Steeds weer naar de Bron


“Hoe komt het toch dat je bent wie je bent met al die obstakels die je hebt moeten overwinnen?” vroeg iemand me. We hadden net een aanvaring gehad met mijn oude systeem en mijn gesprekspartner was er erg van onder de indruk, het was zo anders dan zij zelf had meegemaakt.”Ik zou jouw geheime recept wel willen weten”.

Hoewel mijn ego enigszins gestreeld was, is het een vraag die komt vanuit een plek van tekort, je kijkt als het ware van buiten naar binnen en ziet het tekort. Je hoort of ziet het verhaal van een ander en je maakt er een beeld van en dan plaats je jezelf erin, met alle talenten en blokkades die je zelf onbewust meebrengt en stelt jezelf de vraag of jij dit aan had gekund en wat je dan had moeten missen. Het plaatje dat je zo maakt is incompleet, omdat het uit zijn verband is gerukt. het is een momentopname die tot een verhaal wordt gesmeed zonder de balans die een gemiddeld leven met zich meebrengt.

Het is een illusie om te denken dat je daar ook maar enige inschatting van kan maken over wat je allemaal aankan. Ik denk dat iedereen wel eens een moment heeft gehad dat er iets gebeurde waar je al zolang bang voor was, zoals bijvoorbeeld het verlies van een baan. Vervolgens blijk je veel meer aan te kunnen dan dat je in je visioen had kunnen bedenken.Dan Gilbert heeft daar onderzoek naar gedaan en bespreekt dat in een mooie TED speech.

De tweede vraag is veel interessanter “wat is het geheime recept?”. Dat recept is helemaal niet zo geheim, er is zelfs al een liedje over gemaakt “when the going gets tough”. Het gaat over het geboorte recht dat wij allemaal hebben, zelfliefde. In het liefde wordt het geprojecteerd op een ander (vinden we vaak veel makkelijker), maar als je de tekst lees als een gesprek tussen ik en zelf, dan is het recept zo klaar als een klontje:

I’m gonna get myself ‘cross the river
That’s the price I’m willing to pay
I’m gonna make you stand and deliver
And give me love in the old-fashion way

Hoe moeilijk de omstandigheden ook zijn, wij zijn allemaal uitgerust met twee aangeboren talenten: overlevingsdrang en zelfwaardering. We proberen er altijd het beste van te maken en we vinden, zonder dat we dat onszelf soms bewust zijn, dat we dat waard zijn. We ontwikkelen allerlei strategieën om te krijgen wat we willen en om te gaan met de zaken die we (nog) niet kunnen beïnvloeden.
Voor mij is dat weer terug naar de bron. Het is een plek die niet direct vraagt om dingen te doen, maar om dingen te laten, om de stille overtuiging dat ik hier ben en mijn leven in ieder geval waarde voor mij heeft en hopelijk ook toegevoegde waarde voor anderen. In die momenten dat ik even helemaal niet zo bezig ben met alles naar mijn hand te zetten (harde wil), ik me even overgeef aan het moment en wakker ben, komt zonder uitzondering dat kleine stemmetje dat zegt dat het goed is zo en dat het komt zoals het komt. Die bron voelt als wuivend riet in een zachte zomerse bries.

Dat stemmetje had ik als kind al. Ik kon toen al kijken naar wat er allemaal gebeurde en filosoferen over het waarom van de dingen. Daar kwam ik meestal natuurlijk niet uit, het was een stroom van gedachten en overwegingen, gevoelens en onzekerheden. Ondanks dat ging ik gewoon naar school en wilde ik graag leren, die natuurlijke drang liet zich niet afleiden door alles wat er om mij heen gebeurde.

Voor mij is terug gaan naar de bron steeds weer het loslaten van alle toestanden die ik creëer, gewoon even te zijn en dan komt de kern vanzelf bovendrijven. En voor je het weet zet je weer de eerste stap op je weg en stap 2 de dag daarna en ben je gewoon weer terug op je eigen pad, vanuit de kern, vanuit liefde.

Schuld, schaamte, verwijten, vergelijken, aanpassen en denken vanuit tekort zijn allemaal geweldige ingrediënten om verdwaald te raken en niet bij de bron te zijn. De manier waarop we dat doen kan oneindig veel vormen aannemen, bewust en onbewust. Het gaat er niet om dat we het voorkomen, het gaat erom dat je ermee stopt als je dit bewust wordt. Het is niet fout, het gebeurt.

Ik leerde ooitje waardevolle zin: Stop – Look – Correct – Take Action. Juist dat laatste is voor mij vaak de rechtstreekse weg naar mijn valkuilen. Ik schiet in de actie met een “grote stappen,IMG_2277 snel thuis”- mentaliteit. Ik heb dus baat bij een kleine aanpassing; mijn zinnetje is

 

Stop – Look – Correct – Take the First Step.

Dat …en de overtuiging koesteren die diep in mij leeft “soms raak ik even verdwaald, maar ik vind altijd de weg van de liefde terug”. 

  1. Nog geen reacties.
(wordt niet gepubliceerd)