanleg om het goede te willen doen kan in sommige gevallen omslaan in jezelf weggeven ten gunste van een ander, dat is niet wat Assagioli voor ogen heeft. De mooiste filosofie die ik ooit hoorde om afwegingen te maken tussen eigen belang en andermans belang is een uitspraak van een krijgsheer. Als een oorlog meer verliezers dan winnaars kent is het geen eervolle oorlog en moeten wij deze staken. Deze gedachte neem ik vaak mee als ik overweeg which battles to pick.

De transcendente wil heeft als belangrijke motor het overstijgen van het ego, het daadwerkelijke besef dat we allen één zijn en dat een verantwoordelijkheid geeft. ik heb weinig momenten dat ik mijn transcendente wil aanspreek, maar rondom milieu, het niet eten van vlees en gemeenschapsvragen zoals het vluchtelingenprobleem zouden we in mijn ogen zeker gebaat zijn met transcendentie.

In mijn eerdere blog Kiezen is delen geeft ik een handvat om goede afwegingen te maken, bovenstaande helpt om dat nog scherper te doen.De afweging met de handen is vooral geconcentreerd op de goede wil. Dan Millman spreekt in zijn boek de 12 poorten naar de ziel (ook echt een van mijn favorieten) over de hogere wil. Deze wordt geraakt als je niet slechts jezelf afvraagt “wat vind ik fijn? Wat schiet ik ermee op?” maar juist als je je afvraagt “wat komt het meest ten goede van alle betrokkenen?”.

WilskrachtDe wil is de tweede poort naar de ziel, de eerste is eigenwaarde. Als je jezelf iets waard vindt, wordt het makkelijker om te willen. Ik heb heel veel moeite gehad met het weekend van de wil destijds, ik was nog zo bezig om mezelf goed genoeg te voelen dat de zin uit mijn jeugd “je hebt niks te willen, zorg maar eerst….” me nog te zeer blokkeerde om echt iets te willen. Mijn wil wordt nu wakker, juist nu ik alle grenzen van weggeven heb bereikt en ik de goede wil beter dan ooit snap. Ik citeer graag uit zijn boek:

Het zou fijn zijn als we het bestaan meester konden worden vanuit onze luie stoel, als we onze doelen konden bereiken door louter positief te denken en creatief te visualiseren. Of je kunt veranderen hangt niet af van wat je hoopt of wenst of denkt of voelt of zelfs maar gelooft; het ligt aan wat je doet.

In het dagelijkse leven wint vaak de wil-niet kracht van de wil. Ons verzet kan enorm groot zijn tegen dingen die waarvan we weten dat ze beter voor ons zouden zijn. We zijn meesters in het verzinnen van andere zaken. Ik heb me voorgenomen om elke dag een verhaal te schrijven. Dat stond in 2005 al op mijn Wil lijstje in mijn opleiding (zonder de elke dag). De enige manier om het voor elkaar te krijgen is het gewoon doen. En te ontdekken terwijl ik het doe welke neigingen en trucs ik allemaal heb om mezelf  te ontslaan van het doen. Dat doen en onderzoeken is een oefening in wilskracht.

Ik ben ook net een behoorlijk eind afgevallen en inmiddels ben ik best al tevreden met het resultaat zonder dat ik mijn BHAG heb gehaald (dan moet ik nog wel even door!). Ik kan mij sussen met de gedachte dat ik al veel behaald heb, genieten van alle complimenten en ondertussen schommelt mijn gewicht rond een plek waar ik nog niet klaar ben, maar wel al heel tevreden. Schrijven vraagt nu meer mijn aandacht en ik ontdek dat twee zaken die om wilskracht vragen maakt dat je een van de twee wat kan verwaarlozen. Nou doe ik dat altijd. ik doe er altijd nog een project bij dat dan meer van me vraagt.  Grappig genoeg WIL ik ze allebei. Dus dan moet ik ze ook allebei doen

Dus als gewoon doen de remedie is en al teveel overwegen en puzzelen alleen maar tijd vraagt en leidt tot immobiliteit…dan moet ik deze blog maar eens gaan posten en mijn buikspier oefeningen ook gaan doen…Geniet van een heerlijk weekend

 

