Archief voor categorie Communicatie

The things we do for love

Gisteren was ik er weer  getuige van, mijn dochter maakt eten klaar voor haar vriendje, want hij heeft zo verschrikkelijke honger. Het vertedert me, maar het baart me ook zorgen. Ik heb het haar al vaak zien doen, er ontstaat een patroon en ergens stoort het mij. Ik realiseer me ook dat het precies is wat ze mij ook ziet doen, ze heeft het levende voorbeeld in huis. Met al mijn moderne vrouw activiteiten, heb ik ook nog steeds dat dienstbare van de klassieke vrouw.  Ik deed  veel om mijn geliefde het naar de zin te maken. Ik doe veel  om het mijn kinderen naar de zin te maken. Zoveel dat zelfs vriendinnen er wat van zeggen.

Het is een raar fenomeen, We doen van alles om het onze geliefden naar de zin te maken en we doen van alles om de liefde waar we naar verlangen te “veroorzaken’. We bedenken dat allemaal zelf en we doen ongevraagd van allerlei dingen voor onze geliefden om de relatie te dienen. Ingeborg Bosch spreekt in haar afweermechanismen over o.a. valse hoop en ik zie het mezelf doen, ik zie het mijn dochter doen. Zelfs toen ze na een operatie met heel veel moeite door het huis liep op krukken maakte ze nog regelmatig  iets te eten voor haar vriendje. Geen ordinaire boterham met kaas, nee een heerlijk broodje met sla tomaat en een gebakken eitje. Het is vertederend en tegelijk het onderzoeken waard.

Het onderzoek is vooral interessant als we niet congruent zijn met onze eigen waarden of als  (onuitgesproken) afspraken ineens lijken te veranderen en we hardnekkig blijven vasthouden aan wat we al deden. Liefde is namelijk ook heel kwetsbaar. Ondanks dat we van iemand houden is er geen enkele garantie dat hij of zij voor altijd bij ons blijft en die diepe realisatie maakt de liefde soms ook angstig. Dan sluiten we compromissen en passen ons aan of we bouwen muurtjes en laten ons gewoon minder raken.  We temperen de intensiteit, we wedden op twee paarden…ik zie de meest uiteenlopende dingen voorbij komen in alle gesprekken met anderen en ook bij mezelf om de liefde vooral controleerbaar te houden.  We hunkeren naar onvoorwaardelijke liefde en we dammen die liefde zelf net zo makkelijk in,

Alle verhalen over liefde zijn interessant. Liz Gilbert beschreef in Eten, Bidden en Beminnen al hoe een vriendin van haar die als psycholoog in een vluchtelingenkamp werkte in Africa, verbaasd was dat de mensen niet alleen met trauma’s bezig waren, maar vooral ook met de liefde, met overspel, met verliefd worden en controle houden in de liefde.

Het prikkelt mij  nieuwsgierigheid, de liefde,  waarom is iets lastig? Zo hoorde ik een geëmancipeerde vriend van me klagen toen zijn vriendin meer uren ging werken. Hij vreesde dat er minder tijd voor hem over zou blijven, zeker toen na een half jaar ook nog een tante van haar met een zware ziekte te kampen kreeg en vaak aandacht nodig had. Zijn vriendin voelde zich tekort schieten en probeerde de pijn te verzachten met leuke cadeautjes. Hij maakte zijn zorg niet bespreekbaar en zij maakte haar ongerustheid niet bespreekbaar.  De onrust duurde, de partners trokken zich steeds meer terug en geen van beiden besprak de vrees die in de liefde was geslopen. De mogelijkheid om elkaar te verliezen hing als een zwaard van Damocles boven de geliefden. Na maanden verbrak hij als eerste de stilte  en vertelde haar dat hij minder tijd voor haar had, zij reageerde  vanuit haar verdriet en angst voor verlies verontwaardigd. De relatie werd verbroken. Waar ze beiden al angst voor hadden was gebeurd, de worst nightmare was een self fullfilling prophecy geworden.

liefde is raadselachtig

Kan je over de schaduw van je eigen angst en voorgeleefde voorbeelden springen? Kan je ook met veranderende omstandigheden een relatie behouden? Kan je de onderliggende waarden van waaruit de liefde is ontstaan met elkaar blijven delen?

We zijn ons vaak helemaal niet bewust van de wijze waarop we relaties aangaan. Zeker als relaties langer duren, ontstaat er een zekere vanzelfsprekendheid onderling waarbij we aannemen dat we blijkbaar voldoende gemeenschappelijk hebben zonder dat we er veel woorden aan vuil maken. De meeste mensen behandelen liefde als een lot uit de staatsloterij, we worden door de prijs overvallen en we geven net zolang uit tot het op is.

Ik kijk wel eens rond op een datingsite en in de “advertenties” leggen mensen heel vaak uit wat ze belangrijk in een partner en een relatie vinden, wat ze zoeken en waar ze warm voor lopen. Ik heb alles bij elkaar zo’n 6 dates gehad en in geen van die dates was wat er waardevol is in een relatie onderdeel van het gesprek, ook niet als er meer dan een date was. het was meer gericht op de magische klik, dan op de waarde van verbinden.

