Soms ben ik even verdwaald


Elk jaar heeft de Baak een adventskalender, ook dit jaar. De advent van vandaag, 5 december,  raakt me. Het laat zien hoe een simpele lach en even zwaaien een groots gebaar kan zijn voor iemand onderweg. Dat brengt me terug naar een prachtig moment dat ik had met mijn zoon, zo’n 10 jaar geleden.

Het was zomer en we waren op bezoek geweest bij mijn ouders. Toen we weg gingen liep mijn zoon met me mee zonder nog om te kijken. Ik wist dat mijn moeder ons stond uit te zwaaien en dus vroeg ik hem om nog even naar oma te zwaaien.  Ik legde hem uit dat zij dat heel fijn vond en dat het belangrijk was om goed afscheid te nemen omdat je nooit weet wanneer je elkaar weer ziet. Mijn zoon draaide zich om, zwaaide naar oma met een lach en liep weer verder met me mee, het pad af op weg naar de auto.

Terwijl we zo in stilte verder liepen zei hij ineens “daar gaat het om he mama, om de weg van de liefde”. Ik keek mijn zoon ietwat verwonderd aan, hoe kwam dit leuke 7-jarige mannetje aan zoveel wijsheid? “Weet je mama, je hoeft je over mij geen zorgen te maken. Ik raak soms wel even verdwaald maar ik vind altijd die weg van de liefde terug hoor”. De tranen stonden in mijn ogen. Ik weet dat mijn zoon niet van drama of overdreven gedoe houd, dus ik hield het bij een simpel “dat is fijn schat”.

Juist vandaag moet ik aan dat voorval denken. Zo heb ik net een periode achter me met veel sombere buien, waarin de weg van de liefde die ik altijd bewandel heel ver weg leek. Ik had de weg in de volle zon gelopen en nu met wat herfstig en stormachtig weer was het pad erg smal en raakte ik, zoals mijn zoon dat zo mooi verwoordde, even verdwaald.

Deze week werd ik aangesproken over dat voor mij ongebruikelijke verdwaald zijn. Een vriendin van mij was opgevallen dat ik wat afwezig was geweest, niet mijzelf, tijdens onze vorige ontmoeting. Ik realiseerde me dat ik inderdaad de vorige twee keren dat we bij elkaar waren in een soort mist verkeerde waarin ik me niet goed voelde en ik in een soort overlevingsstand stond. Ik realiseerde me ook dat ik op dat moment geen goed vriend kan zijn, omdat ik niet wakker en helder ben en weinig oog heb voor de ander. Ik was inderdaad even verdwaald en wist op dat moment niet zeker of ik ooit die weg terug zou vinden.

Ik kom zelf ook wel eens iemand tegen die wat minder goed in zijn of haar vel zit. Mijn neiging is dan om te gaan helpen. Helpen kent vele gezichten, ik  probeer bijvoorbeeld de positieve dingen te laten zien, nadat we even hebben gepraat over hetgeen dat pijn doen. Soms begin ik over andere dingen, gewoon om even een ander gesprek te hebben. Soms pak ik een hand.

De eenvoudige aanpak van mijn zoon, die gewoon in stilte verdwaald en vertrouwd op een goede terugkeer, vind ik veel lastiger. Iemand mijn stilte aanbieden en het vermogen om even verdwaald te zijn in gezelschap, dat is waar ik zelf op die lastige momenten naar verlangde. Dat je gewoon kon zitten en vertellen over dat wat zoveel verdriet doet aan iemand die het volste vertrouwen heeft dat jij je weg wel weer terug vindt, ook al is het niet vandaag.

Op de momenten dat ik verdwaald ben, durf ik het vaak niet aan om contact te maken met andere mensen, gewoonweg omdat ik het onprettig vind om iemand met mijn gedoe op te zadelen. Ik scharrel dan liever thuis totdat ik weer de moed vind om naar buiten te kijken. Ik verschuil mij achter mijn rol op mijn werk en ik voer wat robotachtig taken uit , ik kook, doe het huishouden en kijk vier afleveringen van dezelfde serie op Netflix. Ik lach zelfs om grapjes. Ik voeg alleen heel erg weinig toe, gewoon omdat het even tamelijk leeg is binnen en het plezier ver te zoeken.

Ooit tijdens een cursus is me geleerd om iemand op te bellen als ik even wil jammeren over de dingen die niet lekker zijn gelopen in mijn leven. Jammeren is daarmee een soort opruimen van je shit.  Als iemand wil jammeren is het fijn als de ander niet zoveel zegt, niets oplost en gewoon echt luistert naar alles wat er even uitmoet. Daar kan je dus gewoon om vragen. Het is een fantastische manier om jezelf geestelijk gezond te houden. Weten dat dit kan helpt ook om niet direct in het moment te gaan jammeren, maar het uit te stellen naar een moment dat je tijd hebt om je even ongegeneerd aan dat “baal” gevoel over te geven.

Het is gek dat je toch even verdwaald raakt als je eigenlijk precies weet hoe je op koers kan blijven.  Tijdens die cursus vond ik vragen om te mogen jammeren al een lastige en dus krop ik meer op dan mijn emmertje kan hebben. Als de emmer overloopt, ben ik al voorbij dat punt waarop ik nog positief kan vragen om de aandacht waar ik behoefte aan heb.

Eerdere erkennen dat je baalt is een goede remedie tegen verdwalen. Niet doormodderen, maar even stilstaan bij een moeilijk moment. Zoek vrienden op tegen wie je even kan vertellen wat er zwaar is in je leven. Niet om het op te lossen maar om het lucht te geven en dan makkelijker te accepteren dat het soms niet komt zoals je wilt in het leven. Of dat er iets komt waar je helemaal niet op zat te wachten. Zo houdt je jezelf bij de les en ga je met compassie om met je eigen tegenslagen. Compassie is de sleutel tot het verdwalen in het diepe donkere bos.

RoodkapjeMocht je toch verdwaald zijn in dat diepe donkere bos en je komt iemand tegen, vraag dan de weg.  Vertel dan dat je verdwaald bent en dan is het hopen dat je niet de boze wolf  ontmoet terwijl je op weg bent naar het huisje van Oma met je mandje vol lekkers…want dan ben je  in de aap gelogeerd. Vertrouw zoals mijn zoon vertrouwt, dat je de weg altijd weer terugvind. Vertrouw dat er altijd weer iemand is die met een vriendelijke glimlach even naar je zwaait, want soms is dat genoeg om de weg zo weer terug te vinden. 

  1. #1 by marieke on 14 december 2015 - 08:41

    en geniet van dit filmpje…dit zijn de beren op de weg die je tegen wil komen: https://debaak.nl/inspiratie/adventskalender/14/

(wordt niet gepubliceerd)