2 reacties

Over-Verantwoordelijk

Een prachtige les;
“Om rust te vinden moeten we ontslag nemen als algemeen directeur van het heelal” – Larry Eisenberg

Wanneer we eenmaal de grenzen en beperkingen van onze verantwoordelijkheid hebben vastgesteld, kunnen we onze plichten volledig op ons nemen en loslaten wat onze plicht niet is; op die manier beleven we meer vreugde aan het steunen van anderen omdat we relaties creëren die harmonieuzer en coöperatiever zijn – Dan Millman

Vandaag liep ik in de supermarkt tegen een van de dames op met wie ik ooit zwangerschapsgym volgde. Het was al de tweede dag achter elkaar dus we verzeilden in een praatje. Gewoon algemeen startend met hoe is het, maar toen ik eerlijkheidshalve antwoordde dat het goed ging nu ik was hersteld, ging het gesprek ineens dieper.

Ik herkende de licht verwilderde blik als geen ander en ze gaf aan dat ze tegen overspannenheid aanzat. Het gekke is dat het was alsof ik in de spiegel keek van 6 maanden geleden. En dezelfde zinnen hoorde…”dat doe ik nog maar als dat ….dan…. Zo heb ik mezelf ook lang voortgesleept, steeds weer een stap nog verder gaand, terwijl ik mezelf hardop beloofde dat dat dan de laatste zou zijn. Op enig moment was het ook de laatste, maar toen was ik al over de rand.

Wat ik ook direct herkende is het gevoel dat je je collega’s in de steek laat, dat je dat niet kan maken. Net als ik had ze een turbulent jaar achter de rug met genoeg teostanden waar ze geen invloed op had, maar hier wilde ze nog alle verantwoordelijkheid op zich nemen, omdat ze dat kon..of voorlopig nog kan.

Ik herken een te groot gevoel voor verantwoordelijkheid bij mezelf. Ik “overdreef” mijn vermogen om anderen behulpzaam te zijn. Ik laat dan over mij heenlopen en kan slaafse treetjes vertonen.  Anderen klagen zelden over mijn coöperatie. Over-cooperatie echter slaat op de lange duur terug naar onder-cooperatie, gewoon omdat de natuur altijd naar balans zoekt. Dat kan door uitval, desinteresse, niets meer voelen, en als een robot door het leven gaan, we hebben zoveel mogelijkheden om op te geven. Innerlijk verzet gaan, in wrok vervallen of ons emotioneel terugtrekken zijn manieren om de balans weer te herstellen. Ik realiseerde me dat ik op deze manier wellicht al twee huwelijken om zeep heb geholpen…al had ik daar natuurlijk wel de geschikte tegenspelers voor nodig.

famous lasts wordsDe mevrouw in de supermarkt vertelde dat iedereen blij was met haar coöperatie en ze vertelde zelfs dat haar manager haar aanmoedigde om vol te houden, ook al had hij begrip voor hoe zwaar het moest zijn. Haar collega’s op de werkvloer stopten haar wel af, soms met zeer heldere hand en daar was ze blij om. Toen ik haar vroeg waarom ze de extra taken niet tijdelijk teruggaf aan de manager, kwamen er allerlei bezwaren waarom dat niet kon  en vooral “er is niemand anders”. Heerlijk zulke medewerkers denk je misschien, maar de langzame uitholling zorgt voor ziekteverzuim en onverwacht uitvallen en dan ben je natuurlijk verder van huis.

Een gezonder evenwicht vraagt om een helder beeld van  grenzen, Dan Millman biedt drie oefeningen die iedereen eenvoudig kan d

1. Maak een kort lijstje van dingen die je wel wil doen als het gevraagd wordt en een lijstje van dingen waartoe je niet bereid bent. Waar trek ik de grens en waarom?
2. Maak een lijstje van dingen die je prettig vindt en die je onprettig vindt om thuis of op je werk voor anderen te doen en schrijf het op of zeg het hardop
– Hoeveel van de onprettige dingen doe je nog steeds en waarom?
– Als je iets doet voor een ander, klaag je daar dan over?
– Voel je je verantwoordelijk voor het leven of de fouten van andere volwassenen?
3. Denk na over die aspecten van het leven waar jij je overdreven verantwoordelijk voelt en waar je teveel helpt of je gefrustreerd terugtrekt. Als je je gebruikt of niet gewaardeerd voelt – een martelaar of een deurmat – wat kan je doen om een beter evenwicht te vinden?

