En dan is er hoop


Soms loop je op een weg met je hoofd gebogen, je zet gewoon de ene voet voor de andere. Zo heb ik heel vaak lange stukken gelopen als ik weer een stukje afsnoepte van de lange weg naar Santiago. En dan ineens zie je een bloem in je gezichtsveld en je zet een stap opzij om ‘m niet te vertrappen. Je voelt een glimlach op je gezicht komen over zo’n klein wondertje en je heft je hoofd op om even om je heen te kijken. Dat zijn de momenten dat de hoop op schoonheid wint van de stugge harde werker, het zijn de momenten dat je van overleven naar leven gaat. Je hart maakt een sprongetje en je krijgt even weer het bewijs, hoe klein dan ook, dat je deel uit maakt van iets groters.

Vandaag was zo’n dag dat er bloemetjes op mijn pad waren en dat mijn hart een sprongetje maakte. Ik had al allerlei afspraken gehad toen ik een collegiaal overleg had en iemand mij iets liet zien, waarmee een probleem dat al langer in mijn achterhoofd sudderde ineens ruimte kreeg voor een andere nieuwe stap…ik werd er helemaal enthousiast over en mijn gesprekspartner ook, want ook die worstelde met de vraag waarom het niet lukte…wij gaan nu weer een beweging maken en wie weet lukt het deze keer wel, omdat de omstandigheden zijn veranderd.

Toen ik naar de parkeergarage liep moest ik iets in de prullenbak gooien en ik zag daar  een keurige schoen, type suède Brogue, in liggen. Echt heerlijk om tijdens de autorit te verzinnen hoe zo’n schoen daar terecht kwam, ik hou van dat soort bizarre dingen.

En tot slot las ik eindelijk die mail die ik al langer in mijn box had hangen en waarin iemand vertelde over doorbraken in haar leven en ik was ontroerd. Hier vond ik eindelijk iemand die ook worstelde en die het had overwonnen en nu overspoelde de hoop mij helemaal. Ik heb al zo vaak iemand echt een stap helpen zetten en ik ben vaak boos op mezelf omdat ik bij mezelf weer dat terugschieten ervaar, terwijl ik mijn klanten steeds grote springen zie maken en blijven maken…

Zemanta Related Posts ThumbnailIk ga weer eens een opsomming maken van alle doorbraken in mijn leven en de dankbaarheid voelen van het af en toe achterom kijken en om me heen kijken om te zien hoe ver ik al ben…dat gun ik iedereen. Even genieten van het uitzicht en het vertrouwen dat je hier bent gekomen niet alleen door je in te zetten voor wat jij belangrijk vond maar ook omdat er mooie bloemen waren die je steeds weer steunden in je goede weg..en dan de hoop koesteren, nee de zekerheid koesteren, dat er om de hoek ook weer een bloemenveld zal liggen. Anders misschien dan de bloemen die je al hebt gezien, maar minstens even waardevol.

Hoop doet leven. 

  1. Nog geen reacties.
(wordt niet gepubliceerd)