Angst


Mijn populairste blog tot nu toe was gul, een verhandeling over teveel geven en het belang van grenzen. In dat artikel geef ik meerdere handvatten om vanuit kracht te blijven geven, waaronder Byron Katie, PRI en het angst-onder-ogen-zien dagboek van Danny Mekiç. Ik was vandaag aan t puzzelen over angst, maar ik was er nog niet helemaal uit en toen las ik mijn populairste artikeltje et voilà…over toeval bestaat niet gesproken…..

Angst was vandaag wel een thema. Misschien omdat ik een galajurk online heb besteld en nu mijn nagels heb afgebeten omdat het nog dagen duurt voordat ik weet of hij past en leuk staat 😉

De ander vorm van angst hoorde ik in een verhaal van iemand die in een reorganisatie is beland en niet zeker weet wie van de collega’s over enige tijd nog een baan heeft en wie er gaan afvallen. Ik denk dat iedereen die wel eens in een dergelijke situatie heeft verkeerd, herkent dat dergelijke processen de meest bijzondere effecten hebben op mensen.

In dit geval is het profiel voor de toekomstige functie heel helder gemaakt met een aantal prestatie criteria. Aangezien er zal worden ingekrompen onder de collega’s, is er druk op optimaal te presteren. Wat is echter optimaal? Hier komt de angst to-make-the-grade sterk naar voren. In een neiging om enige controle te krijgen over de situatie kan je dan alle risico’s gaan vermijden om vooral niet onder de score te zakken. En dat geeft aanleiding om allerlei aannames te doen over wat dan precies de score zal beïnvloeden.

Ik herken de situatie en ik voel me gesteund door dat dagboek van Danny. Ook mijn hoofd kan eindeloze scenario’s bedenken die mij een schijnzekerheid geven over wat dan precies gaat zorgen dat ik de prestatielijnen haal. Schijnzekerheid, omdat de realiteit vaak is dat je niet alles zo kan beïnvloeden dat het ook echt gebeurd zoals je wilt. Want het gaat hier natuurlijk niet om de absolute score, maar om de relatieve score. De onderliggende vraag is “scoor ik beter dan mijn collega’s”? Dat zal straks het verschil uit gaan maken tussen een baan of (verplicht) een nieuw avontuur.

Hoe begrijpelijk ook, het is wel handelen uit angst en de vraag die ik in mijn hoofd stel is of in deze angst niet een slechte raadgever is. Angst verkrampt namelijk. Als ik handel vanuit angst dan handel ik op de zeer korte termijn (er is nu stress en die moet ik nu oplossen), daar is mijn  overlevingsmechanisme op ingericht. De vraag of ik geschikt ben voor mijn baan (en de baan voor mij) vraagt voor mij om een langer perspectief. Een sprint kan op instinct, maar een marathon mag echt vanuit ontspanning en het managen van je energie gebeuren, steeds alert zijn op de signalen en bijsturen waar dat nodig is.

Ik kies in deze situatie voor een strategie vanuit kracht en acceptatie. De gestelde criteria zijn criteria die ik zelf ook belangrijk vind, mijn intentie is dus om de criteria te halen. Dan ga ik vervolgens echt aan de slag en blijf ik trouw aan mezelf met als enige criterium dat ik ’s avonds in de spiegel zal kijken en mezelf de vraag ga stellen, heb ik vandaag het beste van mezelf gegeven?

Misschien is het beste van mezelf geven niet genoeg om te mogen blijven en blijkt dat het beste van mijn collega beter dan mijn inzet. Als ik weet dat ik vanuit mijn sterkte heb gehandeld, dan durf ik erop te vertrouwen dat ik het oordeel van de beoordelaar kan accepteren. En het voordeel is dat ik dan veel meer geniet en energie krijg van mijn werk.

Het vraagt dat ik ook accepteer dat er een zekere ordening is in het systeem. De beoordelaar heeft die functie en ik volg vanuit mijn eigen leiderschap. In de huidige maatschappij wordt heel veel als maakbaar gepercipieerd en ik hoor nog altijd de woorden van de kleuterjuf over mijn toen 4 jarige zoon ” hij neemt niet vaak de leiding”. De leiding nemen is een kwaliteit die hogelijk wordt bewonderd. De participatie maatschappij heeft ook sterke ankers in dit leiderschapsdenken, iedereen moet alles zelf kunnen regelen.

Ik denk dat het voor jezelf afbakenen wat je rol en je taak is heel veel ruimte geeft om te excelleren. En soms hoort daar ook bij dat je de leiding van een ander accepteert.  Het is aan de leiding om orde te scheppen en dat naar eer en geweten te doen, ook zij mogen aan het eind van de dag in de spiegel kijken en naar eer en geweten tegen zichzelf zeggen dat zij het best van zichzelf hebben gegeven en er van hebben genoten.