Ter voorbereiding op deze oefeningen is het prettig jezelf te vergeven. Je hebt in dit leven tot nu toe alles naar eer en geweten gedaan. Hoewel jij je fouten allemaal ziet, was je eerder niet in staat om het anders te doen.  Als je dat durft te golven, dan kan je loslaten dat wat je nu leert vroeger betere gedaan zou moeten hebben, dan hoef je niet terug, maar kan je vooruit.

Ikzelf wist allang wat ik fout deed, ik kwam dezelfde lessen meerdere keren tegen.  Het heeft me heel veel gekost en het was de enige manier die ik kende en durfde. Ik heb mezelf vaak pas verwoord en helder geprobeerd te maken als ik al emotionele afstand voelde en en zekere wrok kon gebruiken als energie om mijn behoeftes naar buiten te brengen. En ik ben daarin natuurlijk vaak en veel in afgewezen. De vraag is of mijn grenzen en behoeften werden afgewezen of dat mijn boosheid of angst werden afgewezen. Nu ik mezelf beter begrijp wordt het een avontuur om de verantwoordelijkheid en afstemming daarvan aan te gaan in mijn huidige relaties. of dat nou zakelijke, vriendschappelijke of romantische relaties zijn.

Onwards..zou Liz Gilbert zeggen

NB deze blog is gebaseerd op mijn eerdere post op Facebook, maar relevant door een spontane ontmoeting

2 reacties

Blijf bij jezelf

In mijn blogs praat ik vaak over je innerlijk weten, je eigen stem, intuïtie. Voor mij is het belangrijk om dat aan te geven, juist omdat ik als coach en trainer vaak toevoeg en soms daarmee ook in verwarring breng. Ik moedig mensen aan om regisseur van hun eigen leren te blijven. Ik “weet” namelijk niet wat goed voor iemand is, ik reik andere perspectieven aan zodat iemand anders naar zichzelf en dingen kan kijken in de hoop zo ruimte te creëren voor nieuwe dingen. Uiteindelijk blijft de coachen zelf degene die bepaalt wat wel en niet past.

Een van de mooiste vepostduif20rhalen vind ik het verhaal van tante Tuimelaar van Annie M.G. Schmidt en dat gaat precies hierover. Tante Tuimelaar is een postduif en echt een goeie. Maar Tante Tuimelaar hoort ook haar baas praten over haar. De duivenhouder spreekt met ander mensen over het vermogen van de duif om altijd de weg terug te vinden en de mensen filosoferen over hoe ze dat toch doen.

Op een van haar vluchten is Tante Tuimelaar zo aan t piekeren wat het nou is dat ze altijd de weg vindt, dat ze verdwaald en vermoeid neer strijkt op een paaltje. En gelukkig krijgt ze dan prachtig advies van een koe

‘Dáág,’ zei de koe, ‘hoe maakt u het, Duif?’

‘Slecht,’ zei tante, ‘ik ben in Groningen geweest. Nu moet ik naar Rotterdam. Weet jij de weg?’

‘Nee,’ zei de koe. ‘Ik weet wel de weg naar de stal. Die weet ik dan ook goed.’

‘Ik begrijp het niet,’ klaagde tanta Tuimelaar. ‘Ik weet altijd vanzelf waar ik heen moet, dat is nu eenmaal een hebbelijkheid van ons. Ik ben postduif van mijn vak. En nu hebben ze me aan mijn hoofd gezanikt hoe het komt dat ik de weg weet. Zo erg, dat ik nu de weg niet meer weet, als u me volgen kunt, Koe.’

‘Jawel,’ zei de koe. ‘Als ik het goed heb, hebt u zich door mensen in de war laten brengen. Dat is fout. Ik ga mijn gang. Als het tijd is om gras te eten, dat eet ik gras en als het tijd is om te herkauwen, dan herkauw ik. Weet je wat het beste is? Doe een dutje hier op het hek. Als u wakker wordt gaat u gewoon vliegen. En niet meer denken aan wat de mensen gezegd hebben.’

Annie M.G. Schmidt Misschien wel echt gebeurd
Amsterdam 2001, 54-55

Nog geen reacties