Juist in die waarden ligt de basis voor een goede verbinding. Het mooiste is als we al in de goede tijden met een zekere regelmaat  praten en afstemmen wat belangrijk voor ons is. In de TED speech Agile Programmering for families geeft Bruce Feller een mooi advies. Stimulatie Progress, keep to the Core. Hij werkt het uit in drie onderdelen:

  1. Hij vertelt hoe hij in zijn gezin wekelijks de week doornemen, evalueren wat er  is gebeurd en vooruitkijken  waar ze zich op richten de komende week. Deze manier van werken geeft zijn gezin de ruimte om zich steeds aan te passen aan ontwikkelingen. Zo creëeren ze flexibiliteit, openheid en ze laten elke week “het beste idee” winnen.
  2. Vervolgens raadt hij ons aan iedereen in het gezin volledig stemrecht te geven en vanuit gelijkwaardigheid het gesprek aan te gaan. Hij geeft eerlijk toe dat controle (vaste regels) makkelijker en sneller zou zijn, maar dat de beslissingen die ze nu nemen duurzamer zijn en zijn kinderen  leren om zelfstandig te zijn en verantwoordelijkheid te nemen.
  3. Tot slot vertelt hij hoe ze hun kern met elkaar vaststellen door een missie statement te maken voor hun familie.

Als ik op deze manier kijk naar relaties tussen man en vrouw spreken mij de twee laatste punten het meest aan. Door met elkaar te bespreken waar we heen gaan maken beide partners duidelijk wat de relatie voor hen betekent en werken ze samen aan de verbinding. Geen van beide controleert de relatie, ze zitten er samen in. Zo hoeven we niet in te dammen en te controleren maar zijn we samen flexibel in de relatie. Het vraagt steeds weer met elkaar af stemmen wat de realiteit vraagt en hoe we er mee om gaan. Zo wint het beste idee.

Ook het vaststellen van de kern in de vorm van een missie voor de familie of de rlatie is een mooie. Het is er een om al  in goede tijden te doen, op een ontspannen en relaxte manier. Samen met een flip zitten en de 10 belangrijkste waarden van de relatie op papier zetten. Feller geeft een fantastisch voorbeeld van hoe de waarden een aanknopingspunt bieden als er een moeilijke situatie ontstaat. Met de missie in beeld bespreken ze de situatie vanuit een waarde en niet vanuit de mening of de angst of welk afweermechanisme dan ook.

Liefde is een werkwoord, is een uitdrukking die ik al  vaak heb gehoord, maar in mijn eigen ervaring en gesprekken van anderen, hoor ik mensen in relaties vaak ook heel hard werken op hun eigen eiland en veel minder met elkaar.

Het liedje van 10CC dat ik gebruik in mijn titel geeft een club:

Like walking in the rain and the snow
When there’s nowhere to go
And you’re feeling like a part of you is dying
And you’re looking for the answer in her eyes
You think you’re gonna break up
Then she says she wants to make up

Dat is wat we allemaal hopen, dat we als we even verdwaald zijn in gedoe en chaos dat onze partner op dat moment even de de relatie kan dragen en het gesprek een positieve wending kan geven. Met een regelmatig gesprek vanuit waarden met elkaar op de makkelijke momenten, vergroot je de kans dat dat ook lukt op de minder makkelijke momenten.

Ik heb op dit moment geen liefdesrelatie, maar met mijn gezin werk ik inmiddels met een planning bord. We bespreken de week, we evalueren de momenten en kijken hoe we het beter kunnen doen. Vanochtend had ik even een kleine aanvaring met mijn dochter en een half uur later komt ze naar me toe om uit te leggen waarom ze had gezegd wat ze had gezegd, zo bespraken we dat moment nog een keer rustig en begrepen we elkaar beter. Dat had ik een half jaar geleden niet durven hopen.

Vanavond stonden we met zijn drieën te dansen en keihard mee te zingen met een liedje van You Tube. Dat is een feest als ik bedenk hoeveel gedoe we hebben gehad in het afgelopen jaar met alle puber dingen. Spontaniteit, samen lachen en ons even helemaal overgeven aan een moment is wat we alledrie heerlijk vinden, net zoals ruimte geven en elkaar aanspreken. Wij mogen  die waarden nog een keer met elkaar op papier gaan zetten en daar heb ik nu eigenlijk al zin in 😉

 

Nog geen reacties

Anorexia Strategie

Sinds enige tijd pas ik met wisselend succes de anorexia strategie toe in een moeilijke relatie, aandacht geven aan het positieve en het negatieve negeren. Vandaag sprak ik de tipgever van deze aanpak en vertelde dat ik het nog steeds lastig vind. Om vervolgens natuurlijk aandacht te besteden aan wat de ander fout doet, maar dat ik heel dapper er niet meer op in ga. De tipgever lachte en zei, het is niet een tool, maar een innerlijke strategie. Het gaat om de innerlijke anorexia.

Ik vind zelf de toegepaste anorexia al een vooruitgang, maar ik besef dat ik innerlijk meer rust zou hebben als ik zou accepteren dat “zij” zijn wie ze zijn en dat ik mag kiezen om het negatieve daarin echt los te laten.

 

Op de site van de Dalai Lama vond ik een quote die kan helpen:

The practice of patience guards us against losing our presence of mind. It enables us to remain undisturbed, even when the situation is really difficult. It gives us a certain amount of inner peace, which allows us some self-control, so that we can choose to respond to situations in an appropriate and compassionate manner, rather than being driven by our disturbing emotions.

Ik blijf bij de anorexia strategie. Ik accepteer van mezelf  dat ik loslaten moeilijk vind, het raakt een oud gevecht over mogen zijn wie ik ben. Geduld lukt me wel, geduld is tenslotte een schone zaak. En als geduld leidt tot inner peace komt ik dichter bij wat voor mij wel mogelijk is, van mezelf houden en accepteren dat ik zo ben, of het nu gezien wordt of niet.

, , ,

Nog geen reacties