Miranda Boonstra Rotterdam Marathon 2012

Miranda Boonstra Rotterdam Marathon 2012

Op de middelbare school zat ik op dansles en na 20 lessen, dansten we af, zo heette dat. Dat afdansen was een wedstrijd en ik was goed in dansen omdat ik ervan genoot om het goed en mooi te doen en omdat ik een hele fijne partner had om mee te dansen, we waren goed op elkaar afgestemd. Hij werd eerste bij de mannen en ik werd eerste bij de vrouwen. En dan was er nog een absolute eerste prijs en die won ik, ik had net hogere cijfers gekregen dan mijn partner. Jaren lang heb ik met enige trots verteld dat ik die prijs had gewonnen.

Tijdens mijn Psychosynthese opleiding kwam ik erachter dat ik veel had geïnvesteerd in mijn zelfvertrouwen door steeds weer die competitie aan te gaan. Ik had veel gewonnen en ik had veel verloren en ik beoordeelde mijn leven als een winst en verlies rekening. Daar zag ik ineens dat ik weliswaar een danswedstrijd had gewonnen, maar dat ik nagenoeg vergeten was hoeveel plezier ik had gehad in het proces. Ik hou van competitie vooral omdat ik ervan houd om uitgedaagd te zijn om mezelf volop te geven. Niet het resultaat was het belangrijkste maar de dans en het plezier in het leren en doen van die dans telde voor me. Met die blik investeer je in zelfwaardering.

Toen ons dan ook gevraagd werd om een item mee te nemen dat stond voor iets waar we afscheid van willen nemen, nam ik die bewuste beker mee. We moesten ons symbool inpakken als een cadeau en tijdens een (aboriginals) ritueel  in de groep, wisselde het pakketje een aantal keer van eigenaar. Je kon niet beïnvloeden wat je kreeg en je kon niet beïnvloeden wie jouw symbool kreeg. Het ritueel eindigde met het in de groep uitpakken van je cadeau, te horen van wie het was en als ontvanger betekenis aan het cadeau te geven. Daarna kon de loslaten vertellen wat hij of zij had losgelaten.

Ik kreeg een fles parfum van Jaap. Jaap was voor mij het symbool van iemand die zelfs in de meest zware onderwerpen enig licht kon brengen door zijn prachtige liefdevolle humor. Ik koesterde dat flesje als een vleugje Jaap en als ik weer een moeilijk moment had, dan spoot ik het op. Toen het leeg was heb ik zelfs een nieuwe fles gekocht. Het is niet mijn dagelijkse parfum, het is echt voor die speciale momenten. Jaap liet het luchtje los dat zijn ex-vrouw altijd had gedragen en hem juist herinnerde aan moeilijke tijden. Zo had iets pijnlijks een vreugdevolle betekenis gekregen. Dat maakt het ritueel ook zo mooi.

Mijn beker kwam bij een medecursist die begon te stralen en meteen vertelde dat ze nog nooit de eerste prijs had gekregen en dat dit voor haar de reminder was om zichzelf op de eerste plaats te zetten. Zo kreeg mijn score-drang (speedmars?) ineens een mooi plekje op de open haard. Voor mij was het een hele fijne en bevrijdende ervaring.

Jaren later kwam ik weer in een andere training in een proces waar een soort één-op-één battles werden georganiseerd en er 1 strijder over zou blijven. Al bij de uitleg voelde ik dat ik alles in huis had om die laatste man te zijn, als ik met Aikido (de weg van de wezenlijke ontmoeting) het proces in zou gaan. Ik voelde dat ik alles in huis had om te excelleren als ik vanuit rust, kracht en verbinding in het proces zou stappen. Ik werd ook die de laatste man, maar mijn vreugde was vooral dat ik voelde dat ik het kon en dat ik het beste van mezelf had laten zien. Ik had alles gegeven.

Dat is een ervaring die ik graag wil delen. Waar mee ik iedereen wil aanmoedigen om jezelf steeds weer uit te dagen om gewoon het beste van jezelf te laten zien. En juist vandaag met al die verhalen ook weer een goede reminder voor mezelf, als ik het kopje even laat hangen. Als ik weerstand tegenkom of als ik iets niet krijg wat ik wil of juist iets krijg waar ik helemaal niet op zit te wachten. Juist dan is het belangrijk om dit verhaal nog eens door mijn hoofd te laten spelen en me niet af te laten houden van het beste in mezelf. Want dat is altijd mijn eigen keuze.

Weet je, ik denk dat het wel goed komt met die galajurk.

  1. Nog geen reacties.
(wordt niet gepubliceerd)